Ούγγροι, Σλοβάκοι και Σλοβένοι μελισσουργοί διαδήλωσαν στις Βρυξέλλες διαμαρτυρόμενοι για την εισαγωγή αυτού που αποκαλούν «ψεύτικο κινεζικό μέλι». Ζήτησαν από την Κομισιόν να απαγορεύσει αυτά τα προϊόντα τα οποία πιθανότατα δεν παράγονται με φυσικές μεθόδους. «Υπήρξαν κάποια παραδείγματα για την απαγόρευση του κινεζικού μελιού και αυτό θέλουμε και εμείς. Πολλές χώρες απαγόρευσαν την εισαγωγή. Το θέλουμε αυτό γιατί δεν πρόκειται για πραγματικό μέλι, οπότε οι Κινέζοι εξαγωγείς επωφελούνται εξαπατώντας» είπε ένας διαδηλωτής. Οι παραγωγοί μελιού ζήτησαν από την ΕΕ να αλλάξει την κοινοτική οδηγία. Οι τρέχοντες κανόνες επιτρέπουν στους εισαγωγείς να καταγράφουν ως χώρα προέλευσης την ΕΕ για μέλι το οποίο έχει αναμιχθεί με μέλι από άλλες χώρες.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=nPGfiYa1Rco]

πηγή: Euronews

Σε μια πρωινή βόλτα κοντά στο Σάντο Στέφανο ντι Σεσάνιο στην Ιταλία αντίκρισα ένα μελισσοκομείο από παλιές ξύλινες κυψέλες κρυμμένες πίσω από μια παλιά εκκλησία. Με την πρώτη ματιά, σκέφτηκα ότι έχουν εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό, όπως τα πέτρινα ερείπια που βρίσκονταν διάσπαρτα τριγύρω. Έμεινα έκπληκτος όμως απ’ τη ζωντάνια που εξέπεμπαν όταν τα πλησίαζες. Βρήκαν μια ισορροπία ανάμεσα στους αργούς ρυθμούς της εξοχής και τους ξέφρενους ρυθμούς των κοντινών πόλεων. Για να συλλάβω αυτή την ιδέα καλύτερα, επιβράδυνα το μοντάζ του βίντεο. Αυτή η επιβράδυνση δεν έρχεται φυσικά στους περισσότερους από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και εμού, αλλά οι μέλισσες φαίνεται να με επηρέασαν για το υπόλοιπο της ημέρας καθώς σκεφτόμουν την ικανότητά τους να ολοκληρώνουν τόσο πολλές εργασίες χωρίς περιττές βιασύνες. Ελπίζω να περάσει αυτή η νοοτροπία και σε εμένα.

[vimeo 76957307 w=640]

Το μέλι είναι σύμφωνα με Βρετανούς επιστήμονες το ιδανικό αντίδοτο στον πονοκέφαλο και τα υπόλοιπα συμπτώματα που ακολουθούν μετά από ένα γερό μεθύσι.

Χημικοί της Βασιλικής Εταιρείας Χημείας ισχυρίζονται ότι το μέλι, αποτελεί θαυμάσιο τρόπο για να αντιμετωπίζει το σώμα τις τοξικές συνέπειες της υπερκατανάλωσης αλκοόλ. Η φρουκτόζη που περιέχεται στο μέλι, βοηθά σημαντικά τον οργανισμό να διασπάσει σε αβλαβή υπο-προϊόντα το αλκοόλ που κυκλοφορεί στο αίμα μετά το μεθύσι. Σύμφωνα με τον δρ. Τζον Έμσλεϊ, ο βασικός λόγος που μετά το μεθύσι οι άνθρωποι συχνά νιώθουν τόσο άσχημα, είναι επειδή το αλκοόλ πρώτα διασπάται σε ακεταλδεϋδη, μια ουσία τοξική για το σώμα. Η ακεταλδεϋδη, στη συνέχεια, μετατρέπεται με την χρήση φρουκτόζης σε οξικό οξύ, που με τη σειρά του καίγεται κατά τη διάρκεια της φυσικής διαδικασίας του μεταβολισμού, με συνέπεια από την καύση να παράγεται διοξείδιο του άνθρακα που εκπνέεται από το σώμα.

Τα κατάλοιπα του μεθυσιού εξαφανίζονται πιο γρήγορα, στο βαθμό που η ακεταλδεΰδη μετατρέπεται πιο γρήγορα (σε σχέση με τη βραδεία μεταβολική διαδικασία) σε άλλες λιγότερο τοξικές χημικές ουσίες – και σε αυτό βοηθά ιδιαίτερα το μέλι. Μάλιστα, αν κανείς φάει το μελί με ψωμί τότε προσθέτει κάλιο και νάτριο στον οργανισμό του, οπότε βοηθά περαιτέρω το σώμα του να τα βγάλει πέρα με το αλκοόλ.

Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να μετριαστούν οι συνέπειες του αλκοόλ. Μεταξύ άλλων, συνίσταται να πιει κανείς ένα ποτήρι γάλα πριν πιει αλκοόλ και ακόμα να φροντίζει να πίνει καθαρά αλκοολούχα ποτά και περιστασιακά να τα ανακατεύει με αναψυκτικό. Το γάλα επιβραδύνει την απορρόφηση του αλκοόλ, με συνέπεια να παράγεται λιγότερη τοξική ακεταλδεΰδη στο σώμα. Από τα διάφορα ποτά, σύμφωνα με τον Έμσλεϊ, το τζιν είναι συγκριτικά πιο ασφαλές για να αποφύγει κανείς το μεθύσι.

Από την άλλη, το αλκοόλ αυξάνει την απώλεια νερού από τον οργανισμό, εξ ου και η τάση να πηγαίνει κανείς συχνά στην τουαλέτα, όταν πίνει πολύ. Η αφυδάτωση επιδεινώνει το μεθύσι και κάνει τα κατάλοιπά του πιο οδυνηρά και χρονοβόρα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ένας βομβίνος γνωστός κατά τόπους στην Ελλάδα και ως μπάμπουρας, είναι ημι-κοινωνικά έντομα και κατατάσσονται στις αγριομέλισσες του γένος Bombus (= μπόμπους). Είναι οι φυσικοί επικονιαστές για πολλά φυτά και ανήκουν στην κατηγορία των ωφέλιμων εντόμων.

Bombus griseocollis – Φωτογραφία από τον Sam Droege, USGS

Οι βομβίνοι οφείλουν την ονομασία του στην ελληνική λέξη βόμβος (= θόρυβος), δηλαδή το χαρακτηριστικό “βόμβο” που παράγεται κατά την πτήση τους. Ως έντομα, έχουν προσελκύσει το ερευνητικό ενδιαφέρον πολλών επιστημόνων για τη μελέτη της βιολογίας τους, της κοινωνικής τους συμπεριφοράς και δομή, της οικολογίας τους, της συστηματικής τους κατάταξη και άλλα. O Sam Droege, επικεφαλής του προγράμματος απογραφής και παρακολούθησης των μελισσών της Υπηρεσίας US Geological Survey (USGS) των ΗΠΑ και οι συνεργάτες του στεγνώνουν και προετοιμάζουν τα δείγματα των μελισσών τους όσο καλύτερα μπορούν και χρησιμοποιούν το Photoshop αργότερα για να αφαιρέσουν από την εικόνα τυχόν μεγάλες κηλίδες σκόνης που παραμένουν.

Διαγράφουν επίσης από την εικόνα και το καρφάκι που στηρίζει τα δείγματα και στη συνέχεια αυξάνουν την οξύτητα και κάνουν crop την εικόνα. Έτσι πετυχαίνουν αυτό το εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Παγκοσμίως είναι γνωστά περίπου 250 είδη βομβίνων τα οποία ανήκουν σε ένα γένος, το Bombus Latreille 1802, με 38 υπογένη. Στην Ευρώπη έχουν αναγνωριστεί περίπου 70 είδη Bombus, από τα οποία στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί έως τώρα 33 είδη.

Ο βιολογικός κύκλος των βομβίνων είναι ο τυπικός των ημικοινωνικών υμενοπτέρων, με τις νέες βασίλισσες να εισέρχονται σε χειμέρια διάπαυση και η αποικία να χάνεται. Δηλαδή οι αποικίες τους είναι ετήσιες και αναπτύσσονται σε φωλιές που ανάλογα με το είδος είναι επιφανειακές ή υπόγειες. Σε κάθε αποικία παράγονται πλήρη ανεπτυγμένα θηλυκά (βασίλισσες), ατελή θηλυκά (εργάτριες) και αρσενικά (κηφήνες). Προς το τέλος του κύκλου της κάθε αποικίας παράγονται τα αναπαραγωγικά άτομα, τα οποία θα συζευχθούν έξω στη ύπαιθρο. Σε όλα τα είδη Bombus μόνο οι νέες συζευγμένες βασίλισσες διαχειμάζουν, ενώ όλα τα άλλα μέλη της αποικίας, μαζί και η παλιά βασίλισσα με τους κηφήνες, χάνονται πριν το χειμώνα. Γενικά σε ένα περίπατο στην ελληνική ύπαιθρο, κυρίως κατά τους μήνες Μάρτιο έως Ιούνιο, οι βομβίνοι θα είναι ανάμεσα στα έντομα που θα συναντήσει κανείς.

πηγές από: National Geographic, Wikipedia.

Στέλνοντας απλά περισσότερα έντομα επικονιαστές να αναλάβουν δράση στις μικρές γεωργικές καλλιέργειες σε όλο τον κόσμο, μπορούμε να ενισχύσουμε σημαντικά την απόδοση αυτών των καλλιεργειών, λέει νέα μελέτη.

Περισσότερες μέλισσες, σκαθάρια, πεταλούδες και άλλοι επικονιαστές μπορούν να βοηθήσουν να αυξηθούν οι αποδόσεις κατά το ένα τέταρτο, λέει ο Lucas Alejandro Garibaldi, του Εθνικού Πανεπιστημίου του Ρίο Νέγκρο και ερευνητής του CONICET. Ερευνητές έχουν υπολογίσει ότι τρόφιμα και καλλιεργητές θα πρέπει να διπλασιαστούν μέχρι το 2050 για να συμβαδίσουν με την ζήτηση. Η προοπτική αύξησης της απόδοσης όμως θα μπορούσε να καλύψει μέρος αυτού του κενού αλλά και να βοηθήσει φτωχές περιοχές, λέει ο Paul West, από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα.

Για να δουν κατά πόσο η επικονίαση θα μπορούσε να κάνει μια αξιοσημείωτη διαφορά στην παραγωγή, ένα διεθνές δίκτυο ερευνητών που χρησιμοποιεί προσεκτικά τα ίδια πρωτόκολλα δειγματοληψίας, παρακολούθησε 344 μεγάλες και μικρές γεωργικές εκμεταλλεύσεις στην Αφρική, την Ασία και τη Νότια Αμερική, για ένα διάστημα πέντε ετών. Σε καλλιέργειες που η επικονίαση είναι πολύ μεγάλης σημασίας, όπως στα σμέουρα, τα μήλα και τον καφέ οι ερευνητές παρατήρησαν ότι τα άνθη αυτών των φυτών προσελκύουν ποικίλα έντομα όπως σκαθάρια, σφήκες, μέλισσες και πεταλούδες. Τα χαμηλής απόδοσης αγροκτήματα, κατά μέσο όρο παράγουν μόνο το 47 τοις εκατό της απόδοσης που θα μπορούσαν να έχουν και εκεί τα έντομα έκαναν τη διαφορά. Για τους μικρούς καλλιεργητές αυτή η αύξηση στην ποσότητα των τροφίμων που παράγονται μπορεί να γίνει καθοριστική για την ποιότητα της ζωής τους.

Για τις μικρές γεωργικές εκμεταλλεύσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικό, διότι περισσότεροι από 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι στηρίζονται σε αυτές στις αναπτυσσόμενες χώρες. Οι αγρότες μπορούν να βοηθήσουν σ’ αυτό εάν δεν χρησιμοποιούν παράνομα ή απαγορευμένα φυτοφάρμακα και δεν χρησιμοποιούν τα εγκεκριμένα σκευάσματα που βλάπτουν τους επικονιαστές τις ώρες που αυτοί πετούν. Ενώ πρέπει να φυτέψουν φυτοφράχτες στα όρια των καλλιεργειών τους, με φυτά που θα προσελκύσουν αυτά τα έντομα.

πηγή: sciencenews.org (επιμέλεια: Στράτος Σαραντουλάκης)

Γνωστό και ως Σκαρόχορτο,  Πρωτοθέρης,  Βροντοθέρι,  Παρθενούδι,  Σκαροβότανο, Φλώμος, Σκαρολάχανο, Σκυλολάχανο, Σκαρτόχορτο (Mercurialis annua). Όπως υποδηλώνει και η ονομασία του θεωρείται άχρηστο – ακατάλληλο μιας και τα ζώα δεν το τρώνε. Είναι επίσης δηλητηριώδες, δίοικο. Οι μέλισσες όμως το “δουλεύουν”.

Είναι βότανο γνωστό από την αρχαιότητα.  Ο Ιπποκράτης γνώριζε τις καθαρτικές του ιδιότητες. Οι Διοσκουρίδης, Γαληνός, Ορειβάσιος και Παύλος Αιγινίτης το αναφέρουν σαν «Λινοψύστιδα», διαφημίζουν δε τις καθαρτικές του ιδιότητες. Οι αγρότες χρησιμοποιούσαν το φυτό αυτό σαν καθαρτικό και χολαγωγό.Το χρησιμοποιούσαν ακόμη στη βαφική, γιατί δίνει μία κυανή βαφή πολύ ωραία. Στην Πελοπόννησο  το ονόμαζαν «σκαρολάχανο» και το χρησιμοποιούσαν ως καθαρτικό και το βραστάρι του 25-50 γραμμάρια σε 450 γραμμάρια νερό, αντί της μολόχας, ως μαλακτικό. Ένας πρακτικός φαρμακοποιός κατασκεύαζε ένα σιρόπι που στην εποχή του ήταν πολύ της μόδας, με το όνομα «Σιρόπι της μακροζωίας», το οποίο παρασκεύαζε από χυμό Μερκουριαλίδος, ρίζα Γερμανικής ή Φλωρεντιανής Ίριδος και Γεντιανής, κατεργασμένα μέσα σε κρασί.

Αν αποσταχθεί το φυτό δεν αποδίδει αιθέριο έλαιο γιατί το αρωματικό στοιχείο που περιέχει αποσυντίθεται αμέσως και εξαφανίζεται στη θερμοκρασία του βραζόμενου νερού. Ο Reichardt κατόρθωσε με μία ιδιαίτερη μέθοδο να απομονώσει ένα αλκαλοειδές πολύ δηλητηριώδες, με την μορφή ελαιώδους υγρού και οσμή ναυτιώδη που το ονόμασε μερκουριαλίνη. Έχει αλκαλική αντίδραση, στον ατμοσφαιρικό αέρα δε μεταβάλλεται σε ρητίνη με βουτυρώδη σύσταση. Κατά τον Planchon , τα φύλλα του φυτού, περιέχουν ένα κύριο πικρό συστατικό, μία χρωστική ουσία και ένα αλκαλοειδές, την μερκουριαλίνη, που βρίσκεται συνδυασμένη με μικρή ποσότητα τριμεθυλαμίνης ή μονο-τριμεθυλαμίνης, διαλυτής στο νερό. Ο χυμός του κάνει κυανό το χαρτί του ηλιοτροπίου. Τα φύλλα  τρώγονται μόνο μαγειρεμένα . Κάποτε ήταν αρκετά δημοφιλής τροφή, και  χρησιμοποιούταν όπως το σπανάκι. Το δηλητήριο διασπάται με το καλό βράσιμο. Τα ωμά φύλλα  είναι δηλητηριώδη.

Είναι βότανο καθαρτικό, χολαγωγό και υδραγωγό.  Δρα ως ευκοίλιο και υπνωτικό.  Είναι διουρητικό βότανο και χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις υδρωπικίας. Τα φύλλα του γίνονται μαλακτικά καταπλάσματα. Το ομοιοπαθητικό βάμμα της μερκουριαλίδας ενδείκνυται εναντίον των ρευματισμών και των παθήσεων του στομάχου.Το σύνολο του φυτού και ιδιαίτερα ο χυμός,  είναι εμετικό,  μαλακτικό και καθαρτικό. Χρησιμοποιείται εξωτερικά για την αντιμετώπιση προβλημάτων στα  αυτιά και τα μάτια και στη θεραπεία των κονδυλωμάτων και των  πληγών.  Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο παρασκευάζεται από το φυτό που χρησιμοποιείται στη θεραπεία των ρευματισμών,  διάρροιας και τις  διαταραχές της χοληδόχου κύστης και του ήπατος .

Αυτή την εποχή που λίγα φυτά είναι ανθισμένα το σκαρολάχανο είναι για τις μέλισσες μια καλή πηγή γύρης. Το χρώμα της είναι φιστικί και δείχνει να τραβάει πολύ τις μέλισσες, οι οποίες ψάχνουν εναγωνίως τροφή για να ταΐσουν το νεαρό γόνο.

Το άρθρο περιέχει πηγές από: Κέντρο μελέτης ιστορίας αρχαίας θούριας

Το Χονγκ Κονγκ είναι μια πόλη 7 εκατομμυρίων ανθρώπων. Ανάμεσα στα ψηλά κτίρια, ο Michael Leung σχεδιαστής προϊόντων και ιδρυτής της HK Honey έχει δημιουργήσει το δικό του χώρο φέρνοντας τη φύση μέσα στη μητρόπολη. Η HK Honey είναι μια οργάνωση, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, μελισσοκόμων και σχεδιαστών προϊόντων του Χονγκ Κονγκ που στοχεύουν να επικοινωνήσουν τη σημασία των μελισσών στην ανθρώπινη τροφική αλυσίδα και τα οφέλη της τοπικής παραγωγής μελιού. Με ένα δίκτυο συνεργαζόμενων μελισσοκόμων ο Leung, συγκομίζει το τοπικό μέλι και σχεδιάζει προϊόντα και υπηρεσίες που σχετίζονται με την αστική μελισσοκομία.

[vimeo 21746934 w=640]

Εδώ και μέρες το κτήμα έχει γεμίσει με βοστίνες (νάρκισσους). Έχει πολύ όμορφο άνθος το οποίου το άρωμα είναι σχεδόν μεθυστικό. Λένε μάλιστα ότι μεγάλη ποσότητα ανθέων νάρκισσου σε κλειστό χώρο μπορεί να προκαλέσει ελαφρά νάρκωση.

Οι μέλισσες πάντως δεν δείχνουν να δελεάζονται και δεν το πλησιάζουν. Το όνομα του προέρχεται από τον ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, τον Νάρκισσο, το δε tazetta σημαίνει μικρή κούπα, από το σχήμα της κιτρίνης κορόνας του άνθους. Ενώ για τη δύση είναι ένα σύμβολο ματαιοδοξίας, ένεκα του μύθου του νάρκισσου, στην Κίνα είναι σύμβολο καλοτυχίας.

Ο νάρκισσος, σύμφωνα με τους μυθολογία, ήταν ένας θαυμαστής ομορφιάς νέος της Βοιωτίας. Μια εκδοχή του μύθου λέει, ότι απασχολημένος τόσο πολύ να θαυμάζει την ομορφιά του, δεν άκουγε την ερωτευμένη μαζί του νύμφη Ηχώ που τον καλούσε συνέχεια και έτσι η Νέμεσις αποφάσισε να τον τιμωρήσει, έτσι τον έκανε να δει την αντανάκλαση του στα νερά του ποταμού, να την ερωτευτεί και να πεθάνει από τη λύπη του που δεν μπορούσε να ζήσει τον τρελό έρωτα του με τον εαυτό του.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο νάρκισσος αρνήθηκε τον έρωτα του Αμεινία ο οποίος αυτοκτονεί, και έτσι η Νέμεσις, (νάτη πάλι αυτή), αποφάσισε να τον τιμωρήσει με το ίδιο νόμισμα, έτσι τον οδήγησε να δει το είδωλο του στο νερό της πηγής, να το ερωτευτεί και να αυτοκτονήσει και αυτός, μη μπορώντας να ανταποκριθεί στον έρωτα με το είδωλο του.
Από του μύθους αυτούς βγήκε και ο όρος της ψυχολογίας: ναρκισσισμός.

Το άρθρο περιέχει πηγές από: laspistasteria

Το είδος αυτό, γνωστό και ως Anthophora affabilis , βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Badlands στη Νότια Ντακότα. Η γλώσσα του, αυτή που βλέπουμε κάτω προς τα αριστερά, είναι σαν ένα καλαμάκι συνδυασμένο με μια γλώσσα, λέει ο Droege, επικεφαλής του προγράμματος απογραφής και παρακολούθησης των μελισσών της Υπηρεσίας US Geological Survey (USGS) των ΗΠΑ. “Είναι δύο σε ένα.”

Anthophora affabilis – Φωτογραφία από τον Sam Droege, USGS

Γνωρίζω πολλούς μελισσοκόμους που θα ζήλευαν αυτήν την προβοσκίδα. Θυμάμαι συζητήσεις επί συζητήσεων για το ποια μέλισσα μπορεί να εκμεταλλευτεί την ανθοφορία της ασφάκας, της οποίας το άνθος απαιτεί μεγάλη προβοσκίδα. Δεν γνωρίζω όμως πολλά για την Anthophora affabilis και δεν μπόρεσα να βρω και στο δίκτυο. Αν δηλαδή είναι μοναχική μέλισσα, αν ζει σε αποικίες και κυρίως αν συλλέγει. Φαντάζομαι ότι δεν θα αποθηκεύει μέλι. Είναι όμως πράγματι αξιοζήλευτο το μήκος της προβοσκίδας της.

Η συγκεκριμένη μέλισσα πάντως, χρησιμοποιεί αυτή την προβοσκίδα για να φτάσει στους λαιμούς των, σε σχήμα τρομπέτας λουλουδιών και να ανακτήσει το νέκταρ που βρίσκεται στο κάτω μέρος, εξηγεί ο Droege.

Η μέλισσα μπορεί να ρουφήξει το νέκταρ μέσα από το “καλαμάκι”, ενώ μικροσκοπικές τρίχες κατά μήκος της γλώσσας επιτρέπουν να ρουφήξει και τα ελάχιστα κομμάτια από το νέκταρ και τη γύρη που έχουν απομείνει.

πηγή: National Geographic.