Η βερικοκιά, γνωστή και ως χρυσομηλιά, είναι φυλλοβόλο δέντρο της Ανατολικής Ασίας και των Ιμαλαΐων απ’ όπου μεταφέρθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η άνθιση της ολοκληρώνεται πριν βγουν τα φύλλα και γίνεται την άνοιξη (αρχές Μαρτίου-Απριλίου), είναι δε μικρής διάρκειας.

Κάτω από καλές συνθήκες μία βερικοκιά μπορεί να ζήσει και πάνω από 100 χρόνια. Η καλλιέργεια σε οργανωμένους οπωρώνες μείωσε το ενδιαφέρον για μελισσοκομική εκμετάλλευση εξαιτίας της υπερβολικής και πολλές φορές άκαιρης χρήσης εντομοκτόνων. Παρ όλα αυτά η βερικοκιά αποτελεί σπουδαίο μελισσοκομικό φυτό γιατί προσφέρει γύρη και νέκταρ.

Βερικοκιά στο μελισσοκομείο του κάμπου.

Δίνει γύρη σε μεγάλες ποσότητες και πολύ καλής ποιότητας βοηθώντας τα μελίσσια να αναπτυχθούν νωρίτερα. Σε περιοχές μεγάλων οπωρώνων μπορεί να συντηρήσει εκατοντάδες μελίσσια. Το νέκταρ της είναι πλούσιο σε σάκχαρα 25-35% και σε μεγάλες ποσότητες. Αρκετές ώστε να δημιουργηθούν αποθέματα.

Για την καλλιέργεια της τα πιο κατάλληλα εδάφη είναι αυτά με μία μέση σύσταση και λεπτή υφή. Όταν υπάρχει δυνατό και ξαφνικό κρύο ή παγετός τότε οι ανθοί καταστρέφονται, αν και τα δέντρα είναι ανθεκτικά και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Υψηλές θερμοκρασίες επίσης προκαλούν αλλοιώσεις στον καρπό. Τα δέντρα χρειάζονται καλό πότισμα την περίοδο της ανθοφορίας τους.

πηγές από: wikipedia, Η μελισσοκομική χλωρίδα (Δ.Τσέλλιος)

Οι στίχοι του ποιητή Δ. Σολωμού (Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Σχεδίασμα Γ, Ο Πειρασμός, 6) αποδίδουν όχι μόνον μία από τις ωραιότερες περιγραφές για την άνοιξη, αλλά και… τα πιθανότερα αίτια για αλλεργικές αντιδράσεις, πολύ συχνές κατά την άνοιξη. Τόσο οι γύρεις όσο και τα έντομα είναι αίτια αλλεργικών αντιδράσεων.

Τα υμενόπτερα έντομα (μέλισσες και σφήκες) μεταφέρουν τις διάφορες γύρεις από λουλούδι σε λουλούδι, τρέφονται με το νέκταρ των ανθέων και παράγουν το μέλι. Ομως, εκτός από το γλυκύτατο προϊόν τους, οι μέλισσες μπορεί να προκαλέσουν σοβαρότατες αντιδράσεις. Οι αντιδράσεις από τα τσιμπήματα των εντόμων, πρέπει να τονιστεί, έχουν πολύ ευρύ φάσμα εκδηλώσεων. Κυμαίνονται από τις πιο αθώες ελαφρές τοπικές αντιδράσεις μέχρι τις πλέον επικίνδυνες. Είναι δυνατόν η αντίδραση να οδηγήσει σε αναφυλαξία, με θανατηφόρα (στις ακραίες μορφές της) έκβαση, όπου απαιτείται επείγουσα θεραπευτική αντιμετώπιση με αδρεναλίνη.

Οι γύρεις δεν μεταφέρονται μόνον με τα έντομα. Είναι και ο άνεμος. Ετσι μεταφέρονται οι γύρεις, καμιά φορά, και σε πολύ μακρινές αποστάσεις. Ειδικά οι αερομεταφερόμενες γύρεις ενοχοποιούνται για την ενοχλητική συμπτωματολογία, από την οποία υποφέρει το 20 με 25% του γενικού πληθυσμού! Με την εισπνοή των αεροαλλεργιογόνων, όχι όλοι οι άνθρωποι, αλλά αλλεργικά, μόνον, άτομα θα παρουσιάσουν τα διάφορα συμπτώματα αλλεργίας. Η ανοιξιάτικη αλλεργία, από τα εισπνεόμενα, εκδηλώνεται συνήθως ως αλλεργική ρινίτιδα, με ή χωρίς συνοδό επιπεφυκίτιδα ή και αλλεργικό άσθμα.

Τα τυπικά συμπτώματα από τις γύρεις είναι τα πολλαπλά πρωινά φτερνίσματα (χαρακτηριστικά), ο κνησμός (φαγούρα) στη μύτη ή τα μάτια, με ή χωρίς εποχικό αλλεργικό βρογχικό άσθμα. Τα συμπτώματα και η βαρύτητά τους ποικίλλουν από άτομο σε άτομο. Αυτό οφείλεται στον διαφορετικό βαθμό ευαισθητοποίησης στα διάφορα αλλεργιογόνα από άτομο σε άτομο. Αλλά και η συμπτωματολογία είναι διαφορετική με βάση την αιτιολογία της αλλεργίας. Η εαρινή ρινίτιδα, για παράδειγμα, έχει τα χαρακτηριστικά παροξυσμικά πρωινά φτερνίσματα κάθε άνοιξη. Αντίθετα, στη ρινίτιδα από τα ακάρεα της οικιακής σκόνης, το σύνηθες ενόχλημα είναι η μπουκωμένη μύτη, για κάποιες ώρες το πρωί, σχεδόν όλο το χρόνο.

Επομένως, με βάση τα προηγούμενα, όποιο άτομο παραπονιέται για συμπτώματα που θυμίζουν «κρυολόγημα κάθε άνοιξη», πρέπει να αποταθεί στο γιατρό του, ώστε να προχωρήσει σε αλλεργιολογικό έλεγχο. Συνεπώς, επιβάλλεται ο περαιτέρω έλεγχος ασθενούς που παρουσιάζει οποιοδήποτε από τα παρακάτω χαρακτηριστικά συμπτώματα αλλεργικής ρινίτιδας:

* παροξυσμικά πολλαπλά πρωινά φτερνίσματα, κνησμό-φαγούρα, συχνό τρίψιμο της μύτης, χαρακτηριστική χειρονομία (αλλεργικός χαιρετισμός), για την ανακούφιση από την τόσο ενοχλητική φαγούρα, μπουκωμένη μύτη, συνάχι,

* βήχα, ο κνησμός μπορεί να επεκτείνεται στην υπερώα, στον φάρυγγα ή στα αυτιά, «μαύρους κύκλους» κάτω από τα μάτια, εγκάρσια γραμμή στην επιφάνεια της μύτης.

Διάγνωση

Η διάγνωση των αλλεργιών θα βασιστεί, κυρίως, στην εικόνα του αρρώστου. Ο ειδικός έλεγχος αποσκοπεί στην αποκάλυψη του ένοχου αντιγόνου (π.χ. γύρη ελιάς). Ετσι, μπορεί να συσταθεί η κατά το δυνατόν αιτιολογική αντιμετώπιση. Αιτιολογική αντιμετώπιση των αλλεργιών σημαίνει αποφυγή. Η αποφυγή, όμως, άλλοτε είναι εφικτή κι άλλοτε σχεδόν αδύνατον να εφαρμοστεί. Οσο και να μένει κανείς κλεισμένος την άνοιξη, ο αέρας θα φέρει τις γύρεις (ακόμα και από χιλιόμετρα μακριά!) μέσα στο σπίτι.

Η φαρμακευτική θεραπεία, σήμερα, είναι πολύ χρήσιμη, διότι μειώνει τα ενοχλητικά συμπτώματα της αλλεργίας. Είναι, επίσης, πολύ αποτελεσματική με ελάχιστες έως καθόλου παρενέργειες. Υπάρχει και θεραπεία απευαισθητοποίησης, με στόχο τη ριζική απαλλαγή του αρρώστου από την αλλεργία.

Η ειδική αυτή θεραπεία με τα εμβόλια (ενέσεις ή από στόματος) επιτυγχάνει τελικά την «εκπαίδευση» του ανοσολογικού συστήματος. Επειδή το αίτιο της αλλεργίας χορηγείται κατά ελεγχόμενο τρόπο, ό,τι ο οργανισμός θεωρούσε ως ξένο το αναγνωρίζει πλέον ως γνωστό, με αποτέλεσμα να μη δημιουργείται αλλεργική αντίδραση.

Του δρ Δημήτριου Κ. Χατζή, FAAP Ass. Professor, Columbia University, ΝΥ, επισκ. καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών, ειδ. επιστ. συνεργάτη Α’ Παιδ. Κλινικής, Π.Α.

πηγή: Ελευθεροτυπία

Με τον Μάρτη να αποδεικνύεται “γδάρτης”, τα μελίσσια δεν κατάφεραν να δουλέψουν ικανοποιητικά στο ρείκι στους πρόποδες των Ορέων του Βάλτου στη νότια Πίνδο και έτσι βλέποντας την πορτοκαλιά έτοιμη να ανοίξει, τα φορτώσαμε και κατεβήκαμε στον κάμπο.

Στον κάμπο της Άρτας η κατάσταση ήταν σαφώς καλύτερη. Τα μπουμπούκια ήταν έτοιμα να ανοίξουν και οι μέλισσες έφερναν εντατικά γύρη και σε καλύτερες ποσότητες απ’ τα ορεινά. Τουλάχιστον καταλαγιάσαμε τις τάσεις σμηνουργίας που πιθανόν να εμφάνιζαν κάποια μελίσσια αν παρέμεναν μετά το ξεχειμώνιασμα για όλο το διάστημα στον κάμπο.

Με την γύρη να εισέρχεται εντατικά, βάλαμε και τις πρώτες γυρεοπαγίδες της χρονιάς ώστε να ξεκινήσει η συλλογή. Τα περισσότερα μελίσσια ανέβασαν όροφο και χτίζουν εντατικά. Όταν άνοιξε το άνθος έτσι και στεκόσουν κάτω από τα δέντρα άκουγες ένα δυνατό βουητό. Ήταν οι μέλισσες που εργάζονταν πυρετωδώς, πολλές φορές μέχρι να σουρουπώσει.

Από την πορτοκαλιά προκύπτει ένα πολύ αρωματικό και ανοιχτόχρωμο μέλι γεμάτο από την γεύση των εσπεριδοειδών, το οποίο κρυσταλλώνει γρήγορα (1-3 μήνες). Φημίζεται για την αγχολυτική και καταπραϋντική του δράση. Είναι πλούσιο σε εσπερίνη, μία ιδιαίτερα αντιοξειδωτική ουσία, πολύ θρεπτικό και ιδιαίτερα πλούσιο σε ιχνοστοιχεία ενώ διαθέτει ιδιαίτερα καλά οργανοληπτικά συστατικά. Ελπίζουμε να το τρυγήσουμε σε λίγες ημέρες…

Ο ασπάλαθος (επιστημονική ονομάσια: Calicotome villosa, Καλυκοτόμη η εριότριχος, γνωστός και ως ασφάλαθος, σπαλάχτρι, σπαλάθρι, ασπαλαθότρουλα, σφέλαχτο) είναι φυτό της μεσογειακής χλωρίδας. Ανθίζει στις αρχές τις άνοιξης και τα άνθη του έχουν έντονο κίτρινο χρώμα και χαρακτηριστική οσμή.

Αναπτύσσονται σε δέσμες ή βότρεις των 2 με 15 ανθών. Ο καρπός του είναι μικρός χεδρωπός και καλυμμένος γκριζόχρωμες τρίχες. Ο καρπός του τρώγεται από κατσίκες. Όταν οι βλαστοί ξεραθούν το καλοκαίρι μετατρέπονται σε σκληρά αγκάθια. Φύεται σε θαμνώνες σε ξηρές περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.

Η ανθοφορία του είναι μεγάλη σε όγκο και σε διάρκεια. Από μελισσοκομική σκοπιά όμως δεν έχει μεγάλη αξία καθώς οι μέλισσες τον επισκέπτονται περιστασιακά. Ίσως γιατί έχει βαθυκάλυκα άνθη και δυσκολεύονται να πάρουν το νέκταρ ή γιατί, σύμφωνα με κάποιους μελισσοκόμους, το νέκταρ του είναι αραιό και οι συλλέκτριες μέλισσες δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για άλλα φυτά που ανθίζουν την ίδια περίοδο με πιο πυκνό νέκταρ.

Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με τους βομβίνους, οι οποίοι “κάνουν πάρτι” επάνω του. Ο ασπάλαθος δίνει και γύρη χρώματος κρεμ όπως φαίνεται και στη φωτογραφία. Σε περιοχές που δεν υπάρχουν πολλές επιλογές για τις μέλισσες, ο ασπάλαθος δίνει ικανοποιητικές ποσότητες ενός έντονου κίτρινου μελιού με χαρακτηριστική γεύση και άρωμα και αρκετά αραιό.

Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι με τους ασπαλάθους χτυπούσαν και τιμωρούσαν του τυράννους στον Άδη. Σε αυτήν την ιστορική αναφορά βασίζεται το τελευταίο ποίημα που έγραψε ο Γιώργος Σεφέρης στις 31 Μαρτίου 1971, το οποίο ονομάζεται «Επί Ασπαλάθων».

πηγές από: wikipedia

Η γκορτσιά γνωστή ως πύρος ο ακανθώδης, αγκαθιά, αμπουρτζιά, άγρια αχλαδιά, απιδιά, αγραπιδιά, ανήκει στην οικογένεια των Ροδανθών (Rosaceae). Είναι ένα φυλλοβόλο δέντρο ή θάμνος με λευκά άνθη που απλώνονται σαν πέπλο. Όταν είναι ανθισμένη είναι πραγματικά εντυπωσιακή και διακρίνεται από πολύ μακριά.

Είναι σπουδαίο μελισσοκομικό φυτό, με σημαντική περίοδο ανθοφορίας, που αρχίζει ανάλογα με το υψόμετρο από τον Φεβρουάριο μέχρι και τον Απρίλιο. Ακολουθεί αυτήν της αμυγδαλιάς και παρότι έχει μικρή διάρκεια έχει μεγάλη αποδοτικότητα.

Όπως και τα περισσότερα φυτά, έτσι και η γκορτσιά για να έχει μεγάλες νεκταροεκκρίσεις πρέπει να έχει ποτιστεί καλά απ’ τις βροχές την περίοδο πριν την άνθιση και να έχει ζέστη κατά τη διάρκεια της.

Οι μέλισσες δείχνουν πολύ έντονο ενδιαφέρον για τη γκορτσιά και όταν ο καιρός είναι καλός αν καθίσεις κάτω από ένα δέντρο νιώθεις σαν να έχουν τινάξει ένα μελίσσι επάνω. Το μέλι που παράγεται είναι μικρό σε ποσότητα καθώς λόγω εποχής το καταναλώνουν οι μέλισσες.

Είναι ένα μέλι πολύ αρωματικό που ξεχωρίζει και αν το επιτρέψει ο καιρός, οι μέλισσες μπορεί να αποθηκεύσουν στην κυψέλη ένα με δύο πλαίσια μέλι, το οποίο θα προσδώσει αργότερα στον τρύγο του ανοιξιάτικου ανθόμελου, μια διαφορετική πινελιά.

Εκτός όμως από νέκταρ, η γκορτσιά δίνει και γύρη χρώματος κίτρινου, η οποία θεωρείται πολύ θρεπτική για τον γόνο. Την συναντάμε συνήθως στα όρια των κτημάτων αλλά και σε παρατημένα ή ακαλλιέργητα χωράφια και οι μέλισσες την λατρεύουν.

Σε περισσότερες από τις μισές χώρες της Ευρώπης δεν υπάρχουν πλέον αρκετές μέλισσες για να επικονιάσουν τα φυτά, με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η αναπαραγωγή των τελευταίων, σύμφωνα με μια νέα έρευνα.

Το πρόβλημα φαίνεται πως αποδίδεται, μεταξύ άλλων, στην επέκταση των φυτικών βιοκαυσίμων, τα οποία έχουν αυξήσει τη ζήτηση για περισσότερες επικονιάσεις και συνεπώς περισσότερες μέλισσες.

Η έλλειψη μελισσών είναι εντονότερη στη Βρετανία, καθώς η προσφορά μελισσών καλύπτει κάτω από το 25% της ζήτησης. Η Ελλάδα, προς το παρόν, δεν ανήκει στην κατηγορία των προβληματικών χωρών, καθώς εμφανίζεται η προσφορά των μελισσών να καλύπτει πάνω από το 90% της σχετικής ζήτησης.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ. Tom Breeze του πανεπιστημίου του Ρέντινγκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “PLoS One”, επισημαίνουν ότι σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης παρατηρείται μια κάμψη στους πληθυσμούς των μελισσών τα τελευταία χρόνια λόγω της χρήσης εντομοκτόνων και διαφόρων ασθενειών. Έτσι, μεταξύ 2005- 2010 σε 41 ευρωπαϊκές χώρες οι αποικίες των μελισσών εκτιμάται ότι αυξήθηκαν κατά 7%. Την ίδια περίοδο ωστόσο, αυξήθηκε σχεδόν κατά το ένα τρίτο η συνολική έκταση που αφορά καλλιέργειες βιοκαυσίμων, όπως π.χ. της ελαιοκράμβης, ηλιοτρόπιων και σόγιας.

Ο Breeze έφερε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ελλάδα, όπου «ενώ το 2005 υπήρχαν μόνο λίγες εκατοντάδες εκτάρια (σ.σ. ένα εκτάριο= δέκα στρέμματα) ελαιοκράμβης, έκτοτε οι σχετικές καλλιέργειες έχουν σημειώσει εκρηκτική ανάπτυξη λόγω των σχετικών επιδοτήσεων για βιοκαύσιμα».

Σήμερα στην Ευρώπη εκτιμάται ότι «λείπουν» 13,4 εκατ. αποικίες μελισσών ή περίπου επτά δισεκατομμύρια μέλισσες. Το έλλειμμα αυτό καλύπτουν, σε ένα βαθμό, άλλα έντομα που έχουν αναλάβει το έργο της επικονίασης των φυτών.

Ήδη στην Ευρώπη έχουν ληφθεί ορισμένα μέτρα προστασίας των μελισσών, όπως το μορατόριουμ στη χρήση εντομοκτόνων με νεο-νικοτινοειδή. Από την άλλη, η ΕΕ έχει θέσει ως στόχο το 10% των μεταφορικών καυσίμων της να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (όπως τα βιοκαύσιμα) έως το 2020, με αποτέλεσμα οι Ευρωπαίοι αγρότες να έχουν κίνητρο να στραφούν στις «ενεργειακές» καλλιέργειες- όμως θα πρέπει να υπάρχουν και τα ανάλογα έντομα για την ομαλή αναπαραγωγή αυτών των φυτών.

Πηγή: BBC με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αυτό το εντυπωσιακό φυτό το βρήκαμε στο δρόμο για το μελισσοκομείο. Ονομάζεται ασφόδελος αλλά είναι γνωστό και ως σφερδούκλι, μπουρντένι ή φυτό της Περσεφόνης. Η παρουσία μεγάλου αριθμού ασφόδελων σε μία περιοχή στην πραγματικότητα σημαίνει ότι η περιοχή αυτή βρίσκεται ένα στάδιο πριν την ερημοποίηση.

Αυτό, γιατί είναι φυτό που φύεται σε φτωχά και άγονα μέρη. Μέρη που έχουν ταλαιπωρηθεί από πυρκαγιές ή την υπερβόσκηση. Είναι φυτό βολβώδες που κατά τα τέλη Φεβρουαρίου στα νότια, αρχές Μάρτη βορειότερα, βγάζει ένα εντυπωσιακό κωδωνοειδές άνθος. Οι μέλισσες δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον ασφόδελο, ο οποίος δίνει καλές ποσότητες νέκταρος, χωρίς να επηρεάζεται απ’ τις βροχές, αλλά και γύρη χρώματος κόκκινου. Η διάρκεια της ανθοφορίας του είναι μεγάλη, φτάνει έως και 1-2 μήνες.

Κατά την μυθολογία αποτελούσε έμβλημα του θεού Διόνυσου. Οι Αρχαίοι Έλληνες το είχαν σαν σύμβολο πένθους και όπως αναφέρει ο Όμηρος στην «Οδύσσεια» έσπερναν τον ασφόδελο στους τάφους, γιατί νόμιζαν ότι οι ψυχές τρέφονταν με τους κονδύλους τους. Έλεγαν ακόμα ότι οι νεκροί κατοικούν στον «Ασφόδελο Λειμώνα», ένα λιβάδι με ασφόδελους που βρίσκεται στον Άδη. Τα λουλούδια του αποτελούσαν πρότυπο λησμονιάς.

Σ’ ένα από αυτά τα λιβάδια, γεμάτα από ασφόδελους, όπως τα βλέπουμε και σήμερα σε απέραντες εκτάσεις στους λόφους και στις ακτές, συναντήθηκαν και οι ψυχές των ηρώων πού είχαν πέσει στην Τροία (Όμηρος, Όδ. 11.539-24.3). Τα χειμωνιάτικα γυμνά κοτσάνια του ασφόδελου τα σύγκριναν οι ποιητές με τις στρατιές των ψυχών πού περιφέρονταν στις όχθες του Αχέροντα. Αυτή η σχέση τους με το θάνατο πιθανόν να οφειλόταν στο γκριζωπό χρώμα των φύλλων του και στα κιτρινωπά άνθη, χρώματα που συμβόλιζαν τη μελαγχολία του κάτω κόσμου και τη χλωμάδα του θανάτου.

Το γεγονός ότι οι ρίζες του φυτού έχουν άμυλο, πού είναι μια θρεπτική τροφή, ίσως να έκαναν τους αρχαίους να πιστεύουν ότι φυτεύοντας ασφόδελους στα νεκροταφεία προσφέρανε στους νεκρούς μια έστω και πενιχρή τροφή στην τελευταία κατοικία τους. Ο ασφόδελος δεν τρώγεται από τα πρόβατα και τις κατσίκες γιατί οι βλαστοί του έχουν μικρές κρυστάλλινες βελόνες. Πρόκειται για ένα σπουδαίο μελισσοκομικό φυτό που λόγο της εποχής που ανθίζει (χειμώνα προς άνοιξη) είναι πολύ χρήσιμο για την ανάπτυξη των σμηνών μας.

με πηγές από: wikipedia, Φυτά και Βότανα της Ελλάδας, Ftiaxto, Kaliergo

 

Πολλοί άνθρωποι φοβούνται τις μέλισσες και γι αυτό τις αποφεύγουν. Οι μέλισσες όμως είναι πολύ σημαντικές για το περιβάλλον. Χωρίς αυτές το ένα τρίτο των καλλιεργειών του κόσμου θα εξαφανιστεί. Η φωτορεπόρτερ Marissa Parra μας ξεναγεί στον κόσμο του Frederick, ενός μελισσοκόμου-γεωργού, του οποίου η ζωή περιστρέφεται γύρω απ’ τις μέλισσες.

Ετήσιο φυτό και φυτρώνει σε όλη την Ελλάδα, τόσο σε καλλιέργειες όσο και σε χέρσα χωράφια, κήπους, δρόμους, αναχώματα, κλπ. Γνωστή και ως αγριοκαρδαμούρα, τζουρκάς, τραγιά, θλάψη, κάψα, ραγιάς, καρδαμούδα.

Ανθίζει ολόκληρο σχεδόν τον χρόνο και αυτό το οφείλει στους σπόρους του, που πέφτουν όταν ωριμάζουν και φυτρώνουν αμέσως. Το κάθε φυτό παράγει περίπου 1000 σπόρους με μεγάλη διάρκεια ζωής. Είναι ανεμόφιλο φυτό, όμως, πολλά έντομα το επισκέπτονται για συλλογή γύρης και νέκταρος, μεταξύ αυτών και οι μέλισσες.

Η αναγνώριση του είναι πολύ εύκολη, από τους καρδιόσχημους σπόρους του. Σε πολλά μέρη του κόσμου η καψέλλα θεωρείται άριστο λαχανικό και τρώγεται. Τα φύλλα της, οι καρποί και τα άνθη της χρησιμοποιούνται σε σαλάτες και προσδίδουν μια πικάντικη γεύση, όπως το κουνουπίδι και το λάχανο.

Αυτό το μικρό και ταπεινό ζιζάνιο περιέχει ένα πλούτο ωφέλιμων συστατικών στον ανθρώπινο οργανισμό. Βιταμίνες A, B, B1, B2, B6 και C,  πρωτεΐνες 2,5%, μαγνήσιο, νάτριο, κάλιο, ασβέστιο, σίδερο, ψευδάργυρο και άλλα.

Μελισσοκομικό ενδιαφέρον
Τα άνθη του είναι μικρά και λευκού χρώματος, η γύρη τους έχει χρώμα υπόλευκο προς το κίτρινο. Οι μέλισσες από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο επισκέπτονται τα φυτά της καψέλλας για συλλογή νέκταρος και γύρης. Είναι πολύ καλή η ανθοφορία της καψέλλας κατά την περίοδο αυτή, γιατί βοηθά τα μελίσσια να αναπτύξουν μεγάλους γόνους.

πηγή: Μελισσομάνια