Οι μέλισσες και τα μυρμήγκια είναι πραγματικά ομαδικοί παίκτες, σε αντίθεση με άλλα όντα τα οποία αναζητούν την ασφάλεια σε ομάδες για εγωιστικούς λόγους, σύμφωνα με τους επιστήμονες. Ερευνητές από τα πανεπιστήμια του Εδιμβούργου και της Οξφόρδης χρησιμοποίησαν μαθηματικά μοντέλα προκειμένου να μελετήσουν τη «συμπεριφορά των σμηνών/ κοπαδιών».

Έτσι βρήκαν ότι ο βίσονας ή ένα ψάρι θέλουν να μπαίνουν στο κέντρο μεγάλων ομάδων προκειμένου να προστατεύονται καλύτερα από αρπακτικά. Όμως οι μέλισσες και τα μυρμήγκια εργάζονται μαζί ενωμένα και είναι έτοιμα να πεθάνουν για το καλό της αποικίας τους. Σε κάποιες ομάδες ζώων με μεγάλη συνεργασία- γνωστές ως υπεροργανισμοί – τα μέλη έχουν στενή σχέση και εργάζονται μαζί προκειμένου να εξασφαλίσουν τη μεταβίβαση του κοινού γενετικού τους υλικού, είναι το συμπέρασμα των ερευνητών, που δημοσιεύθηκε στην Επιθεώρηση Εξελικτικής Βιολογίας.

Όπως παρατηρεί ο δρ Άντι Γκάρντνερ, από το πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου: «Σ΄ ένα μελίσσι, οι εργάτριες είναι χαρούμενες που βοηθούν την κοινότητά τους, ακόμα και όταν πεθαίνουν, επειδή γνωρίζουν ότι τα γονίδιά τους θα μεταφερθούν μέσω της βασίλισσας. Οι μέλισσες λειτουργούν σαν υπεροργανισμοί, δηλαδή σαν ένα. Ένας σκοπός ο οποίος είναι κοινός για όλους, δεν υπάρχουν εσωτερικές συγκρούσεις που βασίζονται σε εγωιστικούς λόγους ή τουλάχιστον αυτοί δεν φαίνονται να επηρεάζουν το σύνολο. Ο σκοπός αυτός για τις μέλισσες είναι η συνέχεια της αποικίας και γι αυτόν φτάνουν ως το θάνατο.

πηγές από: Τα Νέα

Η ροδιά θεωρείται το παλαιότερο καλλιεργούμενο καρποφόρο δέντρο. Είναι ενδημικό της περιοχής μεταξύ του Ιράν και της βορινής Ινδίας και έχει καλλιεργηθεί από τα αρχαία χρόνια σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου μέχρι την Ινδία, όπου καλλιεργείται ακόμα και σήμερα σε μεγάλες ποσότητες.

Η ροδιά είναι ένας φυλλοβόλος θάμνος, που καλλιεργείται κυρίως για τους καρπούς της από τους οποίους παρασκευάζονται δροσιστικά ποτά και σιρόπια (γρεναδίνη), βαφές, μελάνια, δεψικό οξύ για δέρματα (ταννίνη), αλλά επίσης και για καλλωπιστικούς σκοπούς (νάνες και διπλανθείς ποικιλίες κυρίως).

Η ανθοφορία της ξεκινά από τα τέλη Απριλίου – αρχές Μαΐου και διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, σε πολλές περιοχές και μέχρι τον Αύγουστο. Είναι ένα φυτό που δεν χρειάζεται τη μέλισσα καθώς είναι αυτογόνιμο, αλλά η σταυρογονιμοποίηση μπορεί να αυξήσει την παραγωγή έως και 20% και να βελτιώσει την ποιότητα του καρπού. Τα άνθη της θεωρείται ότι δεν περιέχουν νέκταρ και έτσι προσελκύει μέλισσες μόνο για την γύρη της.

Τα φρούτα της ροδιάς είναι πεντανόστιμα και έχουν αντικαρκινικές, αντιφλεγμονώδεις και αντιβακτηριδιακές ιδιότητες, ενώ δίνουν και πολύ ωραίο χυμό. Ο χυμός αυτός έχει υψηλή συγκέντρωση ολικών φαινολικών ουσιών. Αυτοί είναι και μερικοί απ’ τους λόγους που τα τελευταία χρόνια με τη μόδα των “σούπερ τροφών” πήρε και αυτό τα πάνω του. Περιέχει επίσης βιταμίνη A,C και E, φώσφορο, ασβέστιο, κάλιο και μαγνήσιο.

Στην ελληνική μυθολογία, ο Πλούτωνας απήγαγε την Περσεφόνη μεταφέροντάς την στον Κάτω Κόσμο. Της πρόσφερε ένα ρόδι από το οποίο αυτή έφαγε λίγα μόνο σπόρια Αυτό την καταδίκασε να περνά το μισό χρόνο του έτους με τον Πλούτωνα (χειμώνας) και τον άλλο μισό με τους ζωντανούς στον Επάνω Κόσμο (καλοκαίρι).

Το φρούτο ήταν αφιερωμένο στην Ήρα, η οποία παριστάνεται πάντα στα γλυπτά να κρατά μία ροδιά. Οι Έλληνες συγγραφείς, όπως ο Θεόφραστος, αναφέρουν τη ροδιά με το όνομα “ρόιο” και ο Διοσκουρίδης παραθέτει τις φαρμακευτικές ιδιότητες από τα διάφορα μέρη του φυτού.

Είναι δένδρο μακρόβιο, αφού ζει μέχρι και 200 χρόνια. Οι καρποί έχουν κι αυτοί μεγάλη διάρκεια ζωής αν διατηρηθούν σε θερμοκρασία δωματίου και γι’ αυτό τα κουβαλούσαν στα μεγάλα ταξίδια μέσα στην έρημο σαν πηγή νερού και τροφής. Παραδοσιακά θεωρούνταν σύμβολο καλοτυχίας και ακόμα και σήμερα τα ρόδια χρησιμοποιούνται σαν στολίδια σε φρουτιέρες και σε χριστουγεννιάτικα στεφάνια, και είναι τα φρούτα που λανσάρονται κατά την εορταστική περίοδο.

πηγές από: Wikipedia, Βοτανικός κήπος Πανεπιστημίου Κρήτης, σημειώσεις του καθηγητή δενδροκομίας ΓΠΑ Βέμμου Σταύρου.

Το μέλι αποκαλείται και «τροφή των θεών» και όχι άδικα! Η βιολογική αξία του μελιού έγκειται τόσο στη διαιτητική αξία που έχει για τον ανθρώπινο οργανισμό καθώς και στην αντιβακτηριακή, στη μυκοστατική και την αντιοξειδωτική του δράση.

Το μέλι περιέχει μια πληθώρα συστατικών, όπως σάκχαρα, αμινοξέα, μεταλλικά στοιχεία, ένζυμα και βιταμίνες, που είναι ευεργετικάγια τον άνθρωπο. Πιο αναλυτικά, η φρουκτόζη και η γλυκόζη, που είναι τα κυριότερα σάκχαρα του μελιού, αφομοιώνονται πιο εύκολα και γρήγορα από τον ανθρώπινο οργανισμό. Επιπλέον, η γλυκόζη είναι η μόνη μορφή σακχάρου που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους μυς, γι’ αυτό το μέλι αποτελεί μια άριστη πηγή ενέργειαςγια παιδιά και αθλητές.

Τα μεταλλικά στοιχεία (κάλιο, ασβέστιο, χλώριο και νάτριο) που περιέχει το μέλι βοηθούν στη λειτουργία των κυττάρων του οργανισμού, στη διατήρηση της υγείας των οστών και των δοντιών και στη πήξη του αίματος. Τα ένζυμα του μελιού (διαστάση, καταλάση) είναι καταλύτες σε πολλές αντιδράσεις του οργανισμού που έχουν σαν αποτέλεσμα τη διάσπαση ελεύθερων ριζών που είναι επιβλαβείς για τον άνθρωπο.

Το μέλι τέλος περιέχει ένα μεγάλο αριθμό βιταμινών, όπως βιταμίνες Α, Β1, C, ριβοφλαβίνη κ.ά. που αν και βρίσκονται σε μικρή ποσότητα συμβάλλουν στην απορρόφηση των σακχάρων από τον οργανισμό και γενικότερα στην καλή λειτουργία του. Όσον αφορά τη συμβολή του μελιού στην ανθρώπινη διατροφή, από μετρήσεις που έγιναν από το Υπουργείο Γεωργίας των Η.Π.Α. βρέθηκε ότι το μέλι έχει κατά μέσο όρο 300 θερμίδες ανά 100 γραμμάρια.

Ένα τυπικό δείγμα μελιού αποτελείται από: φρουκτόζη: 38%, γλυκόζη: 31%, σουκρόζη: 1,3%, μαλτόζη: 7,1%, νερό: 17% και τέφρα:0,2%

Ο γλυκαιμικός δείκτης κυμαίνεται από 31 έως 78, ανάλογα με την ποικιλία

100g ισοδυναμούν περίπου με 5 κουταλιές της σούπας. Τα ποσοστό (%) της συνιστώμενης ημερήσιας ποσότητας για ενήλικες σύμφωνα με το USDA

Πηγή:USDA

Στην καρδιά της άνοιξης περπατώντας στο κτήμα άκουσα ένα βουητό από μέλισσες που έρχονταν από χαμηλά. Άρχισα να ψάχνω, ώστε να βρω από που προέρχεται και εντόπισα αυτό το φυτό με τα μικροσκοπικά άνθη.

Σε κάθε άλλη περίπτωση θα περνούσε απαρατήρητο, αλλά το βουητό ήταν πολύ έντονο. Τι είδους μελισσοκομικό φυτό είναι αυτό; Πράγματι έδειχνε να πολύ ελκυστικό στις μέλισσες, αλλά στο διαδίκτυο υπήρχαν ελάχιστες πληροφορίες γι αυτό. Άλλωστε και η αναγνώρισή του ήταν λιγάκι δύσκολη. Περιγράφηκε πρώτη φορά από τον Carl Linnaeus (1707 – 1778), Σουηδό βοτανολόγο και θεμελιωτή της βοτανικής επιστήμης.

Η Scrophularia peregrina είναι μονοετές φυτό με καρδιοειδή αντίθετα φύλλα γνωστή και ως Χοιράδιο το ξενικό , Βρωμοσάκι και Σκροφουλάρια. Έχει σκούρα κόκκινα άνθη που φύονται από τις μασχάλες των φύλλων σε τσαμπιά. Έχει τέσσερις στήμονες δίδυμους. Το φυτό ξεραίνεται τον χειμώνα και την άνοιξη αναπτύσσεται πάλι. Προσελκύει πολλές μέλισσες αλλά και σφήκες οι οποίες εκτιμούν πολύ το νέκταρ του φυτού.

Οι μέλισσες δουλεύουν εντατικά στα άνθη του και παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο εργάζονται, είδα ότι συλλέγουν και γύρη χρώματος πορτοκαλί. Η ονομασία Χοιράδιο είναι παλιά και οφείλεται στο γεγονός ότι χρησιμοποιούσαν το βότανο για τη θεραπεία αποστημάτων ή πληγών με πυόρροια και της χοιράδωσης (χοιράδωση είναι φυματίωση των λεμφαδένων του λαιμού και η λατινική της ονομασία είναι scrofula).

Στην Κίνα η κύρια ποικιλία του φυτού που φύεται εκεί ονομάζεται Xuan Shen (Scrofularia ningpoensis) και το χρησιμοποιούν ως κύρια θεραπεία για τα «πέντε δηλητήρια» και πυώδεις φλεγμονές. Ο Κούλπεπερ το ονόμαζε «βότανο του λαιμού» και έγραφε για αυτό «…απομακρύνει όλες τις κοκκινίλες, τα στίγματα και τις φακίδες του προσώπου, καθώς και την πιτυρίδα και όλες τις ρυπαρές παραμορφώσεις στο κεφάλι…»

Μπορεί να βοηθήσει σε έκζεμα, ψωρίαση και οποιαδήποτε άλλη δερματική κατάσταση που συνδέεται με ερεθισμό και κνησμό. Ένα μέρος της καθαριστικής της δράσης οφείλεται στις υπακτικές και διουρητικές ιδιότητες της. Χρησιμοποιείται σαν ήπιο υπακτικό για τη δυσκοιλιότητα. Συνδυάζεται καλά με Αγριολάπαθο και ρίζα Άρκτιου για τη θεραπεία δερματικών προβλημάτων.  Σε κομπρέσες το βότανο το χρησιμοποιούμε σε επώδυνα πρηξίματα, πληγές και έλκη. Σε πλύσεις το έγχυμα του βοτάνου χρησιμοποιείται για έκζεμα και μυκητιακές λοιμώξεις.

πηγές από: Κέντρο Μελέτης Βιοποικιλότητας Αρχαίας Θουρίας, Δρυάδες

Στεκόμουν στο περιβόλι, κοιτάζοντας τα δέντρα και συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ξανακοιτάξει βροχή με τόση απογοήτευση. Ήταν η τρίτη συνεχόμενη ημέρα που έβρεχε και αυτό σήμαινε ότι η πορτοκαλιά θα σταματούσε τη νεκταροέκκριση. Οι μέλισσες δεν είχαν προλάβει να σφραγίσουν τα μέλια (και εμείς να τρυγήσουμε) και κάθε ώρα που περνούσε, όντας κλεισμένες μέσα, τα έτρωγαν.

Δεν είχαμε χρόνο για απολογισμούς και μοιρολατρίες, έπρεπε να μετακινηθούμε προς αναζήτηση τροφής. Ο ολάνθιστος κάμπος σε λίγες ημέρες θα μετατρέπονταν σε μια άγονη γη και οι γεωργοί μετά την ανθοφορία των εσπεριδοειδών ξεκινούν τους ψεκασμούς με τα δηλητήρια. Αν δεν μετακινηθούμε άμεσα… θα πεθάνουμε. Με το χρόνο κυριολεκτικά να μετράει αντίστροφα έπρεπε να ζυγίσουμε τις επιλογές μας και κάθε μια είχε και ένα μεγάλο ρίσκο.

Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μαΐου τα χιόνια σκέπαζαν ακόμα τα ορεινά και οι θερμοκρασίες το βράδυ έπεφταν κάτω από τους 8° C. Οι μέλισσες θα δυσκολεύονταν πολύ να κρατήσουν ζεστά τα μικρά τους. Δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα γα το έλατο. Υπήρχε η επιλογή να μεταφέρουμε τα μελίσσια στα ακτινίδια που δίνουν πολύ γύρη, ώστε να συλλέξουν προμήθειες αρκετές για μεταφερθούν αργότερα στα έλατα, όπου θα τους ήταν πολύτιμη. Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι θα χάναμε τον ανοιξιάτικο τρύγο, καθώς τα ακτινίδια δεν δίνουν νέκταρ. Και είχαμε μια κρυφή ελπίδα να μεταφέρουμε τις μέλισσες σε μια περιοχή όπου θα συμπληρώσουν τα μέλια που δεν μπόρεσαν λόγω της βροχής στην πορτοκαλιά. Έτσι ξεκινήσαμε για το όρος Ξηροβούνι.

Αφήνοντας πίσω το ανελέητο πράσινο του κάμπου της Άρτας και ανηφορίζοντας στους πρόποδες της Πίνδου, στα σύνορα των νομών Άρτας – Ιωαννίνων, ανάμεσα στους ποταμούς Λούρο και Άραχθο συναντάς τις ανθισμένες πλαγιές του Ξηροβουνίου, οι οποίες εκ πρώτης όψεως μοιάζουν με τη γη της επαγγελίας. Εδώ θα δεις όλες τις αποχρώσεις του κίτρινου· ασφάκα, παλιούρι, σπάρτο, βρούβα, ταραξάκο αλλά και μικρές διάσπαρτες μοβ πινελιές από αγριόβικο. Ένας παράδεισος, που όμως δεν μπορείς να τον αγγίξεις…

Κάθε φυτό, για το δικό του λόγο, παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα που κάνει τη συλλογή πολύ δύσκολη. Η ασφάκα που είναι η βάση του καμβά και απλώνεται σαν χαλί είναι ένα φυτό αμφισβητούμενης μελισσοκομικής αξίας, διότι έχει μακρύ κάλυκα και οι μέλισσες δυσκολεύονται να πάρουν το νέκταρ. Το παλιούρι απ’ την άλλη είναι εξαιρετικά αναξιόπιστο καθώς είναι πολύ ευαίσθητο στις καιρικές συνθήκες. Η παραμικρή βροχή ξεπλένει το νέκταρ απ’ τα άνθη του και ο αέρας τα στεγνώνει. Πάνε έξι χρόνια απ’ την τελευταία φορά που οι μέλισσες κατάφεραν να το εκμεταλλευτούν. Οι βρούβες βρίσκονταν προς το τέλος τους και ο αγριόβικος προσελκύει κυρίως άγριες μέλισσες.

Τουλάχιστον εδώ τα μελίσσια θα βρίσκουν την τροφή μόνα τους και δεν θα κινδυνεύουν απ’ τα φυτοφάρμακα των καλλιεργειών. Θα βρουν λίγο χρόνο να ανασυνταχθούν και να οργανώσουν το χάος που επικρατεί πάντα στις κηρήθρες μετά την πορτοκαλιά. Αλλά και χρόνο ώστε να γονιμοποιηθούν οι νέες βασίλισσες καθώς είχαμε απροσδόκητα πολλές αντικαταστάσεις φέτος.

Ελπίζω να εκτιμήσουν το γεγονός ότι η θέα είναι εκπληκτική από εδώ. Εγώ βρήκα την ευκαιρία να τραβήξω με το χέρι το άνθος της ασφάκας και να γευτώ αυτή την υπέροχη σταγόνα που βρίσκεται στην άκρη του. Όπως κάναμε παιδιά, τότε που ο χρόνος κυλούσε πιο αργά.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=X6ymVaq3Fqk]

Το αγνό ανεπεξέργαστο μέλι διαφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό από το φιλτραρισμένο μέλι που πωλείται στα σούπερ μάρκετ. Πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε το καλό μέλι; Στις περισσότερες περιπτώσεις έχει υποστεί τέτοια επεξεργασία που τα θρεπτικά συστατικά που κάνουν το μέλι «υπερτροφή» έχουν χαθεί.

Αυτά είναι μερικά χρήσιμα στοιχεία που πρέπει να γνωρίζετε προτού αγοράσετε μέλι.

1. Το αγνό μέλι περιέχει γύρη από τις μέλισσες, η οποία θεωρείται μια από τις πιο θρεπτικές φυσικές τροφές. Η γύρη περιέχει υψηλές ποσότητες πρωτεΐνης και χρησιμοποιείται στην κινέζικη ιατρική ως παράγοντας εξισορρόπησης της διατροφής που προσφέρει υγεία, μακροζωία, ζωντάνια και ενέργεια. Επίσης, έχει αποδειχθεί η αξία της στον έλεγχο βάρους, έχει αντιγηραντικές ιδιότητες και καταπολεμά τις αλλεργίες.

2. Όταν το μέλι έχει υποστεί φιλτράρισμα ή παστερίωση, η γύρη αφαιρείται και μαζί οι ωφέλειες από την κατανάλωσή της. Οι μεγάλες μελιτοπαραγωγικές εταιρείες ξεκίνησαν να φιλτράρουν το μέλι για να καθυστερήσουν την κρυστάλλωση, αλλά στερούσαν το προϊόν από όλα τα θρεπτικά του συστατικά.

3. Πολλές εταιρείες στο εξωτερικό προσθέτουν στο μέλι σιρόπι καλαμποκιού με υψηλή περιεκτικότητα σε φρουκτόζη (HFCS), το οποίο προέρχεται από γενετικά μεταλλαγμένο καλαμπόκι. Το HFCS συνδέεται με τον διαβήτη, την παχυσαρκία, την υπέρταση, ηπατικές παθήσεις και αρτηριακή στένωση.

4. Πολλά μέλια που πωλούνται στα σούπερ μάρκετ εισάγονται από την Κίνα και την Ινδία. Στις ΗΠΑ συχνές είναι οι περιπτώσεις τέτοιων προϊόντων που έχουν αποσυρθεί διότι περιέχουν απαγορευμένες, ακόμα και καρκινογόνες ουσίες. Στην Ευρώπη ανακατεύονται με ντόπια μέλια (χαρμάνια) και πωλούνται με τη διακριτική σήμανση στην ετικέτα “Παράγεται στην ΕΕ”.

5. Στις ΗΠΑ είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να βρει μέλι οργανικής παραγωγής (βιολογικό). Δεδομένης της ευρείας χρήσης παρασιτοκτόνων στις καλλιέργειες είναι δύσκολο κανείς να εγγυηθεί ότι το μέλι που παράγουν οι μέλισσές του είναι «καθαρό». Σύμφωνα με το blog Ready Nutrition «μια κυψέλη θα πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο μιας έκτασης 40 στρεμμάτων με οργανικές καλλιέργειες ώστε το μέλι να είναι βιολογικό».

Στην Ελλάδα -όπου ομολογουμένως παράγεται ένα απ’ τα ποιοτικότερα μέλια στον κόσμο- τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αλλά και πάλι θέλει ψάξιμο και ενημέρωση.

6. Το αγνό, μη επεξεργασμένο μέλι δεν χαλάει. Αν κρυσταλλώσει μπορούμε να το επαναφέρουμε στην πρότερη κατάσταση με μπεν-μαρί σε χαμηλή θερμοκρασία (45° C).

Αγοράζουμε λοιπόν ντόπιο ελληνικό μέλι, από μικρούς παραγωγούς και προσθέτουμε έναν πραγματικό θησαυρό στη διατροφή μας.

πηγή: econews

Η ασφάκα είναι είναι ξυλώδες φυτό – θάμνος της οικογένειας των Χειλανθών της τάξης των Σωληνανθών. Φυτρώνει κυρίως σε βραχώδη ή πετρώδη εδάφη και φτάνει έως ενάμιση μέτρο μέγιστο ύψος. Ευδοκιμεί κυρίως στη νοτιοδυτική Ελλάδα και σε κάποια νησιά. Τις περιοχές με ασφάκα στην Ήπειρο τις ονομάζουν Βελαούρες.

Είναι φυτό αμφισβητούμενης μελισσοκομικής αξίας, διότι έχει μακρύ κάλυκα και οι μέλισσες δυσκολεύονται να πάρουν το νέκταρ. Όσοι έχουν δοκιμάσει να τραβήξουν με το χέρι το άνθος του φυτού και στη συνέχεια έχουν γευτεί το νέκταρ της ασφάκας, θυμούνται για πάντα αυτή τη γλυκιά γεύση. Ανθίζει ανάλογα την περιοχή από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο και η διάρκεια της ανθοφορίας της μπορεί να φτάσει και τους 2 μήνες. Εκτός από νέκταρ δίνει και γύρη χρώματος ανοιχτού κίτρινου.

Παρά τη μεγάλη διάρκεια ανθοφορίας όμως, σπάνια θα δει κανείς μέλισσες να δουλεύουν εντατικά επάνω της. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως, συνήθως προς το τέλος της ανθοφορίας, όταν αρχίζουν να μαραίνονται τα λουλούδια και να βγαίνουν προς τα έξω το νέκταρ μπορεί να συλλεχθεί. Άλλες φορές πάλι μετά από βροχή όταν τα λουλούδια γεμίζουν νερό αλλά και σε ευνοϊκές περιπτώσεις θερμοκρασίας υγρασίας, το νέκταρ ξεχειλίζει και οι μέλισσες καταφέρνουν να το πάρουν.

Εικάζεται ότι η ασφάκα ήταν η αιτία να χαθεί η Ηπειρώτικη φυλή μελισσών, καθώς λίγες δεκαετίες πριν, για να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν οι ντόπιοι μελισσοκόμοι την ανθοφορία της άρχισαν να εισάγουν βασίλισσες Μακεδονικής φυλής, η οποία είχε μακρύτερη προβοσκίδα, με την ελπίδα ότι αυτή θα αποδώσει καλύτερα.

Δυστυχώς οι μέλισσες στην προσπάθειά τους να εισχωρήσουν στο άνθος όσο πιο βαθιά μπορούν, τρίβονται με αποτέλεσμα να φθείρεται το τρίχωμα τους και να μαυρίζουν. Το μέλι της ασφάκας είναι εξαιρετικά σπάνιο, έχει διαυγές υποκίτρινο χρώμα με ευχάριστη γεύση και θεωρείται πολύ καλής ποιότητας.

πηγές από: Wikipedia, Κόκκινη Μέλισσα, melissokomianet

Η γύρη είναι η πλουσιότερη φυτική τροφή σε πρωτεΐνες. Θεωρείται το ψωμί των μελισσών, περιέχει πρωτεΐνες σε πολύ μεγάλη περιεκτικότητα που την έχουν μεγάλη ανάγκη για τον εξωσκελετό τους, για την παραγωγή βασιλικού πολτού και για να ταΐσουν τον γόνο τους.

Φρέσκια, ανοιξιάτικη γύρη από λαψάνα, πορτοκαλιά, γαϊδουράγκαθο, παπαρούνα και άλλα φυτά.

Γιατί γύρη;
Μελετώντας την γύρη διαπιστώνουμε ότι συγκριτικά με άλλα γεωργικά προϊόντα είναι πολύ ανώτερη σε θρεπτικά συστατικά. Οι πολύτιμες θρεπτικές και ιαματικές ιδιότητες της την αναδεικνύουν σαν αγνή και φυσική τροφή υψηλής διατροφικής αξίας. Το βασικότερο όλων είναι ότι η γύρη παρουσιάζει υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη R, η οποία αυξάνει την αντίσταση των τριχοειδών αγγείων, προστατεύοντας έτσι τον οργανισμό από τις εγκεφαλικές αιμορραγίες, μειώνει τους υψηλούς σφυγμούς της καρδιάς και συμβάλει θετικά σε μεγάλο ποσοστό στην μακροζωία των ανθρώπων που την καταναλώνουν.

Σε ίση ποσότητα γύρης και μοσχαρίσιου κρέατος, η γύρη υπερέχει 5 φορές περισσότερο σε ισολευκίνη, λευκίνη και μεθιονίνη, 6 φορές πιο πολύ φαινυλαλανίνη και τρυπτοφάνη. Από τα παραπάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι μία κουταλιά γύρη καθημερινώς, καλύπτει τον οργανισμό μας με τα ωφέλιμα αμινοξέα.

Το χρώμα της γύρης ποικίλει από μαύρο, της παπαρούνας, σε ροζ και κόκκινο του πολύκομπου, το ανοικτό κίτρινο του αγριοράδικου και της ακονιζιάς στο κρεμ της αχλαδιάς, το λευκό του βαμβακιού και το μοβ του γαϊδουράγκαθου.

Θεραπευτικές ιδιότητες
Ανάλογα βέβαια με το είδος του φυτού που προέρχεται χαρακτηρίζεται και η περιεκτικότητα της γύρης σε ασκορβικό οξύ, καρωτίνες, χλωρογονικά και τριτερπενικά οξέα. Η γύρη της παπαρούνας, μηλιάς, αχλαδιάς και βυσσινιάς περιέχει β καροτίνη. Η γύρη της ιτιάς, της αχλαδιάς και του τριφυλλιού περιέχουν σε μεγάλη δόση φλαβονοϊδή που κατεβάζουν την χοληστερίνη, έχουν ανανεωτική, αντισκληρωτική, σπασμολυτική και προστατευτική επίδραση. Επίσης είναι κατάλληλη για την αρτηριοσκλήρυνση, δρα σπασμολυτικά στους λείους μυς του πεπτικού και του κυκλοφορικού συστήματος.

Η γύρη ρυθμίζει την λειτουργία του στομάχου και του πεπτικού συστήματος, διότι τα ένζυμα αμυλάση και καταλάση που περιέχει διεγείρουν την έκκριση των στομαχικών υγρών και συμβάλλουν στην ομαλοποίηση των περισταλτικών κινήσεων των εντέρων. Το δε αντιβιοτικό που περιέχει η γύρη παρουσιάζει δράση εναντίον της παθογόνου χλωρίδας του εντέρου, και αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα στη θεραπεία του.

Κυψέλη συλλογής γύρης την άνοιξη.

Πιστεύουμε ότι
Η γύρη πρέπει να διατίθεται στη φυσική της μορφή, δηλαδή νωπή, καθώς η αποξηραμένη γύρη είναι κατά 20-40% λιγότερο θρεπτική ενώ παρουσιάζει και απώλειες πολύτιμων αντιβιοτικών, ενζύμων και άλλων δραστικών ουσιών. Η νωπή γύρη, ανάλογα με την φυτική της προέλευση, έχει ιδιάζουσα ευχάριστη, ελαφρώς γλυκιά, λουλουδένια γεύση σε αντίθεση με την αποξηραμένη που είναι πιο πικρή.

Πως καταναλώνεται;
Μια γεμάτη κουταλιά της σούπας (20gr) κάθε πρωί με άδειο στομάχι. Στην περίπτωση νωπής, οι δόσεις πρέπει να είναι λίγο μικρότερες. Η κατανάλωση γύρης πρέπει να ξεκινήσει με μικρή ποσότητα μέχρι να συνηθίσει το στομάχι. Προτείνεται μια κοφτή κουταλιά του γλυκού καθημερινά για μια περίπου εβδομάδα, και σταδιακά ανά εβδομάδα, αύξηση σε μια γεμάτη κουταλιά της σούπας. Ο πλέον συνιστώμενος τρόπος είναι να καταναλώνεται αυτούσια, να μασιέται και να αναμιγνύεται με σίελο πριν την κατάποση για τα μέγιστα οφέλη. Η κατανάλωση γύρης θα πρέπει να συνεχιστεί χωρίς διακοπή για 2 – 4 μήνες ανάλογα με τις ανάγκες και την αντίδραση κάθε ατόμου ξεχωριστά, ώστε να δείξει τις ευεργετικές επιδράσεις της.

Πως διατηρείται;
Η αποξηραμένη γύρη διατηρείται σε γυάλινα σκουρόχρωμα βάζα, αποκλειστικά στο ψυγείο (0-4C) έως και 2 χρόνια. Εκτός ψυγείου μέχρι 3 μήνες.  Η νωπή διατηρείται μόνο στην κατάψυξη έως και 2 χρόνια.

Νωπή γύρη.

Στο Ορεινό Μέλι θα βρείτε νωπή γύρη σε συσκευασίες των 250gr & 500gr. Τηλεφωνικές παραγγελίες: 26810 35121 – 35161. Περισσότερα εδώ.

πηγές από: wikipedia, melissomania

Τα μυζηθροπιτάκια είναι από τα πιο κλασικά κρητικά εδέσματα που πρωταγωνιστούν σε όλα τα κρητικά τραπέζια.

Χρόνος Εκτέλεσης 20 λεπτά

Μερίδες 10-15 τεμάχια

Δυσκολία Σχετικά εύκολο

Συστατικά για τη γέμιση:
1 ποτήρι νερό
½ ποτήρι του κρασιού ελαιόλαδο
Αλεύρι ( όσο πάρει )
1 σφηνάκι ρακή
1 πρέζα αλάτι

Συστατικά για τη ζύμη:
300γρ. μυζήθρα
1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα
2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
Προαιρετικά: δυόσμος ( Εάν θέλουμε να προσθέσουμε τον δυόσμο, τότε παραλείπουμε στη γέμιση τη ζάχαρη και την κανέλα.)

Ελαιόλαδο για το τηγάνισμα και μυρωδάτο μέλι για το τέλος!

Εκτέλεση:
Σε ένα μπολ βάζουμε μαζί όλα τα υγρά υλικά για τη ζύμη δηλαδή, το νερό, το ελαιόλαδο, τη ρακή και προσθέτουμε και το αλάτι. Ανακατεύουμε ελαφριά και στη συνέχεια προσθέτουμε το αλεύρι μέχρι να έχουμε ένα ζυμάρι που δεν θα κολλάει στα χέρια και δεν θα είναι πολύ μαλακό.
Σε ένα άλλο πιάτο λιώνουμε με ένα πιρούνι τη μυζήθρα και την ανακατεύουμε με τη ζάχαρη και την κανέλα. Παίρνουμε τη μυζήθρα και την πλάθουμε σε στρογγυλά μπαλάκια.
Παίρνουμε το ζυμάρι και ανοίγουμε λεπτό φύλλο και με ένα ποτήρι κόβουμε δίσκους των 7 εκατοστών περίπου. Τοποθετούμε ένα μπαλάκι μυζήθρας σε κάθε φύλλο και το κλείνουμε σε μισοφέγγαρο.
Τα τηγανίζουμε στο ελαιόλαδο σε δυνατή φωτιά. Όταν είναι έτοιμα τα βγάζουμε και τα σερβίρουμε αφού ρίξουμε από πάνω λίγο μέλι.

* Το Ορεινό Μέλι συνιστά να μη μαγειρεύετε θερμαίνοντας το μέλι σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 45-50 °C γιατί έτσι χάνονται όλα του τα θρεπτικά συστατικά. *

πηγή: cretan food news

Το Πελαργόνιον το βαρύοσμον (Pelargonium graveolens) είναι ποώδες παχύφυλλο που ανήκει στο γένος Πελαργόνιο της οικογένειας των Γερανιοειδών (Geraniaceae). Το κοινό του όνομα είναι αλμπαρόριζα ή αρμπαρόριζα, ενώ πολλές φορές αναφέρεται και ως γεράνιο, γεράνι, πελαργόνι, στη Λέσβο χρυσαχί, στην Κύπρο κιούλι, στη Δυτική Μακεδονία μοσχόφυλλο.

Πρόκειται για πολυετές ποώδες φυτό με τρυφερούς βλαστούς οι οποίοι δεν ξυλοποιούνται και αναπτύσσονται πολύ γρήγορα. Τα άνθη του φέρονται σε ταξιανθία τύπου σκιαδίου και φέρουν 5 πέταλα.

Τα φύλλα έχουν γκριζοπράσινο χρώμα με οδωντωτές απολήξεις, είναι χνουδωτά και με πολύ μεγάλες εγκολπώσεις και έντονη αρωματική ευωδιά όταν τριβούν. Δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικό σε θρεπτικά στοιχεία και μπορεί να αναπτυχθεί ικανοποιητικά ακόμα και σε πολύ άγονα εδάφη. Είναι όμως ευαίσθητο στο ψύχος.

Από μελισσοκομικής άποψης είναι ελκυστικό κυρίως για το νέκταρ του, με ανθοφορία η οποία έχει πολύ μεγάλη διάρκεια. Ξεκινάει από τον Απρίλιο και φτάνει μέχρι και το φθινόπωρο.

Αναδίδει ένα έντονο και πολύ ωραίο άρωμα. Το χρησιμοποιούν για να αρωματίσουν γλυκά του κουταλιού αλλά και λικέρ. Το αφέψημα του φυτού βοηθάει σε πεπτικά προβλήματα, ημικρανίες και ανακουφίζει από τη ναυτία. Από την απόσταξη των ανθών, των φύλλων και των μίσχων, παράγεται αιθέριο έλαιο το οποίο έχει ένα άρωμα μεταξύ ρόδου και φρέσκου μήλου.

Τέλος η αρμπαρόριζα θεωρείται φυσικό εντομοαπωθητικό καθώς η μυρωδιά του διώχνει τα κουνούπια.

πηγές από: wikipedia