Η Νορβηγία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που δεσμεύεται πολιτικά για τη μηδενική αποψίλωση των δασών. Η Μόνιμη Επιτροπή του νορβηγικού κοινοβουλίου για την Ενέργεια και το Περιβάλλον πραγματοποίησε τη δέσμευση σε μια σύσταση σχετικά με το σχέδιο δράσης της κυβέρνησης για την προστασία της βιοποικιλότητας.

Ορεινός όγκος σε νησί του αρχιπελάγους Λοφότεν στη Νορβηγία.

Η επιτροπή ζήτησε από την κυβέρνηση «να διασφαλιστεί ότι τα δημόσια έργα, υπηρεσίες και συμβάσεις δεν συμβάλλουν στην αποψίλωση των δασών». Η επιτροπή ζήτησε επίσης από την κυβέρνηση να κινηθεί για την προστασία της βιοποικιλότητας μέσα από μια νέα πολιτική και επενδύσεις που θα γίνουν από το Κυβερνητικό Επενδυτικό Ταμείο Συντάξεων της Νορβηγίας.

«Πρόκειται για μια σημαντική νίκη στον αγώνα για την προστασία των δασών. Κατά τα τελευταία χρόνια, μια σειρά από εταιρείες έχουν δεσμευτεί να σταματήσουν την προμήθεια αγαθών που συνδέονται με την καταστροφή του τροπικού δάσους», δήλωσε ο Νιλς Χέρναμ Ράνουμ του Ιδρύματος Τροπικών Δασών.

«Μέχρι τώρα, αυτό δεν έχει συνοδευτεί από παρόμοιες δεσμεύσεις από τις κυβερνήσεις. Συνεπώς, είναι πολύ θετικό το γεγονός ότι το νορβηγικό κράτος είναι το πρώτο που ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, όταν πρόκειται για δημόσιες συμβάσεις», πρόσθεσε.

Ο Ράνουμ ελπίζει πως και άλλες χώρες θα ακολουθήσουν το παράδειγμα της Νορβηγίας και θα δεσμευτούν για τη μηδενική αποψίλωση των δασών, ιδιαίτερα η  Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, που το 2014 στη διάσκεψη για το κλίμα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη είχαν πραγματοποιήσει κοινή δήλωση με τη Νορβηγία, εκφράζοντας την πρόθεσή τους να προωθήσουν δημόσιες συμβάσεις για αγαθά όπως το φοινικέλαιο, η σόγια, το βόειο κρέας και την ξυλεία, που δε θα συνδέονται με την αποψίλωση.

πηγή: Ναυτεμπορική

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το θυμάρι είναι το σπουδαιότερο μελισσοκομικό φυτό της Ελλάδας. Η Ελλάδα θεωρείται προνομιούχος χώρα στη μελισσοκομία και αυτό το οφείλει αποκλειστικά στο Θυμάρι. Όλες οι άλλες ποιότητες που παράγονται στην Ελλάδα δεν διαφέρουν ιδιαίτερα απ’ αυτές στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου ενώ μάλλον υστερούν σε πολλές από αυτές (Μελισσοκομία Ν. Νικολαΐδη 1947).

Το θυμάρι ή θύμιο (Θύμος ο κοινός, λατ. Thymus vulgaris) είναι ένας θάμνος μικρού ύψους (έως 30 εκατοστά), με όρθιους βλαστούς, εξαιρετικά ανθεκτικός που αναδύει ένα πολύ ευχάριστο άρωμα. Είναι φυτό πολυετές που αντέχει στην ξηρασία και φυτρώνει σε άγονα και πετρώδη εδάφη. Η ανθοφορία του θυμαριού που διαχωρίζεται σε όψιμα και πρώιμα, αρχίζει στα μεν πρώιμα (παραθαλάσσια μέρη) στα τέλη Μαΐου και στα δε όψιμα (ορεινά) κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο Ιουνίου με αρχές Ιουλίου και διαρκεί 1 μήνα με 40 ημέρες ανάλογα με την εποχή.

Στην Ελλάδα υπάρχουν 23 αυτοφυή είδη θυμαριού και τα πιο σημαντικά από αυτά είναι:

1. Αγριοθυμάρι. Θύμος ο κεφαλωτός Thymus capitatus (Μικρός θάμνος με βλαστούς ξυλώδεις ξαπλωμένους. Βρίσκεται σε πολλές βραχώδεις, ορεινές, ξηρές περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας.)
2. Χαμοθρούμπι. Θύμος ο γραπτός Τhymus striatus. (Πολύ κοινό σε διάφορες πεδινές περιοχές και λιβάδια της Μακεδονίας και της Θράκης.)
3. Σμάρι.Θύμος η Ζυγίς ή Θύμος ο αττικός Thymus atticus (Βρίσκεται σε διάφορες βραχώδεις περιοχές της Αττικής, της Αχαΐας, Κορινθίας και Ολύμπου.)

Ετυμολογικά το θυμάρι ή θύμος όπως το ονόμαζαν οι αρχαίοι, προέρχεται από την λέξη θύω, η οποία αρχικά είχε την σημασία του «βγάζω καπνούς» και αργότερα του «θυσιάζω». Από την ίδια ρίζα προέρχονται και οι λέξεις θυμίαμα και θυμιατίζω. Το θυμάρι περιέχει αιθέριο έλαιο που το κυριότερο συστατικό του είναι η θυμόλη (ποσοστά άνω του 25%) Η θυμόλη έχει αντισηπτική δράση και υπήρξε φυσικός προκάτοχος των σύγχρονων αντιβιοτικών.  Η θυμόλη έχει εφαρμογές και στη μελισσοκομία, αφού μπορεί κανείς να καταπολεμήσει με αυτή βιολογικά το μεγαλύτερο εχθρό της μέλισσας στην Ελλάδα (μετά τον άνθρωπο) τη βαρρόα.

Θυμάρι βρίσκεται σε όλο το νότιο τμήμα της Στερεάς Ελλάδας, σε όλη την Πελοπόννησο, στα νησιά του Αιγαίου, την Κρήτη, τα Ιόνια νησιά αλλά και στα ορεινά της Πίνδου. Εντούτοις οι ποιότητες του θυμαρίσιου μελιού που παράγονται διαφέρουν μεταξύ τους. Αυτό οφείλεται εν μέρη στην διαφορετική σύσταση του εδάφους αλλά κυρίως στην ταυτόχρονη ύπαρξη και άλλων ανθοφοριών, εξαιτίας των οποίων επέρχεται μια φυσική ανάμειξη μελιού από τις ίδιες τις μέλισσες μέσα στις κηρήθρες.

Σύμφωνα με την τρέχουσα νομοθεσία, το θυμαρίσιο μέλι πρέπει να περιέχει περισσότερους από 18% γυρεόκοκκους θυμαριού σε σύνολο γυρεοκόκκων. Έτσι για να ονομαστεί ένα μέλι θυμαρίσιο πρέπει έχει περισσότερους από 18% γυρεόκοκκους θυμαριού. Αν έχει από 12% έως 18% το ονομάζουμε μέλι με θυμάρι και αν έχει λιγότερο θεωρείται ανθόμελο.

Το θυμαρίσιο μέλι είναι άριστης ποιότητας, με εξαιρετικό χαρακτηριστικό έντονο άρωμα και κρυσταλλώνει στους 6-18 μήνες, ανάλογα με την περιεκτικότητα σε θυμάρι, όσο περισσότερο τόσο καθυστερεί. Έχει πολύ χαμηλή υγρασία σε σχέση με άλλα ανθόμελα (πχ πορτοκαλιά, παλιούρι κτλ) είναι πιο παχύρρευστο με ανοιχτό κεχριμπαρένιο χρώμα (αυτό της Κρήτης είναι λίγο πιο σκούρο). Αποτελεί περίπου το 10% της παραγωγής του ελληνικού μελιού και είναι το ακριβότερο. Το μοναδικό αρνητικό που έχει το θυμαρίσιο μέλι είναι ότι σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις γυρεόκοκκων που ξεπερνούν το 90% λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας σε φρουκτόζη, αφήνει μια αίσθηση καψίματος στο στόμα.

Για κάποιες περιοχές της Ελλάδας αποτελεί και τον μοναδικό τρύγο άρα και στόχο για τους μελισσοκόμους. Για παράδειγμα στα Κύθηρα ή στη γενέτειρά μου στα Φαλάσαρνα Χανίων, όλη η προετοιμασία της χρονιάς γίνεται για το θυμάρι. Σε αυτές τις περιοχές όπου δεν υπάρχουν άλλα φυτά για να γίνει πρόσμιξη στο νέκταρ, η περιεκτικότητα είναι πάρα πολύ υψηλή, το μέλι έχει μια ελαφρώς καυστική γεύση αλλά και πολύ πιο έντονο άρωμα. Την εποχή της πλήρης άνθισης μπορείς να αντιληφθείς το άρωμα του μελιού έξω απ’ την κυψέλη!

Το πιο φημισμένο θυμαρίσιο μέλι και ίσως το ακριβότερο το βρίσκει κανείς στα Κύθηρα. Στην Κρήτη όμως και συγκεκριμένα στα Σφακιά θα συναντήσετε, το καλύτερο μέλι που έχω δοκιμάσει προσωπικά και είναι το λεγόμενο πευκοθύμαρο του Ομαλού. Παρ’ όλα αυτά όμως η περιοχή που έκανε το θυμάρι παγκοσμίως γνωστό είναι αναμφίβολα ο Υμηττός. Εδώ στην Ήπειρο παράγεται ένα εξαιρετικό μέλι στα ορεινά (στα 1000μ υψόμετρο) από θυμάρι, θρούμπι και ρίγανη το οποίο είναι απίστευτα αρωματικό.

Το θυμαρίσιο μέλι είναι ένα προϊόν δύσκολο να παραχθεί, όχι τόσο γιατί τα μελίσσια θέλουν κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία πριν αλλά γιατί όσο ανθεκτικό είναι το θυμάρι ως φυτό, τόσο ευαίσθητο είναι το άνθος του. Το θυμάρι για να αποδώσει νέκταρ χρειάζεται μερικές βροχές κατά τον Απρίλιο ή και κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μαΐου, δηλαδή πριν ανθίσει. Η βροχή κατά τη διάρκεια της ανθοφορίας του, συνήθως σταματά τη νεκταροέκκριση για μερικές μέρες και κυρίως αν ακολουθήσει ψυχρός καιρός. Κάποιες φορές η βροχή το κάνει πιο υγρό, άρα όχι και τόσο ελκυστικό για τις μέλισσες. Οι ιδανικές συνθήκες είναι θερμοκρασία 25 με 32° C, δροσερές νύχτες και ζεστές ημέρες με νότιους υγρούς άνεμους. Οι ξηροί, ψυχροί ή ορμητικοί άνεμοι το καταστρέφουν.

Επίσης ο ΝΔ άνεμος (λίβας) είναι ο φόβος και ο τρόμος των μελισσοκόμων καθώς αν επικρατήσει έστω και για 1 ημέρα, κατά την ανθοφορία του, σταματά οριστικά τη νεκταροέκκριση. Δυστυχώς αυτός ο καταστρεπτικός άνεμος είναι σύνηθες φαινόμενο την εποχή πλήρης άνθησης και γι αυτό η σοδειά είναι ασφαλέστερη στις πρώιμες τοποθεσίες. Για να δώσει έντονο άρωμα το θυμάρι θέλει θαλασσινή αύρα και ξηροθερμικό κλίμα. Όταν οι συνθήκες είναι ιδανικές οι μέλισσες θα συλλέξουν ικανοποιητικές ποσότητες. Δεν θα γίνουν ποτέ οι τρύγοι που θα γίνουν στο πεύκο ή στο έλατο αλλά το θυμαρίσιο μέλι είναι εμπορικότερο και ακριβότερο.

Στα θυμάρια πηγαίνουν τα δυνατά μελίσσια. Εάν τα μελίσσια είναι μέτριας δυναμικότητας δεν προλαβαίνουν στο μικρό διάστημα της ανθοφορίας και να αναπτυχθούν και να παράξουν. Το φυτό δίνει μεν γύρη, χρώματος κρεμ, αλλά σε μικρές ποσότητες. Το θυμάρι είναι φυτό για τρύγο και όχι φυτό ανάπτυξης μελισσοσμηνών. Γι αυτό και οι μελισσοκόμοι πριν την ανθοφορία κάνουν όλες τις απαραίτητες ενέργειες, ούτως ώστε τα μελίσσια τους, να έχουν τον μεγαλύτερο αριθμό πληθυσμού.

Το θυμαρίσιο μέλι είναι περιζήτητο και απ’ τις μεγάλες εταιρείες τυποποίησης μελιού, καθώς αν αναμειχθεί με άλλους τύπους μελιών (ακόμα και σε μικρές ποσότητες), επηρεάζει καθοριστικά το άρωμά τους. Βέβαια καλό είναι να μένετε μακριά από τέτοια μέλια (χαρμάνια) γιατί είναι επεξεργασμένα (βρασμένα) και έχουν χάσει κάθε θρεπτική αξία.

πηγές: wikipedia, Μελισσοκομία Ν. Νικολαίδη, lexigram, bees.gr

Οι μέλισσες είναι εκπληκτικά πλάσματα και μας προσφέρουν πολλά περισσότερα απ’ το μέλι. Είναι οι μεγαλύτεροι επικονιαστές στην φύση, βοηθώντας στην παραγωγή τουλάχιστον του 1/3 των τροφών που καταναλώνουμε. Αυτό το βίντεο φτιάχτηκε από την Taylorstea ως φόρος τιμής για όσα μας προσφέρουν.

Χρόνος Εκτέλεσης 20 λεπτά

Μερίδες 10

Δυσκολία Μέτριας δυσκολίας

Συστατικά:
550 γρ. γιαούρτι αγελάδος, στραγγιστό, πλήρες
260 γρ. κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά, χτυπημένη στο μίξερ με το σύρμα για 2 λεπτά
70 γρ. κρόκος αυγού (είναι περίπου 3 κρόκοι μεγάλων αυγών)
40 γρ. ζάχαρη
10 γρ. φύλλα ζελατίνης
140 γρ. μέλι
500 γρ. βερίκοκα, χωρίς τα κουκούτσια, κομμένα στα 4

Εκτέλεση:
Βάζουμε τις ζελατίνες σε ένα μικρό μπολ με κρύο νερό και τις αφήνουμε περίπου για 5 λεπτά, να μαλακώσουν. Σε μια μικρή κατσαρόλα ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά τη ζάχαρη με τους κρόκους και 2 κουτ. της σούπας νερό, ανακατεύοντας με το σύρμα περίπου για 2 λεπτά, μέχρι να αναμειχθούν και να λιώσει η ζάχαρη.

Στύβουμε με τα χέρια μας τις ζελατίνες και τις ρίχνουμε στην κατσαρόλα με το μείγμα της ζάχαρης. Προσθέτουμε το μέλι, ανακατεύουμε να αναμειχθούν και αφήνουμε στην άκρη περίπου για 10 λεπτά, να κρυώσει ελαφρώς. Αδειάζουμε το μείγμα στον κάδο του μίξερ, προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος και χτυπάμε με το σύρμα για 1-2 λεπτά, μέχρι να αναμειχθούν και να αφρατέψουν.

Προσθέτουμε το γιαούρτι και ανακατεύουμε απαλά με μια σπάτουλα μέχρι να αναμειχθούν. Μοιράζουμε τη μους σε χαμηλά ποτήρια ή σε μπολ και αφήνουμε στο ψυγείο για περίπου 4 ώρες, μέχρι να κρυώσει καλά και να σφίξει.

Ρίχνουμε τα 150 γρ. από τα βερίκοκα στο μπλέντερ και τα χτυπάμε για 2-3 λεπτά, μέχρι να πολτοποιηθούν. Σε μια μέτρια κατσαρόλα ρίχνουμε το μέλι και τα υπόλοιπα βερίκοκα και τα βράζουμε σε μέτρια φωτιά για 3-4 λεπτά, μέχρι να καραμελώσουν ελαφρώς. Προσθέτουμε τον πολτό βερίκοκου και συνεχίζουμε το βράσιμο για άλλα 3-4 λεπτά, ανακατεύοντας με μια σπάτουλα μέχρι να δέσει ελαφρώς η σάλτσα. Αποσύρουμε από τη φωτιά και αφήνουμε να κρυώσει. Μοιράζουμε τη σάλτσα με τα βερίκοκα στις παγωμένες μους και σερβίρουμε.

* Το Ορεινό Μέλι συνιστά να μη μαγειρεύετε θερμαίνοντας το μέλι σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 45-50 °C γιατί έτσι χάνονται όλα του τα θρεπτικά συστατικά. *

πηγή: Καθημερινή

Φέτος, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, έχουμε μια πολύ δύσκολη χρονιά για το μέλι λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών που επικράτησαν, οι οποίες δεν ευνόησαν την παραγωγή. Ο ήπιος χειμώνας έφερε πρώιμη ανάπτυξη των φυτών και στη συνέχεια ο δυνατός αέρας και οι βροχοπτώσεις δεν ευνόησαν την παραγωγή μελιού στα ορεινά. Μηδενική είναι η φετινή παραγωγή έλατου σε όλες τις περιοχές της χώρας, ακόμη και στην Αρκαδία (όρος Μαίναλο) που τις προηγούμενες χρονιές έδινε παραγωγή. Ελάχιστη παραγωγή είχαμε και στο πρώιμο θυμάρι στα νησιά και την ηπειρωτική χώρα. Πολλά προβλήματα υπήρξαν με το μέλι πορτοκαλιάς, ενώ μεγάλη μείωση είχαμε και στα ανοιξιάτικα ανθόμελα, τα δασόμελα (οξιά κ.α.) και τα πεύκα.

«Είναι η δυσκολότερη χρονιά που έχω γνωρίσει στην μακρόχρονη καριέρα μου», τονίζει στον ΑγροΤύπο ο κ. Βασίλειος Ντούρας, πρόεδρος του ΔΣ της Ομοσπονδίας Μελισσοκομικών Συλλόγων Ελλάδος (ΟΜΣΕ). Όπως επισημαίνει ο κ. Ντούρας, «κάποια θετικά αποτελέσματα είχαμε από την βελανιδιά και στην Χαλκιδική από τα παλιούρια (θάμνοι). Ακόμη δεν γνωρίζουμε πως θα εξελιχθούν τα μέλια από βαμβάκια και ηλίανθο. Αυτή την εποχή έχουμε το όψιμο θυμάρι και ελπίζουμε να έχουμε καλύτερα απότελέσματα. Τέλη Ιουλίου θα ξεκινήσουν και τα πευκόμελα.

Όμως πάντα στην μελισσοκομία ο χρόνος κλείνει τον Νοέμβριο και οι παραγωγοί ελπίζουν να φέρει καλά αποτελέσματα το πεύκο, η όψιμη βελανιδιά, το ρείκι και οι υπόλοιπες φθινοπωρινές καλλιέργειες».

Όσον αφορά τα τριετή προγράμματα αντικατάστασης και προώθησης μελιού, που συγχρηματοδοτούνται από την ΕΕ, η νέα τριετή περίοδος αναμένεται να ξεκινήσει από την 1η Αυγούστου. «Μας έχουν ενημερώσει από το ΥπΑΑΤ ότι το νέο τριετές πρόγραμμα θα εφαρμοστεί όπως το επιθυμούσαμε. Αναμένουμε να το δούμε αυτό στην πράξη».

Από την πλευρά του ο κ. Αχιλλέας Παπαστεργίου, πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Μελιού και Λοιπών Προϊόντων Κυψέλης και του Αγροτικού Μελισσοκομικού Συνεταιρισμού Νικήτης Χαλκιδικής «Σίθων», δήλωσε στον ΑγροΤύπο τα εξής: «μέχρι στιγμής οι εναλλαγές του καιρού (ζέστη με κρύο) έχουν δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα και έχουμε μεγάλη μείωση της παραγωγής μελιού. Τα έλατα έφεραν μηδενικές ποσότητες και μεγάλη μείωση παρουσιάζουν πορτοκαλόμελα και ανθόμελα. Ελπίζουμε να βελτιωθούν οι καιρικές συνθήκες μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου για να μπορέσουμε να έχουμε μια φετινή παραγωγή».

πηγή: ΑγροΤύπος

Ως μελιτογόνα χαρακτηρίζονται τα έντομα τα οποία τρεφόμενα με το χυμό των φυτών παράγουν μελιτώδεις εκκρίσεις ελκυστικές στις μέλισσες. Οι μέλισσες συλλέγουν το μελίτωμα, το εμπλουτίζουν, το επεξεργάζονται και παράγουν το μέλι μελιτώματος. Τα μελιτογόνα έντομα ανήκουν σχεδόν καθ’ ολοκληρία στα Hemiptera – Sternorrhyncha και κυρίως στις υπεροικογένειες Coccoidea, Aleyrodidea, Aphidoidea, Phylloidea και Cicadoidea.

Κοριός Cinara Confinis, μελιτογόνο έντομο της ελάτης

Τα μελιτογόνα έντομα διαθέτουν πεπτικό σύστημα και ιδιαίτερα στοματικά μόρια προσαρμοσμένα ώστε να διαπερνούν – τρυπούν τον φυτικό ιστό και να απομυζούν τον φυτικό χυμό. Ως μελίτωμα ορίζεται ο σακχαρούχος χυμός που παράγεται από έντομα με στοματικά μόρια προσαρμοσμένα στην μύζηση και εισροή ρευστών τροφών. Οι τροφές αυτές προσλαμβάνονται κατ’ ευθείαν από τα αγωγά στοιχεία του φυτού ξενιστή. O φυτικός χυμός εισέρχεται στο σώμα του εντόμου κατά κύριο λόγο παθητικά, εξ αιτίας της πίεσης που επικρατεί στο φυτό, είτε ενεργητικά σαν αποτέλεσμα απομύζησης. Στο πεπτικό σύστημα του εντόμου ο χυμός αναμιγνύεται με πεπτικά υγρά, πλούσια σε ένζυμα και μετά τη λειτουργία της πέψης, η ποσότητα που πλεονάζει αποβάλλεται από τα απεκκριτικά όργανα των εντόμων, με την μορφή μικρών διάφανων σταγόνων, του μελιτώματος, τις οποίες συλλέγουν οι μέλισσες και μετατρέπουν σε μέλι.

Το μελίτωμα είναι η πλεονάζουσα ποσότητα του χυμού, την οποία το έντομο δεν χρησιμοποιεί. Δεν αποτελεί παραπροϊόν της διαδικασίας της πέψης και είναι πλουσιότερο σε θρεπτικά συστατικά από τον προσλαμβανόμενο φυτικό χυμό, διότι κατά τη διέλευσή του από το σώμα του εντόμου εμπλουτίζεται με διάφορες βιταμίνες και άλλες ουσίες. Υπολογίζεται ότι το 50% της ετήσιας παραγωγής μελιού της Κ. Ευρώπης είναι μέλι μελιτώματος, ενώ συγκεκριμένα για την Αυστρία το ποσοστό αυτό φτάνει το 80% (Fossel, 1974).

Στην Ελλάδα μέχρι στιγμής έχουν αναγνωρισθεί 33 είδη μελιτογόνων εντόμων ελάσσονος ή ήσσονος σημασίας, τις μελιτώδεις εκκρίσεις των οποίων εκμεταλλεύεταιη μέλισσα (Σαντάς, 1983). Η ποσότητα παραγόμενου μελιού από μελιτώματα στη χώρα μας υπολογίζεται ότι αντιπροσωπεύει το 70% περίπου της συνολικής ετήσιας ποσότητας μελιού. Από αυτό το 60-65% αντιπροσωπεύει το μέλι πεύκου, ενώ περίπου 5% παράγεται από τις μελιτώδεις εκκρίσεις εντόμων της ελάτης.(Thrasyvoulou & Manikis, 1996).

Μαρχαλίνα η ελληνική (Marchalina hellenica). Κοινώς βαμβακάδα ή εργάτης του πεύκου.

Τα μελιτογόνα έντομα εξαρτούν την επιβίωση τους από την ποσότητα νιτρικών που περιέχεται στο χυμό του φυτού – ξενιστή. Γι’ αυτό άλλωστε αποβάλλουν σχεδόν την πλειοψηφία των υπολοίπων χημικών συστατικών. Καθώς η ποσότητα των νιτρικών του φυτικού χυμού είναι έτσι κι αλλιώς περιορισμένη, οποιαδήποτε διακύμανση επηρεάζει άμεσα την επιβίωση των εντόμων όπως και την ανάπτυξη των πληθυσμών τους. Δύο σημαντικοί παράγοντες που επηρεάζουν το επίπεδο νιτρικών στο φυτικό χυμό του φυτού — ξενιστή άρα και την πληθυσμιακή πυκνότητα του μελιτογόνου εντόμου, είναι η διαθεσιμότητα του νερού και η σύσταση του εδάφους.

Σε καταστάσεις έλλειψης νερού το φυτό κινητοποιεί νιτρικά στοιχεία ώστε να αλλάξει την οσμωτική πίεση του χυμού. Έτσι κατ’ αρχήν παρουσιάζεται αύξηση της ποσότητας των υδρογονανθράκων του χυμού, ακολουθούμενη από μία αύξηση των ελεύθερων αμινοξέων (Kunkel & Kloft. 19S5). Ο εμπλουτισμός του φυτικού χυμού με νιτρικά, οδηγεί, για μία περίοδο τουλάχιστον στην αύξηση του πληθυσμού του εντόμου.

Το καλοκαίρι μας πρόφτασε στους πρόποδες του Ξηροβουνίου και τα άνθη των φυτών έπεσαν μετατρέποντας της περιοχή σε μια έρημο για τις μέλισσες. Έπρεπε να μετακινηθούμε πιο ορεινά για να ξαναβρούμε την άνοιξη.

Έτσι ξεκινήσαμε για τα Όρη του Βάλτου στην Αιτωλοακαρνανία σε μια περιοχή που αυτήν την εποχή κυριαρχούν οι καστανιές, οι βελανιδιές και το περδικάκι. Εδώ η εξαιρετικής ποιότητας γύρη της καστανιάς θα βοηθήσει τα μελίσσια να αναπτυχθούν και να αποθηκεύσουν προμήθειες που θα χρειαστούν στην περίπτωση που αργότερα, τον Αύγουστο, αποφασίσουμε να πάμε στο πεύκο.

Η βελανιδιά από τα μέσα Ιούνη, ξεκινά την παραγωγή μελιτώματος από τα φύλα και το μέλι που παράγεται είναι ανοιχτόχρωμο, ρευστό και έχει απαλό άρωμα και γεύση. Αργότερα, με τις μεγάλες ζέστες του Ιούλη, αρχίζει να στάζει το βελανίδι. Το μελίτωμα αυτό είναι σκούρο σκοτεινό, σχεδόν μαύρο και αρκετά παχύρρευστο.

Καμιά φορά καθώς προχωράει η μελιτοφορία και παρουσιάζονται συνθήκες ξηρασίας το μελίτωμα σκληραίνει και οι μέλισσες δυσκολεύονται στη συλλογή. Σε αυτές τις περιπτώσεις μια βροχή το ξεπλένει και ξαναξεκινά η μελιτοέκκριση από την αρχή.

Στήσαμε το μελισσοκομείο σε υψόμετρο 600 μέτρων, σε μια παρθένα περιοχή που καλύπτεται κυρίως από βελανιδιές. Το τοπίο εδώ είναι ασύγκριτα όμορφο. Η διαδρομή ανάμεσα στα χωριά του ορεινού Βάλτου είναι μια από τις ωραιότερες διαδρομές στην ορεινή Αιτωλοακαρνανία. Όποιος επιχειρήσει να την κάνει θα πρέπει να θυμηθεί να έχει γεμάτο ρεζερβουάρ, καθώς τα πρατήρια βενζίνης είναι μάλλον δυσεύρετα εδώ.

Αφού καθαρίσαμε από τα χόρτα την περιοχή που θα στήνονταν το μελισσοκομείο, περιμέναμε να σουρουπώσει και μεταφέραμε τις κυψέλες. Η νύχτα είχε φεγγάρι και αυτό μας βοήθησε αρκετά, αλλά η ζέστη μας κούρασε και αργήσαμε. Η ώρα είχε φτάσει 3:00 όταν ξεφορτώναμε τις τελευταίες κυψέλες και ένας δυνατός καυτός άνεμος άρχισε να κουνάει τα δέντρα. Πρωτόγνωρη αίσθηση.

Την επόμενη ημέρα συναρμολογήσαμε την ποτίστρα, ώστε να μην αναγκάζουμε τις μέλισσες να ψάχνουν μακριά για νερό. Ύστερα τις αφήσαμε στην ησυχία τους, να προσαρμοστούν και να προσανατολιστούν στο νέο τους περιβάλλον.

Ένα εκπληκτικό βίντεο σε super slow motion του David Coiffier, που δείχνει τις κινήσεις της μέλισσας εν ώρα εργασίας.

BEESNESS (a 2000fps slomo macro film about bees at work) – Image of the week #18 from David Coiffier on Vimeo.

Με μόλις 170 θερμίδες και μεγάλη περιεκτικότητα σε κάλιο και μαγνήσιο, είναι μια κρέμα που θα απολαύσουμε άφοβα όλο το καλοκαίρι.

Χρόνος Εκτέλεσης 40 λεπτά

Μερίδες 8

Δυσκολία Σχετικά εύκολο

Συστατικά:
600 γρ. κρέμα γάλακτος με 28% λιπαρά (light)
60 γρ. μέλι
10 γρ. ζελατίνα σε φύλλα (δηλαδή 2 φύλλα των 5 γρ. ή 4 των 2,5 γρ.)
300 γρ. μπανάνες, ξεφλουδισμένες και κομμένες σε κομμάτια (καθαρό βάρος)
κανέλα για το πασπάλισμα

Εκτέλεση:
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε την κρέμα γάλακτος και την τοποθετούμε στη φωτιά. Παράλληλα βάζουμε τα φύλλα ζελατίνας να μουλιάσουν μέσα σε ένα μπολ με κρύο νερό. Μόλις πάρει βράση η κρέμα, κατεβάζουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε το μέλι. Στραγγίζουμε τα φύλλα ζελατίνας από το νερό και τα ρίχνουμε στην κρέμα. Ανακατεύουμε ώστε να λιώσουν και προσθέτουμε τις κομμένες μπανάνες. Πολτοποιούμε με μπλέντερ χειρός ή μεταφέρουμε το μείγμα σε απλό μπλέντερ. Έπειτα ανακατεύουμε το μείγμα συνεχώς έως ότου η θερμοκρασία πέσει και αρχίσει να πήζει. Για γρηγορότερο αποτέλεσμα τοποθετούμε το μπολ με το μείγμα μέσα σε ένα μεγαλύτερο σκεύος, το οποίο έχουμε γεμίσει με παγάκια. Έτσι θα κρυώσει και θα πήξει πιο γρήγορα. Γεμίζουμε ποτήρια ή μπολ, αφήνουμε στο ψυγείο για 2-3 ώρες και όταν πρόκειται να σερβίρουμε, πασπαλίζουμε με κανέλα.

* Το Ορεινό Μέλι συνιστά να μη μαγειρεύετε θερμαίνοντας το μέλι σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 45-50 °C γιατί έτσι χάνονται όλα του τα θρεπτικά συστατικά. *

πηγή: steliosparliaros.gr