Η επιτυχία αυτού του απλού γλυκού κρύβεται στις λεπτομέρειες: μυρωδάτο μέλι, βανίλια Μαδαγασκάρης και αφράτα καρύδια.

Χρόνος Εκτέλεσης 20-30 λεπτά

Μερίδες 6 ατομικά μπολ

Δυσκολία Σχετικά εύκολο

 

Συστατικά για τη μους γιαούρτι:
500 γρ. στραγγιστό γιαούρτι, πλήρες
150 γρ. άχνη ζάχαρη
1 λουβί βανίλια Μαδαγασκάρης, τους σπόρους
400 ml κρέμα γάλακτος

Συστατικά για το ζελέ μελιού:
200 ml νερό
200 γρ. ζάχαρη
100 γρ. μέλι
2 φύλλα ζελατίνας των 5 γρ. το καθένα, μαλακωμένα σε λίγο νερό και στυμμένα

Συστατικά για τα ζαχαρωμένα καρύδια:
100 γρ. καρύδια, η ψίχα
50 γρ. ζάχαρη

Εκτέλεση:
Μους: Στον κάδο του μίξερ χτυπάμε το γιαούρτι μαζί με τη ζάχαρη και τη βανίλια. Προσθέτουμε σταδιακά την κρέμα γάλακτος, χτυπώντας συνεχώς τα υλικά, ώσπου να σχηματιστεί μια απαλή μους. Τη μοιράζουμε στα μπολ και τα βάζουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον 2 ώρες.

Ζελέ: Σε ένα κατσαρολάκι ρίχνουμε το νερό και το ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά, μαζί με τη ζάχαρη. Ανακατεύουμε μέχρι η τελευταία να διαλυθεί. Προσθέτουμε τις ζελατίνες, ανακατεύουμε, ώστε το μείγμα να ομογενοποιηθεί, και στη συνέχεια ρίχνουμε το μέλι. Ανακατεύουμε καλά και αφήνουμε να κρυώσει ελαφρώς. Βγάζουμε τα μπολ με τις μους από το ψυγείο και μοιράζουμε από πάνω το ζελέ. Βάζουμε ξανά στο ψυγείο, μέχρι το ζελέ να πήξει.

Καρύδια: Σε αντικολλητικό τηγάνι, χωρίς προσθήκη λιπαρής ουσίας, ζεσταίνουμε τα καρύδια σε χαμηλή φωτιά. Τα πασπαλίζουμε με τη ζάχαρη και ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να καραμελώσουν. Απομακρύνουμε από τη φωτιά, αφήνουμε να κρυώσουν και στη συνέχεια τα μοιράζουμε πάνω από το ζελέ στα μπολ που έχουμε βγάλει από το ψυγείο.

* Το Ορεινό Μέλι συνιστά να μη μαγειρεύετε θερμαίνοντας το μέλι σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 45-50 °C γιατί έτσι χάνονται όλα του τα θρεπτικά συστατικά. *

πηγή: Δημοσιεύθηκε στο BΗΜΑ GOURMET. Του Σπύρου Αρτελάρη, Pastry Chef του Dionysos by Acropolis

Η μέλισσα εμφανίστηκε στη Γη περίπου… 65 εκατομμύρια χρόνια πριν, πολύ πριν τον άνθρωπο! Η γεωγραφική θέση της ανάμεσα σε τρεις ηπείρους, τα πάμπολλα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά και λουλούδια και ο ήλιος της Ελλάδας δημιούργησαν ένα ιδανικό περιβάλλον για τις μέλισσες εδώ και χιλιετίες.

Οι ελληνικοί μύθοι περιγράφουν τον Δία τον Μελισσέα να θρέφεται από μέλισσες στο Ιδαίο Αντρο της Κρήτης , τον δε πανέμορφο θεό Απόλλωνα αποκλειστικά με νέκταρ και αμβροσία . Οι Ολύμπιοι θεοί θρέφονταν επίσης με αμβροσία (μέλι) και νέκταρ (υδρόμελο=ηδύποτο που παράγεται από τη αλκοολική ζύμωση του μελιού) ενώ οι άτυχοι νεκροί έπρεπε να κρατούν μια μελόπιτα καθώς κατέβαιναν στον Άδη για να εξευμενίσουν τον Κέρβερο.

Ο Όμηρος και ο Ησίοδος αναφέρονται στη συλλογή του μελιού από άγρια μελίσσια μέσα σε σπηλιές ενώ η συστηματική καλλιέργεια του μελιού ξεκινά μετά τους ελληνιστικούς χρόνους . Τότε η μελισσοκομία γίνεται μια προσοδοφόρα εμπορική ασχολία με υψηλούς φόρους, το μέλι αναγνωρίζεται εκ νέου σαν πολύτιμο προϊόν θρέψης αλλά και εξαιρετικό γιατρικό και το κερί χρησιμοποιείται για το φωτισμό της αυτοκρατορίας.

Το μέλι δεν είναι το πιο σημαντικό προϊόν της μέλισσας αλλά η επικονίαση, η γονιμοποίηση δηλαδή του 60-70% των φυτικών ειδών της Γης από τις μέλισσες. Οι πολύτιμες μέλισσές μας όμως “τα βρίσκουν ολοένα και πιο δύσκολα” τα τελευταία πενήντα χρόνια σ’ αυτή τη πολύ σημαντική εργασία τους, την επικονίαση: αποπροσανατολίζονται από τα κύματα των κεραιών κινητής τηλεφωνίας και χάνουν τις κυψέλες τους, ασθενούν γιατί καταναλώνουν φυτοφάρμακα όταν τρυγούν τα λουλουδάκια τους, “μένουν χωρίς δουλειά” στις μονοκαλλιέργειες (που δεν χρειάζονται γονιμοποίηση για να αναπαραχθούν) και υποφέρουν από τη ολοένα αυξανόμενη ξηρασία και θερμοκρασία του πλανήτη.

Στην Ελλάδα, με τη μικρή σε διάρκεια ανθοφορία την Άνοιξη, οι μελισσοκόμοι φορτώνουν τα μελίσσια τους σε φορτηγά και πλοία της γραμμής και τα μετακινούν από περιοχή σε περιοχή κυνηγώντας ουσιαστικά …την ανθοφορία της Άνοιξης για να δώσουν στις μέλισσες την ευκαιρία να τρυγήσουν λίγο ακόμα νέκταρ. Θα βρεις τους Έλληνες μελισσοκόμους να τοποθετούν κυψέλες σε απότομα λαγκάδια, κακοτράχαλα βουνά και δύσβατα φαράγγια προσπαθώντας να εξασφαλίσουν το καλύτερο μικροκλίμα και καλή ποσότητα τροφής για τις μέλισσές τους. (Πήλιο, Όλυμπος, Βόρεια Εύβοια, Κίσσαβος είναι συνηθισμένες περιοχές μετακίνησης των κυψελών στην ηπειρωτική χώρα). Γι’ αυτές τις δυσκολίες και μόνο, αξίζει κανείς να προτιμήσει το ελληνικό μέλι και όχι μόνο για τη ποιότητά του που έτσι κι αλλιώς θεωρείται από τις υψηλότερες σε ολόκληρο το κόσμο.

Το μέλι από τα εσπεριδοειδή είναι ανοιχτόχρωμο και πιο διάφανο με διακριτική γεύση, η “βανίλια” έχει κεχριμπαρένιο χρώμα και δεν κρυσταλλώνει ποτέ (μια και έχει λιγότερα ζάχαρα από τα άλλα μέλια) και το πευκόμελο είναι, εκτός από το μεγαλύτερο σε παραγωγή στην Ελλάδα, σκουρότερο σε χρώμα και εντονότερο σε γεύση. Το μέλι διατηρεί όλα του τα θρεπτικά συστατικά και τις βιταμίνες όταν δεν υπόκειται σε επεξεργασία με θερμότητα ή διάλυση με νερό. Περιέχει ασβέστιο, μαγνήσιο, φώσφορο, βιταμίνες Β1 και Β2 και βοηθά στην απορρόφηση του σιδήρου από τον οργανισμό. Το κρυσταλλωμένο μέλι δεν είναι χαλασμένο μέλι.

Πρόπολη. Προ της Πόλης. Οι μέλισσες το χρησιμοποιούν για να σφραγίσουν οπές της κυψέλης ή να μικρύνουν την είσοδό της για να προστατευτούν από εχθρούς. Έτσι και το όνομά της. Η βασική χρήση της όμως είναι η κάλυψη όλων των εσωτερικών επιφανειών της κυψέλης για λόγους “απολύμανσης”. Συλλεγμένες ρητίνες από δέντρα και φυτά, εμπλουτισμένη με στοιχεία της μέλισσας και έτοιμο το “αντιβιωτικό της κυψέλης”.

Γύρη. Πολυβιταμινούχο σκεύασμα. Συλλεγμένο από τις μέλισσες για να χρησιμοποιηθεί στην εκτροφή των νεαρών μελισσών. Οι πρωτεΐνες του μελισσιού. Η μέγιστη ημερήσια δόση για τον άνθρωπο είναι μια κουταλιά της σούπας, αρχίζοντας από μικρότερες δόσεις. Για αυτούς που ταλαιπωρούνται από ανοιξιάτικες αλλεργίες, πιθανά η χρήση της (με μέτρο πάντα) να αποτελεί μια καλή προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος.

Ο βασιλικός πολτός είναι η υπερτροφή που παράγεται σε απειροελάχιστες ποσότητες στους υποφαρυγγικούς αδένες των μελισσών και χαρίζουν στον άνθρωπο ευεξία και χαρά! Τα λιπαρά οξέα του βοηθούν στην αντιμετώπιση των ρευματισμών, της αρθρίτιδας, μειώνουν την πίεση του αίματος, χτίζουν γερότερο τον οργανισμό και ενισχύουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα, την σωματική αντοχή και τη πνευματική διαύγεια.

Το μέλι είναι το πιο θρεπτικό φυσικό γλυκαντικό και μια γερή κουταλιά έχει 60-65 θερμίδες. Το κλασσικό κέρασμα στις ταβέρνες , το γιαούρτι με το μέλι, σκοράρει άνετα 160-180 θερμίδες στο μικρό πιατάκι που συνήθως σερβίρεται. Με το μέλι παρασκευάζονται το παστέλι και το παραδοσιακό μαντολάτο.

Αξίζει να αγοράσουμε όλοι από μία γλάστρα με λουλούδια ή ένα αρωματικό φυτό (δενδρολίβανο, θυμάρι, φασκόμηλο) , να το βάλουμε σε ένα ηλιόλουστο πρεβάζι και να καλωσορίσουμε έστω και λίγες μέλισσες στο μικρόκοσμό μας. Ναι, η μέλισσα είναι είδος υπό εξαφάνιση, πεθαίνουν μαζικά μετά από 65 εκατομμύρια χρόνια…

Το πιο νόστιμο και δροσερό πρωινό ετοιμάζεται με ένα κεσεδάκι γιαούρτι, 2-3 παγάκια, μία κουταλιά μέλι και μία-δύο κουταλιές νιφάδες βρώμης με λίγες φράουλες, βερύκοκα, αχλάδια ή μπανάνα χτυπημένα στο μπλέντερ για λίγα λεπτά. Χοντρό καλαμάκι για να το πιεις και δεν πεινάς μέχρι τις 12-εγγυημένα!

πηγή: Lifo.gr

Η NASA έχει διαθέσει στο κοινό φωτογραφίες από μέρη της Γης που έχουν υποστεί τεράστιες αλλαγές εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητας και της υπερεκμετάλλευσης του πλανήτη μας. Έτσι, μέρη που κάποτε διατηρούσαν τα κύρια χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος σήμερα δεν θυμίζουν σε τίποτα την εικόνα που είχαν πριν από 100 ή και 50 χρόνια, χάρη στην ανθρώπινη παρέμβαση, η οποία αποδεικνύεται καταστροφική.

Η θάλασσα Αράλ, Κεντρική Ασία το 2000 και το 2014

Πάγοι Qori Kalis, Περού το 1978 και το 2011

Πάγοι McCarty, Αλάσκα το 1909 και το 2004

Λίμνη Mar Chiquita, Αργεντινή το 1998 και το 2011

Πάγοι Pedersen, Αλάσκα το 1917 και το 2005

Το δάσος Rondonia, Βραζιλία το 1975 και το 2009

Όρος Matterhorn, Άλπεις το 1960 και το 2005

πηγή: brightside.me

Φτιάξτε τις δικές σας σπιτικές μπάρες με δημητριακά, σοκολάτα, ξηρούς καρπούς ή αποξηραμένα φρούτα. Μπάρες γεμάτες ενέργεια.

Χρόνος Εκτέλεσης
20 λεπτά

Μερίδες
20

Δυσκολία
Πολύ εύκολο

Συστατικά:
450 γρ. ταχίνι
200 γρ. μέλι
200 γρ. σοκολάτα κουβερτούρα, σε κομμάτια
150 γρ. διάφορους ξηρούς καρπούς (φιστίκια Αιγίνης, καρύδια, φουντούκια)
150 γρ. δημητριακά
200 γρ. βρώμη
80 γρ. cranberries

Εκτέλεση:
Σύμφωνα με τη συνταγή του Άκη ζεσταίνουμε το μέλι στο φούρνο μικροκυμάτων για 30 δευτερόλεπτα. * Το Ορεινό Μέλι όμως συνιστά να μην βάζετε το μέλι στο φούρνο μικροκυμάτων γιατί θα καταστραφεί κάθε θρεπτικό συστατικό που περιέχει. Μπορείτε να το ζεστάνετε ελαφρώς σε δοχείο μπεν μαρί και ποτέ με απευθείας έκθεση στη φωτιά. Ανακατεύουμε το ταχίνι με το μέλι σε ένα μεγάλο μπολ. Προσέχουμε να μην το ανακατέψουμε πολύ για να μην σφίξει πολύ το μείγμα. Λιώνουμε τη σοκολάτα σε ένα μπολ με μεμβράνη από πάνω, σε μπεν μαρί. Ανακατεύουμε τη σοκολάτα στο μείγμα ταχινιού-μελιού. Τέλος προσθέτουμε τη βρώμη, τους ξηρούς καρπούς και τα cranberries και ανακατεύουμε καλά με μία μαρίζ. Ρίχνουμε και τα δημητριακά και συνεχίζουμε το ανακάτεμα με το χέρι. Βάζουμε ένα μεγάλο κομμάτι μεμβράνης πάνω σε ένα ταψί 20 Χ 30 εκ.. Απλώνουμε το μείγμα από πάνω, ρίχνουμε λίγα ακόμα δημητριακά από πάνω, κλείνουμε τη μεμβράνη από πάνω και αφήνουμε στο ψυγείο για να σφίξει περίπου 3-4 ώρες. Για να σερβίρουμε, κόβουμε σε 20 ισομερείς μπάρες πάχους 5 εκ.

πηγή: akispetretzikis

Ο σχεδιαστής Octavio Barrera κλήθηκε να δημιουργήσει μια ξύλινη κυψέλη για το λεύκωμα “Bee Project” των εκδόσεων Publications for Pleasure που δραστηριοποιούνται στην Βαρκελώνη.

Του ζήτησαν μια σειρά από φωτογραφίες όπου να φαίνεται η διαδικασία κατασκευής, βήμα-βήμα, ώστε να συμπεριληφθεί στο βιβλίο και η κυψέλη αυτή είναι το αποτέλεσμα.

Είναι χειροποίητη από ξύλο πεύκου και μικρές λεπτομέρειες από δερμάτινες χειρολαβές.

Το σχέδιο είναι εμπνευσμένο από τις παλιές παραδοσιακές κυψέλες με μόνη προσθήκη τις δερμάτινες λεπτομέρειες.

Δεν είναι κάτι τρομερά δύσκολο, αν πιάνουν τα χέρια σας, να δοκιμάσετε να φτιάξετε και εσείς μόνοι σας μία κυψέλη.

πηγή: design-milk

 

Με κινητήρια δύναμη το πάθος τους για τις μέλισσες οι Κρις Μπερνς και Πολ Γουεμπ ίδρυσαν μία επιχείρηση η οποία ασκεί την αστική μελισσοκομία με έναν πρωτότυπο τρόπο. Νοικιάζουν τις κυψέλες τους σε πολίτες και τις τοποθετούν στις ταράτσες των κτηρίων τους. Τις φροντίζουν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, για τυχόν ασθένειες αλλά και αποτροπής της σμηνουργίας και στο τέλος μοιράζουν το μέλι στους πελάτες τους.

POSTCODE HONEY: URBAN BEEKEEPING THE EASY WAY from GrowEatGather on Vimeo.

Για την κοινωνία ο κηφήνας έχει μείνει ως ένας υποτιμητικός χαρακτηρισμός που προσδίδεται στους τεμπέληδες. Θυμάμαι μάλιστα έναν θείο μου (δεν θα πω το όνομά του 🙂 ) που αποκαλούσε τα παιδιά του κηφήνες. Ο χαρακτηρισμός αυτός προσδίδεται ενίοτε και στους γυναικάδες. Οι περισσότεροι μελισσοκόμοι θεωρούν τον κηφήνα άχρηστο, καθώς δεν συλλέγει μέλι, δεν συμμετέχει σε άλλες εργασίες, ενώ τρώει απ’ το μέλι. Γι αυτό το λόγο άλλωστε δίνουν στα μελίσσια φύλλα κηρήθρας με προσχεδιασμένα εργατικά κελιά επάνω, ώστε να αποτρέψουν τις μέλισσες (όσο γίνεται) απ’ το να χτίσουν κηφηνοκελιά, τα οποία είναι ελαφρώς μεγαλύτερα και κατά συνέπεια απ’ το να παράγουν πολλούς κηφήνες.

Τα μάτια του κηφήνα είναι πολύ μεγαλύτερα απ’ των υπόλοιπων μελισσών ώστε να ανιχνεύουν τη βασίλισσα από μακριά κατά το πέταγμα τους προς τη γονιμοποίηση.

Σ’ αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω να αποκαταστήσω την τιμή του παρεξηγημένου κηφήνα. Θα προσπαθήσω τουλάχιστον… Οι κηφήνες είναι πολύ ιδιαίτερα όντα. Δεν μπορούν να συλλέξουν μέλι γιατί δεν διαθέτουν προβοσκίδα αλλά ούτε και τα εργαλεία στα πόδια για τη μεταφορά της γύρης. Δεν διαθέτουν ούτε κεντρί! Ναι, δεν μπορούν να τσιμπήσουν. Είναι εντελώς άκακοι (παχουλούς και χαζούλιακες τους χαρακτήριζε ο δάσκαλός μου), σε αντίθεση με τις εργάτριες που μπορούν να στη “βαρέσουν” μόνο και μόνο επειδή έχει συννεφιά και τις εκνευρίζει. Μπορείτε να δώσετε έναν κηφήνα σε ένα παιδάκι για να παίξει, όπως ακριβώς και με ένα τζιτζίκι. Είναι πράγματι αγαθοί.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία για τον κηφήνα είναι ότι γεννιέται από αγονιμοποίητο ωάριο. Αν αρχίσετε να το επεξεργάζεστε αυτό στο μυαλό σας θα καταλήξετε στο επίσης εντυπωσιακό συμπέρασμα ότι δεν έχει πατέρα αλλά έχει παππού! Ο κόσμος των εντόμων είναι πολύ διαφορετικός από τον δικό μας. Η βασίλισσα ανάλογα με το είδος των κελιών που βρίσκει γεννάει εργάτριες ή κηφήνες. Κηφήνας όμως μπορεί να γεννηθεί και από εργάτρια! Παρότι οι εργάτριες έχουν ουσιαστικά κατεστραμμένες ωοθήκες και δεν μπορούν να γονιμοποιηθούν, μπορούν να γεννήσουν κηφήνα καθώς αυτός δημιουργείται από αγονιμοποίητο ωάριο. Συμβαίνει σπάνια και κυρίως στις περιπτώσεις αρρενοτοκίας ενός μελισσιού, δηλαδή όταν αυτό μείνει για καιρό χωρίς βασίλισσα, δεν υπάρχει γόνος (άρα και συνέχεια στο είδος) και οι εργάτριες πάνω στον πανικό τους αρχίζουν να γεννάνε· αλλά μόνο κηφήνες. Είναι μία κατάσταση στην οποία αν δεν επέμβει ο μελισσοκόμος θεωρείται μη αναστρέψιμη.

Επάνω εργατικός γόνος και κάτω κηφηνοκελιά τα οποία όπως φαίνεται είναι λίγο μεγαλύτερα.

Ένα ακόμα εντυπωσιακό στοιχείο σχετικά με τον κηφήνα είναι ότι κατά την σεξουαλική πράξη, η οποία συμβαίνει στον αέρα και όχι μέσα στην κυψέλη, τα αναπαραγωγικά του όργανα εκρήγνυται μέσα στη βασίλισσα, με αποτέλεσμα, ο κηφήνας, να πέσει στο έδαφος και λίγο μετά να πεθάνει. Δεν είναι λίγες οι φορές μάλιστα που η βασίλισσα δεν μπορεί να απαλλαγεί από τα γεννητικά όργανα του κηφήνα που έχουν μείνει μέσα της και επιστρέφει στην κυψέλη για να δεχτεί την βοήθεια των εργατριών, οι οποίες θα τα απομακρύνουν, πριν συνεχίσει το γαμήλιο ταξίδι της. Ένα φαντασμαγορικό ακροβατικό σόου με θανατηφόρο τέλος…

Ο κηφήνας χρειάζεται 24 ημέρες για να εκκολαφτεί, τις περισσότερες από κάθε άλλο μέλος της κυψέλης. Αφού γεννηθεί αρχίζει και περιφέρεται μέσα στην κυψέλη για λίγες ημέρες μέχρι να ξεκινήσει την πρώτη του δοκιμαστική πτήση. Ενώ από μια ηλικία και μετά μπορεί να τραφεί μόνος του, προτιμά να τον ταΐζουν οι εργάτριες… Ωραία λοιπόν έχω θέσει ως τώρα όλα όσα έχουν κάνει τον κηφήνα συνώνυμο της τεμπελιάς και έχουν μετατρέψει το όνομά του σε προσβλητικό χαρακτηρισμό. Γιατί όμως δεν είναι έτσι;

Τα αναπαραγωγικά όργανα του κηφήνα. Η καφέ ουσία στην άκρη είναι το σπέρμα του.

Ας δούμε καταρχάς αν ο κηφήνας είναι όντως τόσο άχρηστος όσο θεωρούμε και ο μοναδικός λόγος ύπαρξης του είναι η γονιμοποίηση της βασίλισσας. Το γεγονός ότι ο κηφήνας γίνεται δεκτός σε όλες τις κυψέλες και δεν εκδιώκεται από τις φρουρούς, σε αντίθεση με τις εργάτριες και τις βασίλισσες ξένων μελισσιών, μάλλον θα έπρεπε να μας έχει προβληματίσει.

Οι κηφήνες συμβάλουν στην διατήρηση της θερμοκρασίας της κυψέλης και μάλιστα καλύτερα απ’ τις εργάτριες μιας και έχουν μεγαλύτερο όγκο-φτερά. Σύμφωνα με τον Pierre Jean-Prost συμμετέχουν στην τροφάλλαξη, άρα στην μετατροπή νέκταρος σε μέλι, αν και σύμφωνα με κάποιες νεότερες θεωρίες σε πολύ μικρότερο βαθμό απ’ ότι πιστεύαμε. Ακόμα και έτσι όμως, διακόπτοντας ουσιαστικά την μεταφορά της φερομόνης, αναγκάζουν παραμάνες εργάτριες να μετατραπούν σε συλλέκτριες αυξάνοντας τη συλλογή νέκταρος και αντισταθμίζοντας κατά πολύ την ποσότητα που καταναλώνουν οι ίδιοι.

Είναι όμως αυτές οι εργασίες αρκετές ώστε να αποκαταστήσουν την τιμή του κηφήνα;

Βασικά βλέπουμε τα πράγματα από λανθασμένη οπτική γωνία. Ο σκοπός του μελισσιού δεν είναι να συλλέξει μέλι! Αυτός είναι ο σκοπός του μελισσοκόμου. Ο σκοπός του μελισσιού είναι η συνέχεια. Η διαιώνιση του είδους. Το μέλι είναι ένα αναγκαίο μέσο για να επιτευχθεί η διαιώνιση, δεν είναι όμως ο σκοπός. Απ’ την άλλη αντιμετωπίζουμε το μελίσσι σαν μία κοινωνία μελισσών. Άρα και τα μέλη της ως άτομα. Το έχω κάνει και εγώ από αυτό εδώ το blog. Το ξέρω είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αυτή η προσέγγιση γιατί οι μέλισσες είναι πολύ μακριά απ’ τον κόσμο των θηλαστικών που έχουμε συνηθίσει και κατανοούμε εύκολα. Μας θυμίζει κάποιου είδους sci-fi κοινωνία που μας γοητεύει, όμως η πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό. Το μελίσσι ΔΕΝ είναι κοινωνία, είναι ΑΤΟΜΟ! Είναι ένας υπεροργανισμός και οι μέλισσες είναι τα κύτταρα του. Καμία κοινωνία δεν λειτουργεί όπως το μελίσσι.

Μέλισσες θα σας επιτεθούν, θυσιάζοντας τον εαυτό τους, για να προστατέψουν την κυψέλη τους, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση μεταξύ τους ή κάποια εντολή μιας ελίτ. Απλά επειδή έτσι κρίνουν ότι πρέπει για το καλό του συνόλου. Θα αλλάξουν εργασία επειδή έτσι επιβάλουν οι συνθήκες. Κατά βούληση. Δεν λειτουργούν οι κοινωνίες με αυτά τα αντανακλαστικά. Έτσι λειτουργεί μόνο το σώμα μας. Όταν ένα ιός μας προσβάλει, μια ομάδα από αντισώματα θα αναλάβει να τον καταπολεμήσει, επειδή έτσι επιτάσσουν οι συνθήκες. Αν για παράδειγμα σταματήσετε να τρώτε, ο οργανισμός σας θα πρέπει άμεσα να βρει αλλού το καύσιμο ώστε να διατηρήσει την ενέργειά του και έτσι αρχίζει να σπάζει τη πρωτεΐνη από τους μυϊκούς ιστούς. Χωρίς κάποιος ή κάποια ομάδα να αποφασίσει τι πρέπει να γίνει και από ποια μέλη. Απλά επειδή έτσι δεν θα τεθεί σε κίνδυνο η επιβίωση του (υπερ)οργανισμού.

Κηφήνας και βασίλισσα κατά την σύζευξη τους στον αέρα.

Οι κηφήνες λοιπόν είναι τα αναπαραγωγικά όργανα αυτού του οργανισμού. Σκεφτείτε επίσης το εξής συσχετισμό. Τι παραπάνω κάνει μια βασίλισσα; Δεν χτίζει, δεν συλλέγει μέλι, ούτε γύρη, δεν φροντίζει το γόνο, ούτε καν τρώει αν δεν την ταΐσουν. Μόνο γεννάει. Τριγυρίζει στην κυψέλη αφήνοντας αυγά και τίποτα άλλο. Θεωρείται όμως το πιο σημαντικό μέλος της αποικίας και όχι άδικα γιατί είναι και η μόνη που εκτελεί την συγκεκριμένη εργασία. Άρα πολύτιμη.

Για έναν μελισσοκόμο ο κηφήνας είναι άχρηστος ή έστω ότι δεν είναι βλαβερός. Για έναν βασιλοτρόφο όμως είναι η ουσία της δουλειάς του. Είπαμε ότι ο κηφήνας προκύπτει παρθενογεννητικά και μεταφέρει μόνο το γονιδίωμα της μητέρας του. Έτσι είναι σημαντικότατος παράγοντας στην παραγωγή βασιλισσών. Σε ορισμένα μέρη του κόσμου, ορίζονται απομακρυσμένα μέρη, όπως μικρά ακατοίκητα νησιά ή απομονωμένες πλαγιές βουνών στα ορεινά, ως τόποι σύζευξης βασιλισσών. Για τους σύγχρονους μελισσοκόμους η παραγωγή βασιλισσών είναι καθοριστικής σημασίας. Σε τέτοιες περιοχές όπου μπορεί να ελεγχθούν οι πληθυσμοί και το είδος των εντόμων, μπορεί να επιτευχθεί σύζευξη κηφήνων και βασιλισσών της ίδιας φυλής.

Όπως και στην κτηνοτροφία, έτσι και στη μελισσοκομία τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρήθηκε μια ανταλλαγή φυλών, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να εξαφανιστούν ιθαγενείς φυλές και να δημιουργηθούν υβρίδια, τα οποία όπως αποδείχτηκε αργότερα παρουσίασαν μεγαλύτερες ευαισθησίες σε ασθένειες και μικρότερη προσαρμοστικότητα. Είναι γνωστό και πλέον αποδεκτό ότι η καλύτερη φυλή είναι πάντοτε η ντόπια φυλή και με βάση αυτό ο ρόλος των κηφήνων είναι καθοριστικής σημασίας. Μπορούμε να επιλέξουμε μια βασίλισσα ντόπιας φυλής, αλλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε από τι είδους κηφήνες θα γονιμοποιηθεί, δεδομένου ότι θα συζευχθεί με 10-12 από αυτούς έξω από την κυψέλη.

Αφεσμός μελισσών. Μέρος του πληθυσμού ενός μελισσιού, μαζί με την βασίλισσα εγκαταλείπει την κυψέλη οδεύοντας προς τη δημιουργία μιας καινούργιας αποικίας.

Για το ίδιο το μελίσσι ο κηφήνας είναι εξίσου σημαντικός. Οι κηφήνες αναθρέφονται την άνοιξη με σκοπό, όταν θα σμηνουργήσει το μελίσσι (φυσικός τρόπος πολλαπλασιασμού του μελισσιού, άρα και διαιώνισης του είδους που λέγαμε παραπάνω), να γονιμοποιήσει τη νέα βασίλισσα. Μην ξεχνάτε πως η φυσική πορεία ενός μελισσιού μέσα στο χρόνο είναι αυτή. Όχι να συλλέξει τόνους μέλι που θα μας αποφέρουν μεγάλο εισόδημα, αλλά να σμηνουργήσει. Όλο αυτό το διάστημα μέχρι το φθινόπωρο οι κηφήνες θα τριγυρίζουν μέσα στην κυψέλη. Κάπου εκεί όταν θα πλησιάζει ο χειμώνας και οι διαθέσιμες τροφές θα αρχίσουν να μειώνονται θα απομακρυνθούν από τη φρουρά της εισόδου και θα αφεθούν να πεθάνουν από την πείνα και το κρύο. Σκληρό, αλλά για το μελίσσι είπαμε προέχει η συνέχεια και την περίοδο του χειμώνα λόγω του κρύου οι μέλισσες δεν πετούν, άρα και οι κηφήνες δεν γονιμοποιούν, οπότε για εκείνη την περίοδο είναι πράγματι περιττοί. Θα ανατραφούν νέοι την άνοιξη. Κάτι αντίστοιχο δεν κάνει το μελίσσι άλλωστε και σε μια βασίλισσα που δεν γεννάει ικανοποιητικά; Την θανατώνει και την αντικαθιστά με συνοπτικές διαδικασίες.

Ο κηφήνας λοιπόν όχι μόνο άχρηστος δεν είναι, αλλά αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα για την ποιοτική παραγωγή βασιλισσών, ενώ έχει καθοριστική συμμετοχή στον βασικό σκοπό του μελισσιού που είναι η συνέχεια. Το μελίσσι είναι σαν ένα φυτό. Οι εργάτριες είναι οι ρίζες του, τα φύλλα του, ο κορμός του. Η βασίλισσα είναι ο ύπερος και ο κηφήνας οι στήμονες του άνθους.

Στράτος Σαραντουλάκης
Μελισσοκόμος

Οι αρχαίοι λαοί της Εποχής του Χαλκού ελάτρευαν ό,τι δίδυμο. Και κατά συνέπειαν, και τις δίδυμες κορυφές, όπως του Όρους του Ελικώνος. Γι’ αυτό ο Ελικών έγινε το ιερόβουνο των Βοιωτών και το κατοικητήριο των μουσών του. Σε αυτόν ζούσαν οι Ελικωνιάδες μούσες. Αυτές δεν ήσαν μόνον φύλακες αρχείων και θεραπευτές αρχαίων τεχνών, αλλά και ιάτρισσες και φαρμακεύτρες. Κάτι και σαν «μάγισσες» θα τις έλεγαν στον Μεσαίωνα. Χρησιμοποιούσαν τοξικά φυτά, όπως perwinkel και ελλέβορο, και με αυτά τα εθεράπευαν σχεδόν όλα! (Μερικοί λένε πως ο θάνατος του Μ. Αλεξάνδρου οφειλόταν σε υπέρμετρη δόση με λευκό ελλέβορο…).

Οι αρχαίοι, Έλληνες την Εποχή του Χαλκού, παρασκεύαζαν φάρμακα από φλοιό ιτιάς, μορφίνη από τον εσωτερικό λευκό φλοιό του πεύκου, χρησιμοποιούσαν ρίζα calendular, ρίζα dandilion, χυμό πεύκων για αντισηπτικό, και φυσικά οι Έλληνες της Εποχής του Χαλκού είχαν όπιο. Οι Έλληνες εγνώριζαν και τα κολλοειδή από ασήμι. Με σκόνη πυριτίου έβγαζαν τα βλήματα από το σώμα. Είχαν πολύ κοφτερά μικρά μαχαιρίδια, κατασκευασμένα από οψιδιανό της Μήλου. Ήδη από την Λίθινη Εποχή…  Οι Μούσες του Ελικώνος, λοιπόν, έκαναν αφεψήματα και βάμματα από τοξικά φυτά, ιδίως από ελλέβορο.

Το πιο ακριβό μέλι της αρχαιότητος ήταν το μέλι του Ελικώνος! Ήταν μέλι-φάρμακο. Ο νεκρός του Αλεξάνδρου ετέθη σε πίθο(*), γεμάτο με λευκό μέλι από τον Ελικώνα, για να σταλεί πίσω στην Μακεδονία! Και ο γιος του Μίνωος, Ιππόλυτος, ετέθη νεκρός σε πίθο με μέλι και εστάλη στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου, όπου κατόρθωσε ο Ασκληπιός και τον ανέστησε. Ίσως, λοιπόν, ο νεκρός εστάλη σε κάποιο ασκληπιείο, που κατείχε αυτήν την απόκρυφη γνώση, πιστεύοντας στην ανάστασή του! Περισσότερα προσεχώς!..
(*) Στα αρχαία ταφικά τελετουργικά αναφέρεται το νεκρό σώμα των πολεμιστών να τοποθετείται σε πήλινους αμφορείς με το σπαθί λυγισμένο γύρω από το χείλος.

πηγή: xronos.gr  (Κ. Stanely Smith, B. Hughes, λήμμα «ταρίχευση» στην Εγκυκλ. Britannica)

Ένα μίνι ντοκιμαντέρ που εξερευνά το κίνημα της αστικής μελισσοκομίας στη Νέα Υόρκη εστιάζοντας στις ιστορίες του Τιμ Ονίλ, δημιουργού του Borough Bees blog και της Καζούμι Τεράντα μιας αρχάριας μελισσοκόμου.

Urban Beekeeping: NYC from Adrian Bautista on Vimeo.

To πιο ελληνικό από όλα τα σνακ αλλά και το πιο υγιεινό! Οι ρίζες του ξεκινούν από την Ιλιάδα του Ομήρου. Κατάλληλο για δεκατιανό στην εργασία ή στο σχολείο, το παστέλι μπορεί να προτιμηθεί από άλλου είδους γλυκίσματα, αφού τα λιπαρά του δεν είναι κορεσμένα. Προσφέρει ενέργεια και ως ενδιάμεσο γεύμα τονώνει τον οργανισμό.

Χρόνος Εκτέλεσης 30 λεπτά

Μερίδες 15-20

Δυσκολία Σχετικά εύκολο

 

Συστατικά:
500γρ ανθόμελο
500 γρ. σουσάμι
ξύσμα από 1 λεμόνι

Εκτέλεση:
Καβουρδίζουμε λίγο το σουσάμι (στους 170⁰ C,) σε ένα ταψάκι μέχρι να ροδίσει. Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το μέλι μαζί με το ξύσμα και την τοποθετούμε στη φωτιά για 10 λεπτά περίπου. Αποσύρουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε το σουσάμι ανακατεύοντας. Απλώνουμε το μείγμα σε χονδρό νάιλον ή κατά προτίμηση σε μία επιφάνεια σιλικόνης. Το καλύπτουμε με άλλο ένα νάιλον ή επιφάνεια σιλικόνης και πιέζουμε με έναν πλάστη έτσι ώστε το παστέλι να αποκτήσει πάχος 1 εκ. Αφήνουμε να κρυώσει και κόβουμε κομμάτια στο σχήμα που θέλουμε. Τα διατηρούμε μέσα σε κουτί, μακριά από υγρασία ή τα τυλίγουμε με σελοφάν.

Tip:
Αν θέλουμε προσθέτουμε στο μείγμα και μερικά καβουρδισμένα αμύγδαλα.

* Κανονικά το Ορεινό Μέλι συνιστά να μη μαγειρεύετε θερμαίνοντας το μέλι γιατί έτσι χάνονται όλα του τα θρεπτικά συστατικά. Αλλά για αυτή την υπέροχη λιχουδιά κάνουμε μία παραχώρηση…*

Θρεπτική αξία (ανά 50 γρ.)
Θερμίδες: 335
Υδατάνθρακες: 34 gr.
Πρωτείνες: 7 gr.
Λίπη: 19 gr.

Διατροφική αξιολόγηση
Συνήθως αυτό το γλύκισμα το αγοράζουμε έτοιμο, όμως γίνεται σαφές ότι με πολύ απλό τρόπο μπορούμε εμείς οι ίδιοι να το ετοιμάσουμε και μάλιστα με αγνά υλικά. Έχει πολύ υψηλή ενεργειακή αξία και για αυτό συστήνεται ανεπιφύλακτα. Τελευταίες μελέτες έχουν αναδείξει το σουσάμι ως μια από τις τροφές που μπορούν να προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες τόσο για την πρόληψη καρδιαγγειακών νοσημάτων, όσο και διαφόρων μορφών καρκίνου. Οι αντιοξειδωτικές ουσίες (σησαμίνη και σησαμολίνη) φαίνεται ότι βοηθούν στην πρόληψη της αθηροσκλήρωσης, αλλά και προστατεύουν τον οργανισμό από τις ελεύθερες ρίζες και κατά συνέπεια από τον εκφυλισμό των κυττάρων, την πρόωρη γήρανση και τον καρκίνο του δέρματος.

Όσον αφορά το μέλι, γνωστό από την αρχαιότητα για τις φαρμακευτικές και αντισηπτικές του ικανότητες. Το πλεονέκτημά του έναντι της ζάχαρης είναι ότι μεταβολίζεται ευκολότερα από τον οργανισμό μας με μια διαδικασία στην οποία δεν είναι απαραίτητη η ινσουλίνη. Επίσης ως τροφή δεν υπόκειται σε καμία επεξεργασία (όταν το βρίσκετε από μικρούς παραγωγούς) αντίθετα με τη ζάχαρη και συνεπώς είναι καταλληλότερη για παιδιά, ηλικιωμένους, εγκύους κ.α.

πηγές από: iatronet.gr, steliosparliaros.gr