Ακούγεται ότι στη Γαλλία πέρασε νόμος που απαγορεύει όλα τα φυτοφάρμακα που φέρονται να ευθύνονται για τον θάνατο των μελισσών. Η ΕΕ, έχει ήδη περιορίσει την χρήση των νεονικοτινοειδών χημικών, μετά από έρευνες που έδειξαν ότι τα φυτοφάρμακα σκοτώνουν τις μέλισσες, αλλά η Γαλλία αποφάσισε με νόμο να ξεμπερδεύει εντελώς με αυτά.

Μεγάλες εταιρείες όπως η Bayer, η CropScience και η Syngenta, έχουν βγει ήδη και διατείνονται ότι οι έρευνες είναι ασαφείς, ενώ είχαν καταθέσει εναλλακτικές προτάσεις για να μην καταργηθούν τα φυτοφάρμακα. Ο νέος νόμος, ο οποίος κατατέθηκε από το υπουργείο Οικολογίας, Ανάπτυξης και Ενέργειας, θα ισχύει από τον Σεπτέμβρη του 2018.

πηγή: hitandrun.gr

Ο ηλίανθος περιλαμβάνει 65 ως 100 περίπου είδη, πολυετή ή μονοετή ποώδη, ιθαγενή της αμερικανικής ηπείρου. Η παραδοσιακή για τη χώρα μας περιοχή καλλιέργειάς του είναι η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη. Είναι γνωστός και ως ήλιος, ηλιόσπορος, ηλιοστρόφι, λιοδρόμι συχνά ταυτίζεται λανθασμένα με το ηλιοτρόπιο το οποίο όμως είναι άλλο φυτό.

Υπάρχουν αναφορές για την καλλιέργεια του από το 3000 π.χ. Η ονομασία του γένους προέρχεται από την πεποίθηση ότι η ταξιανθία ακολουθεί τον ήλιο κατά τη διάρκεια της ημέρας και στρέφεται πάλι προς την ανατολή το πρωί, θεωρία που έχει απορριφθεί ήδη από το 1597 και τον Άγγλο βοτανολόγο John Gerard. Στην πραγματικότητα ο ομοιόμορφος προσανατολισμός των δίσκων των ταξιανθιών του Ηλίανθου ακοολουθεί μια σταθερή κατεύθυνση (ανατολή), όλη την ημέρα και δεν παρακολουθούν ακριβώς την πορεία του ήλιου.

Ο Ηλίανθος είναι το δεύτερο σημαντικότερο ελαιοδοτικό φυτό. Καλλιεργείται για το λάδι του (ηλιέλαιο) σε μεγάλη κλίμακα σε πολλές εύκρατες χώρες όπως π.χ. Χιλή, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Τουρκία, Ινδία, Αίγυπτο, Αγγλία, ΗΠΑ και κυρίως στη Ρωσία όπου με βελτίωση ποικιλιών η απόδοση σε έλαιο φτάνει το 50%. Το ηλιέλαιο συνίσταται για τηγάνισμα επειδή η θερμοκρασία καπνίσματος του είναι υψηλή και φτάνει περίπου στους 230 βαθμούς Κελσίου. Ο ηλίανθος όμως είναι χρήσιμος και για τους ηλιόσπορους, οι οποίοι τρώγονται αποξηραμένοι ή καβουρντισμένοι ενώ οι πολύ μικροί χρησιμοποιούνται ως πτηνοτροφή. Από τους αλεσμένους σπόρους παράγεται ένα ποτό που μοιάζει με τον καφέ, καθώς και ένα είδος ψωμιού.

Ανθίζει από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο. Για τις μέλισσες αποτελεί μια πλούσια πηγή νέκταρος στην καρδιά του καλοκαιριού, όταν δηλαδή ελάχιστα μελισσοκομικά φυτά ανθίζουν. Προσφέρει μέλι σε μεγάλες ποσότητες, κίτρινου χρώματος που κρυσταλλώνει πολύ γρήγορα, αλλά δημιουργεί σημαντικά προβλήματα στις μέλισσες. Σε ορισμένες περιπτώσεις και ιδιαίτερα σε ξηρικές καλλιέργειες παρατηρείται φθορά, των μελισσιών που συλλέγουν στο φυτό αυτό. Οι συλλέκτριες μέλισσες που εργάζονται στον ηλίανθο χάνουν γρήγορα το τρίχωμά τους μαυρίζουν και πεθαίνουν νωρίτερα εξουθενωμένες. Επίσης βγάζει μία κολλώδη ουσία που τραυματίζει τα φτερά της μέλισσας.

Γι αυτό οι μελισσοκόμοι δεν αφήνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα τα μελίσσια τους στους ηλίανθους. Μάλιστα λένε ότι μετά από παραμονή σε αυτή την ανθοφορία τα μελίσσια δεν μπορούν να αποδώσουν στο πεύκο. Στην περίπτωση που έχουμε αρκετές βροχές και υπάρχει περίσσεια υγρασίας, η παραμονή των μελισσιών στον ηλίανθο πρέπει να είναι πολύ σύντομη. Αμέσως μετά τον τρύγο τα μελίσσια μεταφέρονται σε γυρεοφόρες ανθοφορίες.

πηγές από: Wikipedia, melissokomianet.gr

 

Το καλοκαίρι με τις ζέστες, όπως και όλα τα υπόλοιπα όντα, έτσι και οι μέλισσες έχουν ανάγκη για νερό. Συνήθως ταξιδεύουν πολύ μεγάλες αποστάσεις για να βρουν νερό, με αποτέλεσμα να χάνονται αλλά και να πεθαίνουν στους αγρούς από την κούραση και τη ζέστη. Οι μέλισσες που ζουν σε κοινωνικές ομάδες δεν χρειάζονται το νερό μόνο για να ξεδιψάσουν, αλλά το μεταφέρουν στις κυψέλες τους για να τις δροσίσουν με μια διαδικασία που θυμίζει… κλιματιστικό!

Οι άγριες μέλισσες, πολλές απ’ τις οποίες ζουν μοναχικά, δεν έχουν το μελισσοκόμο να τις φροντίζει και έτσι η ζωή τους είναι πιο δύσκολη. Μπορούμε να τις βοηθήσουμε τοποθετώντας μια ποτίστρα στον κήπο μας ή το μπαλκόνι μας, βάζοντας μερικές πετρούλες μέσα ώστε να μην πνίγονται. Δεν στοιχίζει τίποτα και η βοήθεια που προσφέρει είναι πολύ σημαντική. Οι μέλισσες αφού ξεδιψάσουν θα συνεχίσουν το έργο της επικονίασης απ’ το οποίο η διατροφή μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό. Μην τις ξεχνάτε.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ένα σπάνιο είδος μελισσών να φωλιάζει σε τέφρα στο ηφαίστειο Μασάγια στη Νικαράγουα και οι οποίες τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά από ένα μόνο αγριολούλουδο που φυτρώνει εκεί.

Οικοσυστήματα μπορεί να προκύψουν σε εκπληκτικά μέρη, όπως συνέβη με τις μέλισσες Anthophora squammulosa, που μελετήθηκαν από την οικολόγο Hilary Erenler από το Πανεπιστήμιο του Νορθάμπτον στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι μέλισσες Anthophora squammulosa είναι μοναχικές, δεν ζουν δηλαδή σε κοινωνικές ομάδες, και φωλιάζουν υπογείως. “Οι μέλισσες φωλιάζουν λίγα μέτρα κάτω από την τέφρα του ηφαιστείου” αναφέρεται στο περιοδικό Pan-Pacific Entomologist, “όπου οι θηλυκές σκάβουν σήραγγες για να γεννήσουν τα αυγά τους”.

Το ηφαίστειο βρίσκεται σε υψόμετρο 635 μέτρων και είναι γνωστό για τις συχνές εκρήξεις του, ενώ το περιβάλλον είναι ιδιαίτερα αφιλόξενο με την τέφρα και τα τοξικά αέρια. Ερευνητές βρήκαν μέλισσες να ζουν κάτω απ’ την ηφαιστειακή τέφρα σε έναν κρατήρα με την ονομασία Σαντιάγκο, μια περιοχή όπου θεωρείται ότι έχει απ’ τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις διοξειδίου του θείου.

Βλάστηση εδώ δεν υπάρχει οπότε εύλογα προκύπτει το ερώτημα “από τι τρέφονται οι μέλισσες;” Οι ερευνητές έψαξαν μια περιοχή 725 μέτρων, γύρω από εκεί που βρέθηκαν οι φωλιές, προσπαθώντας να προσομοιώσουν τις αποστάσεις που μετακινούνται οι συγκεκριμένες μέλισσες για να βρουν λουλούδια. Εντόπισαν μέλισσες που επέστρεφαν με γύρη στα πόδια. Στη σχετική ανάλυση που έγινε βρέθηκε ότι το 99% των γυρεοκόκκων ανήκαν σε ένα αγριολούλουδο με τη λατινική ονομασία Melanthera nivea.

Αυτού του είδους η συμπεριφορά έχει αναφερθεί σε πολύ λίγα είδη. Έχουν παρατηρηθεί μέλισσες να ζουν κάτω από ηφαιστειακή τέφρα και στην Γουατεμάλα, αλλά σε μια περιοχή 6 χιλιομέτρων από τον κρατήρα. Ποτέ μέσα στη ζώνη του θανάτου, όπως εδώ. Μια έρευνα του 1975 στην Κόστα Ρίκα έδειξε ότι η τέφρα προκαλεί βλάβες στον εξωσκελετό των εντόμων, ενώ η κατανάλωση γύρης η οποία καλύπτεται από τέφρα μπορεί να προκαλέσει φυσικές αλλά και χημικές βλάβες. Μια έκρηξη επίσης θα μπορούσε να εξαλείψει τις μέλισσες αλλά και τα φυτά απ’ τα οποία τρέφονται. Έτσι δεν είμαστε σε θέση να σας πούμε γιατί επιλέγουν να ζήσουν εκεί.

πηγή: mnn.com

Όλη η δροσιά του καλοκαιριού σε τρία υλικά! Προτιμήστε αργίτικα πεπόνια για να δώσουν χρώμα στο παγωτό σας.

Χρόνος Εκτέλεσης 10 λεπτά

Μερίδες 10

Δυσκολία Εύκολο

 

Συστατικά:
500 γραμμ. πολτοποιημένη σάρκα πεπονιού
500 γραμμ. γιαούρτι 2%
125 γραμμ. μέλι

Εκτέλεση:
Σε μπλέντερ βάζουμε το πεπόνι καθαρισμένο, το γιαούρτι και το μέλι. Τα χτυπάμε να πολτοποιηθούν όλα μαζί, τα βάζουμε στην κατάψυξη μέχρι να σφίξει το μείγμα και το χτυπάμε κάθε 30΄ για 5 φορές ν’ αφρατέψει. Παίρνουμε το αργίτικο πεπόνι, το πλένουμε εξωτερικά και το κόβουμε οριζόντια. Αφαιρούμε ίνες και σπόρους και λίγη λίγη τη σάρκα του μέχρι να ζυγίσουμε 500 γραμμ. καθαρή σάρκα. Παγώνουμε τα αδειασμένα μισά του πεπονιού στην κατάψυξη. Αφού παγώσει το παγωτό, γεμίζουμε τις παγωμένες θήκες πεπονιού και γαρνίρουμε, αν θέλουμε, με φιστίκια Αιγίνης.

* Το Ορεινό Μέλι συνιστά να μη μαγειρεύετε θερμαίνοντας το μέλι σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 45-50 °C γιατί έτσι χάνονται όλα του τα θρεπτικά συστατικά. *

πηγή: argiro.gr

Λίγο πριν πέσουν οι πληθυσμοί των μελισσών τον Αύγουστο ήταν ιδανικά να κόψουμε μερικές παραφυάδες. Θα είχαν αρκετό χρόνο ώστε να προλάβουν να αναπτυχθούν μέχρι το φθινόπωρο.

Ο στόχος είναι να αποκτήσουν αρκετό πληθυσμό και να συλλέξουν προμήθειες που θα τα βοηθήσουν να ξεχειμωνιάσουν χωρίς προβλήματα. Οι παραφυάδες μεταφέρθηκαν 4χλμ μακριά από το κύριο μελισσοκομείο στον ορεινό Βάλτο στη νότια Πίνδο, ώστε να μην επιστρέψουν στις μητρικές τους κυψέλες. Η θέα από εδώ είναι εκπληκτική. Από κάτω είναι ο Αμβρακικός κόλπος και όταν ο καιρός είναι καλός διακρίνονται η Αμφιλοχία, η Βόνιτσα αλλά και η Κορωνησία. Τα μελίσσια αυτά πιστεύουμε ότι θα είναι παραγωγικά του χρόνου.

Για την νηστίσιμη και light πανακότα, του Στέλιου Παρλιάρου, θα χρειαστεί αρχικά να φτιάξουμε ένα φυτικό γάλα από αμύγδαλα.

Χρόνος Εκτέλεσης 60 λεπτά

Μερίδες 6

Δυσκολία Μέτριας δυσκολίας

 

Συστατικά για το γάλα αμυγδάλου:
300 γρ. αμύγδαλα λευκά (ωμά)
νερό

Συστατικά για την πανακότα:
700 γρ. αμυγδαλόγαλα
80 γρ. ζάχαρη
8 γρ. άγαρ άγαρ (φυτική πηκτική ουσία σε σκόνη, που βρίσκουμε χύμα σε μπαχαράδικα αλλά και συσκευασμένο σε καταστήματα με βιολογικά τρόφιμα)

Συστατικά για την σος μελιού:
250 γρ. μέλι
80 γρ. νερό ζεστό

Εκτέλεση:
Βάζουμε τα αμύγδαλα να μουλιάσουν  σε άφθονο νερό για περίπου έξι με οκτώ ώρες. Ιδανικά τα αφήνουμε μία ολόκληρη μέρα (σημ.: όσο πιο παλιά και ξερά είναι τα αμύγδαλα τόσο περισσότερες ώρες πρέπει να παραμείνουν στο νερό. Σε αυτή τη περίπτωση αλλάζουμε το νερό κάθε 8 ώρες). Κατόπιν τα στραγγίζουμε και τα ρίχνουμε στο μπλέντερ μαζί με 700 γρ. φρέσκο νερό. Τα αλέθουμε για 1-2 λεπτά, μέχρι να γίνουν σκόνη και περνάμε το μείγμα που θα προκύψει από ένα τουλπάνι ή από πολύ ψιλό σουρωτό, πιέζοντάς το ώστε να σουρώσει καλά και να πάρουμε όσο πιο πολύ υγρό γίνεται. Το υγρό αυτό είναι το γάλα αμυγδάλου και με αυτό θα φτιάξουμε την πανακότα μας.

Ρίχνουμε το άγαρ άγαρ σε μια κατσαρόλα μαζί με 100 γρ. νερό. Τοποθετούμε στη φωτιά ανακατεύοντας και αποσύρουμε μόλις ζεσταθεί ελαφρώς το νερό.
Σε μια άλλη κατσαρόλα βάζουμε 700 γρ. από το γάλα αμυγδάλου μαζί με τη ζάχαρη και τοποθετούμε στη φωτιά. Ανακατεύουμε ελαφρώς και όταν το μείγμα ζεσταθεί ρίχνουμε το μείγμα του άγαρ άγαρ και αφήνουμε το όλον να έρθει σε σημείο βρασμού ανακατεύοντας. Αδειάζουμε σε φορμάκια για πανακότες ή σε ποτήρια και τοποθετούμε στο ψυγείο (για 4-5 ώρες), μέχρι να σταθεροποιηθούν οι κρέμες.
Για να ξεφορμάρουμε από τα φορμάκια, τα βυθίζουμε σε ζεστό νερό για μερικά δευτερόλεπτα και τα αναποδογυρίζουμε σε πιάτα.

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε με το σύρμα το μέλι με ελαφρώς ζεστό νερό έως ότου γίνει ένα ρευστό μείγμα, το οποίο περιχύνουμε πάνω από τις πανακότες όταν πρόκειται να σερβίρουμε.

*Tip
Το άγαρ άγαρ βοηθάει να πήξει η πανακότα, αλλά παράλληλα της δίνει πολύ διαφορετική υφή από ό,τι αν χρησιμοποιούσαμε ζελατίνα. Η κρέμα γίνεται πιο σφιχτή και η αίσθηση στο στόμα είναι λιγότερο δροσερή. Αν προτιμάτε να βάλετε φύλλα ζελατίνας, η σωστή αναλογία είναι 12,5 γρ. (δηλαδή 2,5 φύλλα των 5 γρ. ή 5 των 2,5 γρ.). Τα μουλιάζετε σε κρύο νερό μέχρι να μαλακώσουν και μόλις βράσετε το αμυγδαλόγαλα με τη ζάχαρη, τα στραγγίζετε από το νερό και τα ρίχνετε στην κατσαρόλα.

* Το Ορεινό Μέλι συνιστά να μη μαγειρεύετε θερμαίνοντας το μέλι σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 45-50 °C γιατί έτσι χάνονται όλα του τα θρεπτικά συστατικά. *

πηγή: steliosparliaros.gr

Η Νορβηγία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που δεσμεύεται πολιτικά για τη μηδενική αποψίλωση των δασών. Η Μόνιμη Επιτροπή του νορβηγικού κοινοβουλίου για την Ενέργεια και το Περιβάλλον πραγματοποίησε τη δέσμευση σε μια σύσταση σχετικά με το σχέδιο δράσης της κυβέρνησης για την προστασία της βιοποικιλότητας.

Ορεινός όγκος σε νησί του αρχιπελάγους Λοφότεν στη Νορβηγία.

Η επιτροπή ζήτησε από την κυβέρνηση «να διασφαλιστεί ότι τα δημόσια έργα, υπηρεσίες και συμβάσεις δεν συμβάλλουν στην αποψίλωση των δασών». Η επιτροπή ζήτησε επίσης από την κυβέρνηση να κινηθεί για την προστασία της βιοποικιλότητας μέσα από μια νέα πολιτική και επενδύσεις που θα γίνουν από το Κυβερνητικό Επενδυτικό Ταμείο Συντάξεων της Νορβηγίας.

«Πρόκειται για μια σημαντική νίκη στον αγώνα για την προστασία των δασών. Κατά τα τελευταία χρόνια, μια σειρά από εταιρείες έχουν δεσμευτεί να σταματήσουν την προμήθεια αγαθών που συνδέονται με την καταστροφή του τροπικού δάσους», δήλωσε ο Νιλς Χέρναμ Ράνουμ του Ιδρύματος Τροπικών Δασών.

«Μέχρι τώρα, αυτό δεν έχει συνοδευτεί από παρόμοιες δεσμεύσεις από τις κυβερνήσεις. Συνεπώς, είναι πολύ θετικό το γεγονός ότι το νορβηγικό κράτος είναι το πρώτο που ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, όταν πρόκειται για δημόσιες συμβάσεις», πρόσθεσε.

Ο Ράνουμ ελπίζει πως και άλλες χώρες θα ακολουθήσουν το παράδειγμα της Νορβηγίας και θα δεσμευτούν για τη μηδενική αποψίλωση των δασών, ιδιαίτερα η  Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, που το 2014 στη διάσκεψη για το κλίμα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη είχαν πραγματοποιήσει κοινή δήλωση με τη Νορβηγία, εκφράζοντας την πρόθεσή τους να προωθήσουν δημόσιες συμβάσεις για αγαθά όπως το φοινικέλαιο, η σόγια, το βόειο κρέας και την ξυλεία, που δε θα συνδέονται με την αποψίλωση.

πηγή: Ναυτεμπορική

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το θυμάρι είναι το σπουδαιότερο μελισσοκομικό φυτό της Ελλάδας. Η Ελλάδα θεωρείται προνομιούχος χώρα στη μελισσοκομία και αυτό το οφείλει αποκλειστικά στο Θυμάρι. Όλες οι άλλες ποιότητες που παράγονται στην Ελλάδα δεν διαφέρουν ιδιαίτερα απ’ αυτές στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου ενώ μάλλον υστερούν σε πολλές από αυτές (Μελισσοκομία Ν. Νικολαΐδη 1947).

Το θυμάρι ή θύμιο (Θύμος ο κοινός, λατ. Thymus vulgaris) είναι ένας θάμνος μικρού ύψους (έως 30 εκατοστά), με όρθιους βλαστούς, εξαιρετικά ανθεκτικός που αναδύει ένα πολύ ευχάριστο άρωμα. Είναι φυτό πολυετές που αντέχει στην ξηρασία και φυτρώνει σε άγονα και πετρώδη εδάφη. Η ανθοφορία του θυμαριού που διαχωρίζεται σε όψιμα και πρώιμα, αρχίζει στα μεν πρώιμα (παραθαλάσσια μέρη) στα τέλη Μαΐου και στα δε όψιμα (ορεινά) κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο Ιουνίου με αρχές Ιουλίου και διαρκεί 1 μήνα με 40 ημέρες ανάλογα με την εποχή.

Στην Ελλάδα υπάρχουν 23 αυτοφυή είδη θυμαριού και τα πιο σημαντικά από αυτά είναι:

1. Αγριοθυμάρι. Θύμος ο κεφαλωτός Thymus capitatus (Μικρός θάμνος με βλαστούς ξυλώδεις ξαπλωμένους. Βρίσκεται σε πολλές βραχώδεις, ορεινές, ξηρές περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας.)
2. Χαμοθρούμπι. Θύμος ο γραπτός Τhymus striatus. (Πολύ κοινό σε διάφορες πεδινές περιοχές και λιβάδια της Μακεδονίας και της Θράκης.)
3. Σμάρι.Θύμος η Ζυγίς ή Θύμος ο αττικός Thymus atticus (Βρίσκεται σε διάφορες βραχώδεις περιοχές της Αττικής, της Αχαΐας, Κορινθίας και Ολύμπου.)

Ετυμολογικά το θυμάρι ή θύμος όπως το ονόμαζαν οι αρχαίοι, προέρχεται από την λέξη θύω, η οποία αρχικά είχε την σημασία του «βγάζω καπνούς» και αργότερα του «θυσιάζω». Από την ίδια ρίζα προέρχονται και οι λέξεις θυμίαμα και θυμιατίζω. Το θυμάρι περιέχει αιθέριο έλαιο που το κυριότερο συστατικό του είναι η θυμόλη (ποσοστά άνω του 25%) Η θυμόλη έχει αντισηπτική δράση και υπήρξε φυσικός προκάτοχος των σύγχρονων αντιβιοτικών.  Η θυμόλη έχει εφαρμογές και στη μελισσοκομία, αφού μπορεί κανείς να καταπολεμήσει με αυτή βιολογικά το μεγαλύτερο εχθρό της μέλισσας στην Ελλάδα (μετά τον άνθρωπο) τη βαρρόα.

Θυμάρι βρίσκεται σε όλο το νότιο τμήμα της Στερεάς Ελλάδας, σε όλη την Πελοπόννησο, στα νησιά του Αιγαίου, την Κρήτη, τα Ιόνια νησιά αλλά και στα ορεινά της Πίνδου. Εντούτοις οι ποιότητες του θυμαρίσιου μελιού που παράγονται διαφέρουν μεταξύ τους. Αυτό οφείλεται εν μέρη στην διαφορετική σύσταση του εδάφους αλλά κυρίως στην ταυτόχρονη ύπαρξη και άλλων ανθοφοριών, εξαιτίας των οποίων επέρχεται μια φυσική ανάμειξη μελιού από τις ίδιες τις μέλισσες μέσα στις κηρήθρες.

Σύμφωνα με την τρέχουσα νομοθεσία, το θυμαρίσιο μέλι πρέπει να περιέχει περισσότερους από 18% γυρεόκοκκους θυμαριού σε σύνολο γυρεοκόκκων. Έτσι για να ονομαστεί ένα μέλι θυμαρίσιο πρέπει έχει περισσότερους από 18% γυρεόκοκκους θυμαριού. Αν έχει από 12% έως 18% το ονομάζουμε μέλι με θυμάρι και αν έχει λιγότερο θεωρείται ανθόμελο.

Το θυμαρίσιο μέλι είναι άριστης ποιότητας, με εξαιρετικό χαρακτηριστικό έντονο άρωμα και κρυσταλλώνει στους 6-18 μήνες, ανάλογα με την περιεκτικότητα σε θυμάρι, όσο περισσότερο τόσο καθυστερεί. Έχει πολύ χαμηλή υγρασία σε σχέση με άλλα ανθόμελα (πχ πορτοκαλιά, παλιούρι κτλ) είναι πιο παχύρρευστο με ανοιχτό κεχριμπαρένιο χρώμα (αυτό της Κρήτης είναι λίγο πιο σκούρο). Αποτελεί περίπου το 10% της παραγωγής του ελληνικού μελιού και είναι το ακριβότερο. Το μοναδικό αρνητικό που έχει το θυμαρίσιο μέλι είναι ότι σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις γυρεόκοκκων που ξεπερνούν το 90% λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας σε φρουκτόζη, αφήνει μια αίσθηση καψίματος στο στόμα.

Για κάποιες περιοχές της Ελλάδας αποτελεί και τον μοναδικό τρύγο άρα και στόχο για τους μελισσοκόμους. Για παράδειγμα στα Κύθηρα ή στη γενέτειρά μου στα Φαλάσαρνα Χανίων, όλη η προετοιμασία της χρονιάς γίνεται για το θυμάρι. Σε αυτές τις περιοχές όπου δεν υπάρχουν άλλα φυτά για να γίνει πρόσμιξη στο νέκταρ, η περιεκτικότητα είναι πάρα πολύ υψηλή, το μέλι έχει μια ελαφρώς καυστική γεύση αλλά και πολύ πιο έντονο άρωμα. Την εποχή της πλήρης άνθισης μπορείς να αντιληφθείς το άρωμα του μελιού έξω απ’ την κυψέλη!

Το πιο φημισμένο θυμαρίσιο μέλι και ίσως το ακριβότερο το βρίσκει κανείς στα Κύθηρα. Στην Κρήτη όμως και συγκεκριμένα στα Σφακιά θα συναντήσετε, το καλύτερο μέλι που έχω δοκιμάσει προσωπικά και είναι το λεγόμενο πευκοθύμαρο του Ομαλού. Παρ’ όλα αυτά όμως η περιοχή που έκανε το θυμάρι παγκοσμίως γνωστό είναι αναμφίβολα ο Υμηττός. Εδώ στην Ήπειρο παράγεται ένα εξαιρετικό μέλι στα ορεινά (στα 1000μ υψόμετρο) από θυμάρι, θρούμπι και ρίγανη το οποίο είναι απίστευτα αρωματικό.

Το θυμαρίσιο μέλι είναι ένα προϊόν δύσκολο να παραχθεί, όχι τόσο γιατί τα μελίσσια θέλουν κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία πριν αλλά γιατί όσο ανθεκτικό είναι το θυμάρι ως φυτό, τόσο ευαίσθητο είναι το άνθος του. Το θυμάρι για να αποδώσει νέκταρ χρειάζεται μερικές βροχές κατά τον Απρίλιο ή και κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μαΐου, δηλαδή πριν ανθίσει. Η βροχή κατά τη διάρκεια της ανθοφορίας του, συνήθως σταματά τη νεκταροέκκριση για μερικές μέρες και κυρίως αν ακολουθήσει ψυχρός καιρός. Κάποιες φορές η βροχή το κάνει πιο υγρό, άρα όχι και τόσο ελκυστικό για τις μέλισσες. Οι ιδανικές συνθήκες είναι θερμοκρασία 25 με 32° C, δροσερές νύχτες και ζεστές ημέρες με νότιους υγρούς άνεμους. Οι ξηροί, ψυχροί ή ορμητικοί άνεμοι το καταστρέφουν.

Επίσης ο ΝΔ άνεμος (λίβας) είναι ο φόβος και ο τρόμος των μελισσοκόμων καθώς αν επικρατήσει έστω και για 1 ημέρα, κατά την ανθοφορία του, σταματά οριστικά τη νεκταροέκκριση. Δυστυχώς αυτός ο καταστρεπτικός άνεμος είναι σύνηθες φαινόμενο την εποχή πλήρης άνθησης και γι αυτό η σοδειά είναι ασφαλέστερη στις πρώιμες τοποθεσίες. Για να δώσει έντονο άρωμα το θυμάρι θέλει θαλασσινή αύρα και ξηροθερμικό κλίμα. Όταν οι συνθήκες είναι ιδανικές οι μέλισσες θα συλλέξουν ικανοποιητικές ποσότητες. Δεν θα γίνουν ποτέ οι τρύγοι που θα γίνουν στο πεύκο ή στο έλατο αλλά το θυμαρίσιο μέλι είναι εμπορικότερο και ακριβότερο.

Στα θυμάρια πηγαίνουν τα δυνατά μελίσσια. Εάν τα μελίσσια είναι μέτριας δυναμικότητας δεν προλαβαίνουν στο μικρό διάστημα της ανθοφορίας και να αναπτυχθούν και να παράξουν. Το φυτό δίνει μεν γύρη, χρώματος κρεμ, αλλά σε μικρές ποσότητες. Το θυμάρι είναι φυτό για τρύγο και όχι φυτό ανάπτυξης μελισσοσμηνών. Γι αυτό και οι μελισσοκόμοι πριν την ανθοφορία κάνουν όλες τις απαραίτητες ενέργειες, ούτως ώστε τα μελίσσια τους, να έχουν τον μεγαλύτερο αριθμό πληθυσμού.

Το θυμαρίσιο μέλι είναι περιζήτητο και απ’ τις μεγάλες εταιρείες τυποποίησης μελιού, καθώς αν αναμειχθεί με άλλους τύπους μελιών (ακόμα και σε μικρές ποσότητες), επηρεάζει καθοριστικά το άρωμά τους. Βέβαια καλό είναι να μένετε μακριά από τέτοια μέλια (χαρμάνια) γιατί είναι επεξεργασμένα (βρασμένα) και έχουν χάσει κάθε θρεπτική αξία.

πηγές: wikipedia, Μελισσοκομία Ν. Νικολαίδη, lexigram, bees.gr

Οι μέλισσες είναι εκπληκτικά πλάσματα και μας προσφέρουν πολλά περισσότερα απ’ το μέλι. Είναι οι μεγαλύτεροι επικονιαστές στην φύση, βοηθώντας στην παραγωγή τουλάχιστον του 1/3 των τροφών που καταναλώνουμε. Αυτό το βίντεο φτιάχτηκε από την Taylorstea ως φόρος τιμής για όσα μας προσφέρουν.