Οι μέλισσες φρουροί εξασφαλίζουν την υπεράσπιση του σμήνους. Θα τις συναντήσουμε συνήθως στην είσοδο της κυψέλης εποπτεύοντας τις κινήσεις των άλλων μελισσών. Η μέση ηλικία τους κυμαίνεται μεταξύ 12 και 25 ημερών. Καθώς πλησιάζει ένας πιθανός κίνδυνος οι φρουροί εξέρχονται από την είσοδο εμποδίζοντας τον εχθρό να εισέλθει. Επίσης εκκρίνουν φερομόνες συναγερμού και επιθετικότητας διεγείροντας έτσι τις υπόλοιπες μέλισσες στρατιώτες που βρίσκονται στο εσωτερικό της κυψέλης.

Μαζί με τους δεινόσαυρους εξαφανίστηκαν οι μέλισσες, σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου Flinders στην Αυστραλία.Παρά το γεγονός ότι τα διαθέσιμα απολιθώματα είναι ελάχιστα, οι επιστήμονες κατάφεραν να αποδείξουν για πρώτη φορά ότι.. οι μέλισσες της οικογένειας Xylocopinae ήταν θύματα της μαζικής εξαφάνισης των ειδών πριν 65 εκατομμύρια χρόνια.

Τα ευρήματα εκτιμάται ότι θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να κατανοήσουν τα αίτια της σημερινής μείωσης του πληθυσμού των μελισσών παγκοσμίως, που απειλεί την επιβίωση των φυτών που χρειάζονται τα πολύτιμα έντομα για να γονιμοποιηθούν. Στο πλαίσιο της έρευνας οι επιστήμονες μελέτησαν τη μαζική εξαφάνιση των μελισσών της οικογένειας Xylocopinae στο τέλος της Κρητιδικής και στις αρχές της Παλαιογενούς περιόδου.

Προηγούμενες μελέτες υποστήριζαν ότι μεταξύ των δυο περιόδων συντελέστηκε μαζική εξαφάνιση των ανθοφόρων φυτών, κάτι που έκανε τους επιστήμονες να πιστεύουν πως και οι μέλισσες που εξαρτιόνταν από τα συγκεκριμένα φυτά είχαν την ίδια τύχη. Ωστόσο, σε αντίθεση με τους δεινοσαύρους, τα απολιθώματα μελισσών που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν αυτή τη θεωρία είναι ελάχιστα. Χρησιμοποιώντας μια τεχνική που ονομάζεται μοριακή φυλογενετική, οι επιστήμονες ανέλυσαν τις γονιδιωματικές αλληλουχίες τεσσάρων «φυλών» από 230 είδη μελισσών της οικογένειας Xylocopinae.

Οι μέλισσες που μελέτησαν προέρχονταν από όλες της ηπείρους πλην την Ανταρκτικής και στόχος των επιστημόνων ήταν να διαπιστώσουν της μεταξύ τους εξελικτικές σχέσεις. Συνδυάζοντας δεδομένα από αρχεία απολιθωμάτων με αναλύσεις DNA, οι ερευνητές κατάφεραν να βάλουν και τον χρονικό παράγοντα στην εξίσωση, ανακαλύπτοντας όχι μόνο τη σχέση μεταξύ των μελισσών, αλλά και την ηλικία τους.

«Τα στοιχεία μας λένε ότι κάτι πολύ σημαντικό συνέβη σε τέσσερις διαφορετικές ομάδες μελισσών την ίδια περίοδο», δήλωσε η Δρ. Sandra Rehan, καθηγήτρια βιολογίας στο πανεπιστήμιο του Νιου Χάμσαϊρ. «Και αυτό το ‘πολύ σημαντικό’ συνέπεσε χρονικά με την εξαφάνιση των δεινοσαύρων», προσέθεσε. «Κατά τη διάρκεια της έρευνάς μας βρήκαμε μια παράξενη γενετική υπογραφή η οποία θύμιζε περιστατικό μαζικής εξαφάνισης», τόνισε ο Δρ.  Mike Schwarz, καθηγητής βιολογίας στο πανεπιστήμιο Flinders.

Ο καθηγητής εκτιμά ότι η εξαφάνιση προκλήθηκε από μια σειρά περιστατικών που σημειώθηκαν την ίδια χρονική περίοδο και δεν μπορεί να αποδοθεί σε ένα και μόνο γεγονός, όπως για παράδειγμα η πρόσκρουση μετεωρίτη. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Plos One.

Πηγή: econews

Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, στα Όρη του Βάλτου στη νότια Πίνδο και σε υψόμετρο 600 μέτρων, συλλέγουμε το μέλι καστανιάς και βελανιδιάς (δασόμελο).

Λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών στα δάση της βελανιδιάς αλλά και λόγω του μικροκλίματος της περιοχής, η παραγωγή μελιού δεν επιτυγχάνεται κάθε χρόνο. Αυτή τη φορά όμως σταθήκαμε τυχεροί και ύστερα από ενάμιση μήνα στο δάσος καταφέραμε να τρυγήσουμε.

Το μέλι που τρυγήσαμε φέτος περιέχει μελίτωμα βελανιδιάς σε μεγαλύτερο ποσοστό απ’ ότι το περσινό. Είναι ίσως το πιο πλούσιο μέλι σε ιχνοστοιχεία που παράγεται στην Ελλάδα, με πολύ υψηλή περιεκτικότητα σε γυρεόκοκκους, λόγω της παρουσίας της καστανιάς, που του προσδίδει δυνατή, γλυκιά και ελαφρώς ιδιάζουσα γεύση.

Στις αρχές του Ιούλη οι νεκταροεκκρίσεις της καστανιάς σταμάτησαν. Παρ’ όλα αυτά οι μέλισσες πρόλαβαν να συλλέξουν την εξερετικής ποιότητας γύρη της.

Το μέλι βελανιδιάς είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικές ιδιότητες και περιέχει σε μεγάλες ποσότητες κάλλιο, μαγνήσιο, φώσφορο, σίδηρο και νάτριο. Τα ένζυμα που περιέχει, ενισχύουν το μεταβολισμό και τις λειτουργίες των ζωτικών οργάνων.

Θεωρείται από τα θρεπτικότερα μέλια λόγω της μεγάλης παρουσίας γύρης, έχει εφιδρωτικές ιδιότητες, ενώ διαθέτει στυπτικές, απολυμαντικές και επουλωτικές ιδιότητες.

Η βελανιδιά από τα μέσα Ιούνη, ξεκινά την παραγωγή μελιτώματος από τα φύλλα και το μέλι που παράγεται τότε είναι ανοιχτόχρωμο, ρευστό και έχει απαλό άρωμα και γεύση. Αργότερα, με τις μεγάλες ζέστες του Ιούλη, αρχίζει να στάζει το βελανίδι. Το μελίτωμα αυτό είναι σκούρο σκοτεινό, σχεδόν μαύρο και αρκετά παχύρρευστο.

Πιστεύουμε ότι το μέλι πρέπει να εξάγεται από την κηρήθρα χωρίς καμία επεξεργασία, στην πιο αγνή μορφή του. Γι αυτό το λόγο το μέλι μας δεν θερμαίνεται σε κανένα στάδιο της παραγωγής του (άθερμο μέλι) και δεν αναμειγνύουμε διαφορετικά είδη μελιού (χαρμάνια) αλλά αρκούμαστε στο φυσικό μέλι που παράγουν οι μέλισσες.

Αμέσως μετά τον τρύγο μεταφέραμε τα μελίσσια στον κάμπο για να ξεκουραστούν. Εξάλλου από το Φεβρουάριο δουλεύουν ασταμάτητα και γι αυτό δικαιούνται και αυτά λίγες μέρες διακοπές. Μετά τα μέσα του Αυγούστου ξεκινήσαμε να προετοιμάζουμε τα μελίσσια για τις φθινοπωρινές ανθοφορίες.

Ακούγεται ότι στη Γαλλία πέρασε νόμος που απαγορεύει όλα τα φυτοφάρμακα που φέρονται να ευθύνονται για τον θάνατο των μελισσών. Η ΕΕ, έχει ήδη περιορίσει την χρήση των νεονικοτινοειδών χημικών, μετά από έρευνες που έδειξαν ότι τα φυτοφάρμακα σκοτώνουν τις μέλισσες, αλλά η Γαλλία αποφάσισε με νόμο να ξεμπερδεύει εντελώς με αυτά.

Μεγάλες εταιρείες όπως η Bayer, η CropScience και η Syngenta, έχουν βγει ήδη και διατείνονται ότι οι έρευνες είναι ασαφείς, ενώ είχαν καταθέσει εναλλακτικές προτάσεις για να μην καταργηθούν τα φυτοφάρμακα. Ο νέος νόμος, ο οποίος κατατέθηκε από το υπουργείο Οικολογίας, Ανάπτυξης και Ενέργειας, θα ισχύει από τον Σεπτέμβρη του 2018.

πηγή: hitandrun.gr

Ο ηλίανθος περιλαμβάνει 65 ως 100 περίπου είδη, πολυετή ή μονοετή ποώδη, ιθαγενή της αμερικανικής ηπείρου. Η παραδοσιακή για τη χώρα μας περιοχή καλλιέργειάς του είναι η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη. Είναι γνωστός και ως ήλιος, ηλιόσπορος, ηλιοστρόφι, λιοδρόμι συχνά ταυτίζεται λανθασμένα με το ηλιοτρόπιο το οποίο όμως είναι άλλο φυτό.

Υπάρχουν αναφορές για την καλλιέργεια του από το 3000 π.χ. Η ονομασία του γένους προέρχεται από την πεποίθηση ότι η ταξιανθία ακολουθεί τον ήλιο κατά τη διάρκεια της ημέρας και στρέφεται πάλι προς την ανατολή το πρωί, θεωρία που έχει απορριφθεί ήδη από το 1597 και τον Άγγλο βοτανολόγο John Gerard. Στην πραγματικότητα ο ομοιόμορφος προσανατολισμός των δίσκων των ταξιανθιών του Ηλίανθου ακοολουθεί μια σταθερή κατεύθυνση (ανατολή), όλη την ημέρα και δεν παρακολουθούν ακριβώς την πορεία του ήλιου.

Ο Ηλίανθος είναι το δεύτερο σημαντικότερο ελαιοδοτικό φυτό. Καλλιεργείται για το λάδι του (ηλιέλαιο) σε μεγάλη κλίμακα σε πολλές εύκρατες χώρες όπως π.χ. Χιλή, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Τουρκία, Ινδία, Αίγυπτο, Αγγλία, ΗΠΑ και κυρίως στη Ρωσία όπου με βελτίωση ποικιλιών η απόδοση σε έλαιο φτάνει το 50%. Το ηλιέλαιο συνίσταται για τηγάνισμα επειδή η θερμοκρασία καπνίσματος του είναι υψηλή και φτάνει περίπου στους 230 βαθμούς Κελσίου. Ο ηλίανθος όμως είναι χρήσιμος και για τους ηλιόσπορους, οι οποίοι τρώγονται αποξηραμένοι ή καβουρντισμένοι ενώ οι πολύ μικροί χρησιμοποιούνται ως πτηνοτροφή. Από τους αλεσμένους σπόρους παράγεται ένα ποτό που μοιάζει με τον καφέ, καθώς και ένα είδος ψωμιού.

Ανθίζει από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο. Για τις μέλισσες αποτελεί μια πλούσια πηγή νέκταρος στην καρδιά του καλοκαιριού, όταν δηλαδή ελάχιστα μελισσοκομικά φυτά ανθίζουν. Προσφέρει μέλι σε μεγάλες ποσότητες, κίτρινου χρώματος που κρυσταλλώνει πολύ γρήγορα, αλλά δημιουργεί σημαντικά προβλήματα στις μέλισσες. Σε ορισμένες περιπτώσεις και ιδιαίτερα σε ξηρικές καλλιέργειες παρατηρείται φθορά, των μελισσιών που συλλέγουν στο φυτό αυτό. Οι συλλέκτριες μέλισσες που εργάζονται στον ηλίανθο χάνουν γρήγορα το τρίχωμά τους μαυρίζουν και πεθαίνουν νωρίτερα εξουθενωμένες. Επίσης βγάζει μία κολλώδη ουσία που τραυματίζει τα φτερά της μέλισσας.

Γι αυτό οι μελισσοκόμοι δεν αφήνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα τα μελίσσια τους στους ηλίανθους. Μάλιστα λένε ότι μετά από παραμονή σε αυτή την ανθοφορία τα μελίσσια δεν μπορούν να αποδώσουν στο πεύκο. Στην περίπτωση που έχουμε αρκετές βροχές και υπάρχει περίσσεια υγρασίας, η παραμονή των μελισσιών στον ηλίανθο πρέπει να είναι πολύ σύντομη. Αμέσως μετά τον τρύγο τα μελίσσια μεταφέρονται σε γυρεοφόρες ανθοφορίες.

πηγές από: Wikipedia, melissokomianet.gr

 

Το καλοκαίρι με τις ζέστες, όπως και όλα τα υπόλοιπα όντα, έτσι και οι μέλισσες έχουν ανάγκη για νερό. Συνήθως ταξιδεύουν πολύ μεγάλες αποστάσεις για να βρουν νερό, με αποτέλεσμα να χάνονται αλλά και να πεθαίνουν στους αγρούς από την κούραση και τη ζέστη. Οι μέλισσες που ζουν σε κοινωνικές ομάδες δεν χρειάζονται το νερό μόνο για να ξεδιψάσουν, αλλά το μεταφέρουν στις κυψέλες τους για να τις δροσίσουν με μια διαδικασία που θυμίζει… κλιματιστικό!

Οι άγριες μέλισσες, πολλές απ’ τις οποίες ζουν μοναχικά, δεν έχουν το μελισσοκόμο να τις φροντίζει και έτσι η ζωή τους είναι πιο δύσκολη. Μπορούμε να τις βοηθήσουμε τοποθετώντας μια ποτίστρα στον κήπο μας ή το μπαλκόνι μας, βάζοντας μερικές πετρούλες μέσα ώστε να μην πνίγονται. Δεν στοιχίζει τίποτα και η βοήθεια που προσφέρει είναι πολύ σημαντική. Οι μέλισσες αφού ξεδιψάσουν θα συνεχίσουν το έργο της επικονίασης απ’ το οποίο η διατροφή μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό. Μην τις ξεχνάτε.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ένα σπάνιο είδος μελισσών να φωλιάζει σε τέφρα στο ηφαίστειο Μασάγια στη Νικαράγουα και οι οποίες τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά από ένα μόνο αγριολούλουδο που φυτρώνει εκεί.

Οικοσυστήματα μπορεί να προκύψουν σε εκπληκτικά μέρη, όπως συνέβη με τις μέλισσες Anthophora squammulosa, που μελετήθηκαν από την οικολόγο Hilary Erenler από το Πανεπιστήμιο του Νορθάμπτον στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι μέλισσες Anthophora squammulosa είναι μοναχικές, δεν ζουν δηλαδή σε κοινωνικές ομάδες, και φωλιάζουν υπογείως. “Οι μέλισσες φωλιάζουν λίγα μέτρα κάτω από την τέφρα του ηφαιστείου” αναφέρεται στο περιοδικό Pan-Pacific Entomologist, “όπου οι θηλυκές σκάβουν σήραγγες για να γεννήσουν τα αυγά τους”.

Το ηφαίστειο βρίσκεται σε υψόμετρο 635 μέτρων και είναι γνωστό για τις συχνές εκρήξεις του, ενώ το περιβάλλον είναι ιδιαίτερα αφιλόξενο με την τέφρα και τα τοξικά αέρια. Ερευνητές βρήκαν μέλισσες να ζουν κάτω απ’ την ηφαιστειακή τέφρα σε έναν κρατήρα με την ονομασία Σαντιάγκο, μια περιοχή όπου θεωρείται ότι έχει απ’ τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις διοξειδίου του θείου.

Βλάστηση εδώ δεν υπάρχει οπότε εύλογα προκύπτει το ερώτημα “από τι τρέφονται οι μέλισσες;” Οι ερευνητές έψαξαν μια περιοχή 725 μέτρων, γύρω από εκεί που βρέθηκαν οι φωλιές, προσπαθώντας να προσομοιώσουν τις αποστάσεις που μετακινούνται οι συγκεκριμένες μέλισσες για να βρουν λουλούδια. Εντόπισαν μέλισσες που επέστρεφαν με γύρη στα πόδια. Στη σχετική ανάλυση που έγινε βρέθηκε ότι το 99% των γυρεοκόκκων ανήκαν σε ένα αγριολούλουδο με τη λατινική ονομασία Melanthera nivea.

Αυτού του είδους η συμπεριφορά έχει αναφερθεί σε πολύ λίγα είδη. Έχουν παρατηρηθεί μέλισσες να ζουν κάτω από ηφαιστειακή τέφρα και στην Γουατεμάλα, αλλά σε μια περιοχή 6 χιλιομέτρων από τον κρατήρα. Ποτέ μέσα στη ζώνη του θανάτου, όπως εδώ. Μια έρευνα του 1975 στην Κόστα Ρίκα έδειξε ότι η τέφρα προκαλεί βλάβες στον εξωσκελετό των εντόμων, ενώ η κατανάλωση γύρης η οποία καλύπτεται από τέφρα μπορεί να προκαλέσει φυσικές αλλά και χημικές βλάβες. Μια έκρηξη επίσης θα μπορούσε να εξαλείψει τις μέλισσες αλλά και τα φυτά απ’ τα οποία τρέφονται. Έτσι δεν είμαστε σε θέση να σας πούμε γιατί επιλέγουν να ζήσουν εκεί.

πηγή: mnn.com

Όλη η δροσιά του καλοκαιριού σε τρία υλικά! Προτιμήστε αργίτικα πεπόνια για να δώσουν χρώμα στο παγωτό σας.

Χρόνος Εκτέλεσης 10 λεπτά

Μερίδες 10

Δυσκολία Εύκολο

 

Συστατικά:
500 γραμμ. πολτοποιημένη σάρκα πεπονιού
500 γραμμ. γιαούρτι 2%
125 γραμμ. μέλι

Εκτέλεση:
Σε μπλέντερ βάζουμε το πεπόνι καθαρισμένο, το γιαούρτι και το μέλι. Τα χτυπάμε να πολτοποιηθούν όλα μαζί, τα βάζουμε στην κατάψυξη μέχρι να σφίξει το μείγμα και το χτυπάμε κάθε 30΄ για 5 φορές ν’ αφρατέψει. Παίρνουμε το αργίτικο πεπόνι, το πλένουμε εξωτερικά και το κόβουμε οριζόντια. Αφαιρούμε ίνες και σπόρους και λίγη λίγη τη σάρκα του μέχρι να ζυγίσουμε 500 γραμμ. καθαρή σάρκα. Παγώνουμε τα αδειασμένα μισά του πεπονιού στην κατάψυξη. Αφού παγώσει το παγωτό, γεμίζουμε τις παγωμένες θήκες πεπονιού και γαρνίρουμε, αν θέλουμε, με φιστίκια Αιγίνης.

* Το Ορεινό Μέλι συνιστά να μη μαγειρεύετε θερμαίνοντας το μέλι σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 45-50 °C γιατί έτσι χάνονται όλα του τα θρεπτικά συστατικά. *

πηγή: argiro.gr

Λίγο πριν πέσουν οι πληθυσμοί των μελισσών τον Αύγουστο ήταν ιδανικά να κόψουμε μερικές παραφυάδες. Θα είχαν αρκετό χρόνο ώστε να προλάβουν να αναπτυχθούν μέχρι το φθινόπωρο.

Ο στόχος είναι να αποκτήσουν αρκετό πληθυσμό και να συλλέξουν προμήθειες που θα τα βοηθήσουν να ξεχειμωνιάσουν χωρίς προβλήματα. Οι παραφυάδες μεταφέρθηκαν 4χλμ μακριά από το κύριο μελισσοκομείο στον ορεινό Βάλτο στη νότια Πίνδο, ώστε να μην επιστρέψουν στις μητρικές τους κυψέλες. Η θέα από εδώ είναι εκπληκτική. Από κάτω είναι ο Αμβρακικός κόλπος και όταν ο καιρός είναι καλός διακρίνονται η Αμφιλοχία, η Βόνιτσα αλλά και η Κορωνησία. Τα μελίσσια αυτά πιστεύουμε ότι θα είναι παραγωγικά του χρόνου.

Για την νηστίσιμη και light πανακότα, του Στέλιου Παρλιάρου, θα χρειαστεί αρχικά να φτιάξουμε ένα φυτικό γάλα από αμύγδαλα.

Χρόνος Εκτέλεσης 60 λεπτά

Μερίδες 6

Δυσκολία Μέτριας δυσκολίας

 

Συστατικά για το γάλα αμυγδάλου:
300 γρ. αμύγδαλα λευκά (ωμά)
νερό

Συστατικά για την πανακότα:
700 γρ. αμυγδαλόγαλα
80 γρ. ζάχαρη
8 γρ. άγαρ άγαρ (φυτική πηκτική ουσία σε σκόνη, που βρίσκουμε χύμα σε μπαχαράδικα αλλά και συσκευασμένο σε καταστήματα με βιολογικά τρόφιμα)

Συστατικά για την σος μελιού:
250 γρ. μέλι
80 γρ. νερό ζεστό

Εκτέλεση:
Βάζουμε τα αμύγδαλα να μουλιάσουν  σε άφθονο νερό για περίπου έξι με οκτώ ώρες. Ιδανικά τα αφήνουμε μία ολόκληρη μέρα (σημ.: όσο πιο παλιά και ξερά είναι τα αμύγδαλα τόσο περισσότερες ώρες πρέπει να παραμείνουν στο νερό. Σε αυτή τη περίπτωση αλλάζουμε το νερό κάθε 8 ώρες). Κατόπιν τα στραγγίζουμε και τα ρίχνουμε στο μπλέντερ μαζί με 700 γρ. φρέσκο νερό. Τα αλέθουμε για 1-2 λεπτά, μέχρι να γίνουν σκόνη και περνάμε το μείγμα που θα προκύψει από ένα τουλπάνι ή από πολύ ψιλό σουρωτό, πιέζοντάς το ώστε να σουρώσει καλά και να πάρουμε όσο πιο πολύ υγρό γίνεται. Το υγρό αυτό είναι το γάλα αμυγδάλου και με αυτό θα φτιάξουμε την πανακότα μας.

Ρίχνουμε το άγαρ άγαρ σε μια κατσαρόλα μαζί με 100 γρ. νερό. Τοποθετούμε στη φωτιά ανακατεύοντας και αποσύρουμε μόλις ζεσταθεί ελαφρώς το νερό.
Σε μια άλλη κατσαρόλα βάζουμε 700 γρ. από το γάλα αμυγδάλου μαζί με τη ζάχαρη και τοποθετούμε στη φωτιά. Ανακατεύουμε ελαφρώς και όταν το μείγμα ζεσταθεί ρίχνουμε το μείγμα του άγαρ άγαρ και αφήνουμε το όλον να έρθει σε σημείο βρασμού ανακατεύοντας. Αδειάζουμε σε φορμάκια για πανακότες ή σε ποτήρια και τοποθετούμε στο ψυγείο (για 4-5 ώρες), μέχρι να σταθεροποιηθούν οι κρέμες.
Για να ξεφορμάρουμε από τα φορμάκια, τα βυθίζουμε σε ζεστό νερό για μερικά δευτερόλεπτα και τα αναποδογυρίζουμε σε πιάτα.

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε με το σύρμα το μέλι με ελαφρώς ζεστό νερό έως ότου γίνει ένα ρευστό μείγμα, το οποίο περιχύνουμε πάνω από τις πανακότες όταν πρόκειται να σερβίρουμε.

*Tip
Το άγαρ άγαρ βοηθάει να πήξει η πανακότα, αλλά παράλληλα της δίνει πολύ διαφορετική υφή από ό,τι αν χρησιμοποιούσαμε ζελατίνα. Η κρέμα γίνεται πιο σφιχτή και η αίσθηση στο στόμα είναι λιγότερο δροσερή. Αν προτιμάτε να βάλετε φύλλα ζελατίνας, η σωστή αναλογία είναι 12,5 γρ. (δηλαδή 2,5 φύλλα των 5 γρ. ή 5 των 2,5 γρ.). Τα μουλιάζετε σε κρύο νερό μέχρι να μαλακώσουν και μόλις βράσετε το αμυγδαλόγαλα με τη ζάχαρη, τα στραγγίζετε από το νερό και τα ρίχνετε στην κατσαρόλα.

* Το Ορεινό Μέλι συνιστά να μη μαγειρεύετε θερμαίνοντας το μέλι σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 45-50 °C γιατί έτσι χάνονται όλα του τα θρεπτικά συστατικά. *

πηγή: steliosparliaros.gr