Το ανοιξιάτικο ρείκι είναι πολυετής αειθαλής θάμνος που προτιμά τα όξινα εδάφη και είναι πολύ ανθεκτικός σε ξηρασία αλλά και σε παγετούς. Λόγω του ότι το ξύλο του είναι πολύ σκληρό χρησιμοποιείται στην ξυλογλυπτική αλλά και παλαιότερα στο πλέξιμο των τοιχωμάτων των καλυβών, εξού και η ονομασία πλοκό.
Έχει παρόμοια άνθη με της σουσούρας αλλά χρώματος λευκού. Δεν επηρεάζεται από βροχές καθώς το σχήμα τους είναι καμπανοειδές, όπως και της κουμαριάς και έτσι δεν βρέχονται οι γυρεοδότες στήμονες και δεν ξεπλένεται το νέκταρ του. Φύεται επίσης στις ίδιες περιοχές και υψόμετρο και είναι ιθαγενές φυτό στην Ελλάδα. Είναι όμως αρκετά μεγαλύτερο απ’ το φθινοπωρινό μιας και φτάνει τα 3 μέτρα ύψος. Ανθίζει από τέλος Φεβρουαρίου και κρατάει μέχρι τον Μάρτιο.
Είναι ουσιαστικά η πρώτη σημαντική ανθοφορία της χρονιάς, σε μια πολύ σημαντική περίοδο (νωρίς την άνοιξη) για την έγκαιρη ανάπτυξη των μελισσοσμηνών. Η βασίλισσα μόλις έχει αρχίσει να γεννά και η εξαιρετικής ποιότητας γύρη της ερείκης που έχει χρώμα υπόλευκο προς το κρεμ είναι απαραίτητη για τις διατροφικές ανάγκες του γόνου. Επίσης αν δώσει αρκετό νέκταρ διεγείρει το μελίσσι να χτίσει νέες κηρήθρες.
Το μέλι που παράγεται απ’ το φυτό αυτό είναι σχετικά σπάνιο. Τα μελίσσια δεν προλαβαίνουν να είναι πάντα έτοιμα αυτήν την περίοδο ώστε να το εκμεταλλευτούν. Όταν όμως γίνει εφικτή η συγκομιδή το παραγόμενο μέλι είναι κοκκινωπό γλυκό, αρκετά αρωματικό και πλούσιο σε σίδηρο. Έχει το ίδιο άρωμα με τη σουσούρα απλά λίγο πιο απαλό και κρυσταλλώνει και αυτό γρήγορα. Αφού κρυσταλλώσει αποκτά μια εκπληκτική κρεμώδη υφή η οποία το καθιστά ένα ιδανικό άλειμμα.
Καμιά φορά η γυρεοσυλλογή είναι τόσο έντονη που οι μέλισσες μπλοκάρουν τα πλαίσια και δεν έχει χώρο η βασίλισσα για την ωοτοκία. Πολλοί μελισσοκόμοι για να ξεμπλοκάρουν το μελίσσι τοποθετούν γυρεοπαγίδες, ξεκινώντας έτσι και την πρώτη συλλογή της χρονιάς.
