Γνωστό και ως Σκαρόχορτο,  Πρωτοθέρης,  Βροντοθέρι,  Παρθενούδι,  Σκαροβότανο, Φλώμος, Σκαρολάχανο, Σκυλολάχανο, Σκαρτόχορτο (Mercurialis annua). Όπως υποδηλώνει και η ονομασία του θεωρείται άχρηστο – ακατάλληλο μιας και τα ζώα δεν το τρώνε. Είναι επίσης δηλητηριώδες, δίοικο. Οι μέλισσες όμως το “δουλεύουν”.

Είναι βότανο γνωστό από την αρχαιότητα.  Ο Ιπποκράτης γνώριζε τις καθαρτικές του ιδιότητες. Οι Διοσκουρίδης, Γαληνός, Ορειβάσιος και Παύλος Αιγινίτης το αναφέρουν σαν «Λινοψύστιδα», διαφημίζουν δε τις καθαρτικές του ιδιότητες. Οι αγρότες χρησιμοποιούσαν το φυτό αυτό σαν καθαρτικό και χολαγωγό.Το χρησιμοποιούσαν ακόμη στη βαφική, γιατί δίνει μία κυανή βαφή πολύ ωραία. Στην Πελοπόννησο  το ονόμαζαν «σκαρολάχανο» και το χρησιμοποιούσαν ως καθαρτικό και το βραστάρι του 25-50 γραμμάρια σε 450 γραμμάρια νερό, αντί της μολόχας, ως μαλακτικό. Ένας πρακτικός φαρμακοποιός κατασκεύαζε ένα σιρόπι που στην εποχή του ήταν πολύ της μόδας, με το όνομα «Σιρόπι της μακροζωίας», το οποίο παρασκεύαζε από χυμό Μερκουριαλίδος, ρίζα Γερμανικής ή Φλωρεντιανής Ίριδος και Γεντιανής, κατεργασμένα μέσα σε κρασί.

Αν αποσταχθεί το φυτό δεν αποδίδει αιθέριο έλαιο γιατί το αρωματικό στοιχείο που περιέχει αποσυντίθεται αμέσως και εξαφανίζεται στη θερμοκρασία του βραζόμενου νερού. Ο Reichardt κατόρθωσε με μία ιδιαίτερη μέθοδο να απομονώσει ένα αλκαλοειδές πολύ δηλητηριώδες, με την μορφή ελαιώδους υγρού και οσμή ναυτιώδη που το ονόμασε μερκουριαλίνη. Έχει αλκαλική αντίδραση, στον ατμοσφαιρικό αέρα δε μεταβάλλεται σε ρητίνη με βουτυρώδη σύσταση. Κατά τον Planchon , τα φύλλα του φυτού, περιέχουν ένα κύριο πικρό συστατικό, μία χρωστική ουσία και ένα αλκαλοειδές, την μερκουριαλίνη, που βρίσκεται συνδυασμένη με μικρή ποσότητα τριμεθυλαμίνης ή μονο-τριμεθυλαμίνης, διαλυτής στο νερό. Ο χυμός του κάνει κυανό το χαρτί του ηλιοτροπίου. Τα φύλλα  τρώγονται μόνο μαγειρεμένα . Κάποτε ήταν αρκετά δημοφιλής τροφή, και  χρησιμοποιούταν όπως το σπανάκι. Το δηλητήριο διασπάται με το καλό βράσιμο. Τα ωμά φύλλα  είναι δηλητηριώδη.

Είναι βότανο καθαρτικό, χολαγωγό και υδραγωγό.  Δρα ως ευκοίλιο και υπνωτικό.  Είναι διουρητικό βότανο και χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις υδρωπικίας. Τα φύλλα του γίνονται μαλακτικά καταπλάσματα. Το ομοιοπαθητικό βάμμα της μερκουριαλίδας ενδείκνυται εναντίον των ρευματισμών και των παθήσεων του στομάχου.Το σύνολο του φυτού και ιδιαίτερα ο χυμός,  είναι εμετικό,  μαλακτικό και καθαρτικό. Χρησιμοποιείται εξωτερικά για την αντιμετώπιση προβλημάτων στα  αυτιά και τα μάτια και στη θεραπεία των κονδυλωμάτων και των  πληγών.  Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο παρασκευάζεται από το φυτό που χρησιμοποιείται στη θεραπεία των ρευματισμών,  διάρροιας και τις  διαταραχές της χοληδόχου κύστης και του ήπατος .

Αυτή την εποχή που λίγα φυτά είναι ανθισμένα το σκαρολάχανο είναι για τις μέλισσες μια καλή πηγή γύρης. Το χρώμα της είναι φιστικί και δείχνει να τραβάει πολύ τις μέλισσες, οι οποίες ψάχνουν εναγωνίως τροφή για να ταΐσουν το νεαρό γόνο.

Το άρθρο περιέχει πηγές από: Κέντρο μελέτης ιστορίας αρχαίας θούριας

Το Χονγκ Κονγκ είναι μια πόλη 7 εκατομμυρίων ανθρώπων. Ανάμεσα στα ψηλά κτίρια, ο Michael Leung σχεδιαστής προϊόντων και ιδρυτής της HK Honey έχει δημιουργήσει το δικό του χώρο φέρνοντας τη φύση μέσα στη μητρόπολη. Η HK Honey είναι μια οργάνωση, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, μελισσοκόμων και σχεδιαστών προϊόντων του Χονγκ Κονγκ που στοχεύουν να επικοινωνήσουν τη σημασία των μελισσών στην ανθρώπινη τροφική αλυσίδα και τα οφέλη της τοπικής παραγωγής μελιού. Με ένα δίκτυο συνεργαζόμενων μελισσοκόμων ο Leung, συγκομίζει το τοπικό μέλι και σχεδιάζει προϊόντα και υπηρεσίες που σχετίζονται με την αστική μελισσοκομία.

[vimeo 21746934 w=640]

Εδώ και μέρες το κτήμα έχει γεμίσει με βοστίνες (νάρκισσους). Έχει πολύ όμορφο άνθος το οποίου το άρωμα είναι σχεδόν μεθυστικό. Λένε μάλιστα ότι μεγάλη ποσότητα ανθέων νάρκισσου σε κλειστό χώρο μπορεί να προκαλέσει ελαφρά νάρκωση.

Οι μέλισσες πάντως δεν δείχνουν να δελεάζονται και δεν το πλησιάζουν. Το όνομα του προέρχεται από τον ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, τον Νάρκισσο, το δε tazetta σημαίνει μικρή κούπα, από το σχήμα της κιτρίνης κορόνας του άνθους. Ενώ για τη δύση είναι ένα σύμβολο ματαιοδοξίας, ένεκα του μύθου του νάρκισσου, στην Κίνα είναι σύμβολο καλοτυχίας.

Ο νάρκισσος, σύμφωνα με τους μυθολογία, ήταν ένας θαυμαστής ομορφιάς νέος της Βοιωτίας. Μια εκδοχή του μύθου λέει, ότι απασχολημένος τόσο πολύ να θαυμάζει την ομορφιά του, δεν άκουγε την ερωτευμένη μαζί του νύμφη Ηχώ που τον καλούσε συνέχεια και έτσι η Νέμεσις αποφάσισε να τον τιμωρήσει, έτσι τον έκανε να δει την αντανάκλαση του στα νερά του ποταμού, να την ερωτευτεί και να πεθάνει από τη λύπη του που δεν μπορούσε να ζήσει τον τρελό έρωτα του με τον εαυτό του.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο νάρκισσος αρνήθηκε τον έρωτα του Αμεινία ο οποίος αυτοκτονεί, και έτσι η Νέμεσις, (νάτη πάλι αυτή), αποφάσισε να τον τιμωρήσει με το ίδιο νόμισμα, έτσι τον οδήγησε να δει το είδωλο του στο νερό της πηγής, να το ερωτευτεί και να αυτοκτονήσει και αυτός, μη μπορώντας να ανταποκριθεί στον έρωτα με το είδωλο του.
Από του μύθους αυτούς βγήκε και ο όρος της ψυχολογίας: ναρκισσισμός.

Το άρθρο περιέχει πηγές από: laspistasteria

Το είδος αυτό, γνωστό και ως Anthophora affabilis , βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Badlands στη Νότια Ντακότα. Η γλώσσα του, αυτή που βλέπουμε κάτω προς τα αριστερά, είναι σαν ένα καλαμάκι συνδυασμένο με μια γλώσσα, λέει ο Droege, επικεφαλής του προγράμματος απογραφής και παρακολούθησης των μελισσών της Υπηρεσίας US Geological Survey (USGS) των ΗΠΑ. “Είναι δύο σε ένα.”

Anthophora affabilis – Φωτογραφία από τον Sam Droege, USGS

Γνωρίζω πολλούς μελισσοκόμους που θα ζήλευαν αυτήν την προβοσκίδα. Θυμάμαι συζητήσεις επί συζητήσεων για το ποια μέλισσα μπορεί να εκμεταλλευτεί την ανθοφορία της ασφάκας, της οποίας το άνθος απαιτεί μεγάλη προβοσκίδα. Δεν γνωρίζω όμως πολλά για την Anthophora affabilis και δεν μπόρεσα να βρω και στο δίκτυο. Αν δηλαδή είναι μοναχική μέλισσα, αν ζει σε αποικίες και κυρίως αν συλλέγει. Φαντάζομαι ότι δεν θα αποθηκεύει μέλι. Είναι όμως πράγματι αξιοζήλευτο το μήκος της προβοσκίδας της.

Η συγκεκριμένη μέλισσα πάντως, χρησιμοποιεί αυτή την προβοσκίδα για να φτάσει στους λαιμούς των, σε σχήμα τρομπέτας λουλουδιών και να ανακτήσει το νέκταρ που βρίσκεται στο κάτω μέρος, εξηγεί ο Droege.

Η μέλισσα μπορεί να ρουφήξει το νέκταρ μέσα από το “καλαμάκι”, ενώ μικροσκοπικές τρίχες κατά μήκος της γλώσσας επιτρέπουν να ρουφήξει και τα ελάχιστα κομμάτια από το νέκταρ και τη γύρη που έχουν απομείνει.

πηγή: National Geographic.

Ένα πολύ σημαντικό μελισσοκομικό φυτό αυτής της εποχής είναι η ανεμώνη. Οι αρχαίοι Έλληνες της έδωσαν το όνομα αυτό επειδή ανθίζει με τους κρύους ανέμους κατά την διάρκεια του χειμώνα.

Ανθίζει απ’ τα μέσα του Ιανουαρίου και αντέχει μέχρι τα μέσα της άνοιξης. Όταν ο ήλιος κάνει δειλά δειλά την εμφάνιση του, οι μέλισσες δεν χάνουν την ευκαιρία.

Σε ένα έρημο από άνθη περιβάλλον, η ανεμώνη αποτελεί διατροφική όαση γι αυτές. Σε μια περίοδο που πρέπει να ανανεωθεί ο πληθυσμός νωρίς πριν την άνοιξη, η φρέσκια γύρη της ανεμώνης είναι καθοριστικής σημασίας. Οι μέρες σιγά σιγά μεγαλώνουν, οι εργάτριες εργάζονται περισσότερο και η βασίλισσα ξεκινά να γεννά.

Είναι λοιπόν επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί η γύρη ώστε να ταϊστεί ο νέος γόνος. Η ανεμώνη είναι ένα πολύ καλό γυρεοδοτικό φυτό. Η γύρη της είναι θρεπτική και σε πολύ καλές ποσότητες.

Τα άνθη της ανοίγουν μόλις τα δει το φως του ήλιου και κλείνουν το σούρουπο. Έτσι οι μέλισσες τα επισκέπτονται κατά τις μεσημεριανές ώρες που φεύγει και η πρωινή δροσιά.

Ο μελισσοκόμος Wolf Carr μας ξεναγεί στο μελισσοκομείο του, που βρίσκεται λίγο έξω απ’ το Πόρτλαντ του Όρεγκον. “Το μέλι που δοκιμάζετε είναι μια στιγμή μέσα στο χρόνο” μας λέει. “Στην πραγματικότητα δοκιμάζετε το μέλι μιας συγκεκριμένης εβδομάδας, οπότε και το εκάστοτε λουλούδι ανθίζει. Αυτό που με ενθουσιάζει, είναι ότι είμαστε σε θέση να γευτούμε ένα μέλι που προέρχεται από ένα συγκεκριμένο φυτό, από ένα πολύ συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και αυτό είναι κάτι που δεν θα συμβεί ποτέ ξανά.

[vimeo 95199737 w=640 ]

Οι τελευταίες μέρες είναι ηλιόλουστες και έτσι οι μέλισσες ξεθάρρεψαν, μετά από καιρό και βγήκαν! Παρατήρησα ότι μετέφεραν γύρη, δείγμα ότι η βασίλισσα ξεκίνησε να γεννά. Που την έβρισκαν όμως τη γύρη τέτοια εποχή;

Είχα παρατηρήσει αυτό το κατακίτρινο λουλουδάκι στο κτήμα εδώ και μέρες, αλλά δεν είχα δει μέλισσες επάνω, πιθανόν γιατί έκανε κρύο. Την εβδομάδα αυτή όμως ο καιρός είναι ζεστός, ειδικά τις μεσημεριανές ώρες και έπειτα από μια σύντομη βόλτα στο κτήμα, πέτυχα τις μελισσούλες εν ώρα εργασίας. Αυτό το φυτό ονομάζεται ζοχαδόχορτο (Ficaria ranunculus) αλλά είναι γνωστό και ως σφουρδάκλα ή φικάρια. Είναι πολυετές κονδυλόριζο με μεγάλα κίτρινα άνθη, ζιζάνιο των σπαρτών. Ανθίζει το Γενάρη και αντέχει πολλές φορές μέχρι τον Μάιο. Δίνει αυτήν την κιτρινωπή γύρη που φαίνεται στη φωτογραφία αλλά και νέκταρ.

Θεωρείται ένα από τα αποτελεσματικότερα βότανα για την αντιμετώπιση των αιμορροΐδων. Χρησιμοποιείται είτε εσωτερικά σαν αφέψημα, είτε εξωτερικά για πλύσεις ή σε μορφή αλοιφής. Είναι αποτελεσματικό και σε περιπτώσεις που χρειαζόμαστε ένα στυπτικό βότανο για την αντιμετώπιση αιμορραγιών. Είναι το πρώτο φυτό στο οποίο πετύχαμε μέλισσα για φέτος.

Ο Καλλιτέχνης και μελισσοκόμος Ren Ri απασχολεί μέλισσες για την κατασκευή αυτών των καταπληκτικών ‘’έγκλειστων’’ γλυπτών. Ο καλλιτέχνης κατασκευάζει πρώτα διαφανή πολύεδρα και κύβους με ένα εσωτερικό πλαίσιο ξύλινου σκελετού, στο κέντρο των οποίων  τοποθετεί τη βασίλισσα

Μετά την εισαγωγή του υπόλοιπου πληθυσμού της κυψέλης, περιστρέφει το γλυπτό κάθε έβδομη ημέρα βασιζόμενος στο ρίξιμο του ζαριού, μια πράξη που όπως λέει παραπέμπει στη βιβλική έννοια της δημιουργίας.

Το ρίξιμο του ζαριού όχι μόνο δημιουργεί μία τυχαία παράμετρο αλλά μέσω της τυχαίας μετακίνησης της κατασκευής, αυτή αλλάζει θέση σε σχέση με τη φορά της βαρύτητας , αναγκάζοντας τις μέλισσες να προσαρμόζουν ανάλογα την κατεύθυνση προς την οποία χτίζουν τις κερήθρες δημιουργώντας τελικά μία πιο ισορροπημένη κατασκευή.

Ενώ έχουμε δει αρκετούς καλλιτέχνες που χρησιμοποιούσαν κηρήθρα ως μέσο, όπως η Aganetha Dyckκαι o Tomas Libetiny, o Ri φαίνεται να θέτει ελαφρώς μεγαλύτερη έμφαση στην ίδια την κυψέλη ως το βασικό θέμα των εκθεμάτων του.

Ο Κινέζος καλλιτέχνης Ren Ri δημιουργεί έργα τέχνης με συνεργό του την ίδια την φύση, δουλεύει με μέλισσες από το 2006 και έχει ολοκλήρωσε πολλά πρότζεκτ με την βοήθειά τους.

Με την μέλισσα βασίλισσα, για γραφίδα του, ο Ren Ri, “ζωγράφισε” ολόκληρη την υδρόγειο καθώς και μεμονωμένα κράτη.

Οι μέλισσες έχουν και στο παρελθόν χρησιμοποιηθεί με αντίστοιχους τρόπους στην τέχνη. Παραδείγματα αποτελούν το γλυπτό του  εσταυρωμένου του Tomás Libertíny καθώς και τα περίτεχνα βάζα από κηρήθρες του Raoul Kramer.

πηγή: Μελίαμα

Όταν ο Θεός Ρα έκλαιγε για τα κρίματα και τις αμαρτίες των ανθρώπων και τα δάκρυα του πέφτοντας άγγιζαν την γη μεταμορφωνόταν σε μέλισσες οι οποίες άρχιζαν αμέσως να κτίζουν κηρήθρες και να επισκέπτονται τα λουλούδια και τα γένη όλων των λουλουδιών του φυτικού βασιλείου. Με αυτόν τον τρόπο έγιναν οι πρώτες μέλισσες. Με αυτόν τον τρόπο έγινε η πρώτη κηρήθρα. Με αυτό τον τρόπο έγινε το πρώτο μέλι, από τα δάκρυα του Θεού Ρα.

Θρύλος της αρχαίας Αιγύπτου που ακόμη σώζεται και μεταφέρεται από κάθε παππού μελισσοκόμο σε εγγονό. Η τέχνη της μελισσοκομίας τους, επηρέασε όλα τα Μεσογειακά κράτη, απλώθηκε στα όμορα κράτη της Μέσης Ανατολής, όπως επίσης και τους λαούς της Βόρειας και Κεντρικής Αφρικής. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν στην μελισσοκομία από τους αρχαίους Αιγύπτιους μελισσοκόμους υιοθετήθηκαν αμέσως από όλα τα κράτη των περιοχών που αναφέρθηκαν παραπάνω, αναγνωρίζοντας το μέλι σαν ένα σημαντικό διατροφικό και οικονομικό αγαθό.

Η βασική κυψέλη των Αιγυπτίων είχε σχήμα κυλινδρικό με μια τρύπα στο μπροστινό μέρος για να μπαινοβγαίνουν οι μέλισσες. Η αφαίρεση τμήματος ή ολόκληρης κηρήθρας γινότανε από το πίσω μέρος της κυψέλης που επίσης άνοιγε. Οι κυψέλες τους ήτανε καλοφτιαγμένες, πολύ γερές και τις τοποθετούσαν σε οριζόντια θέση. Τις κατασκεύαζαν σε καλούπια από πηλό ή πυρόχωμα και τις ψήνανε σε φούρνους. Το ειδικό χώμα ή πυρόχωμα το εισήγαγαν από την Ελλάδα από το 400 π.Χ μέχρι και το 600 μ.Χ.

Αρχαίες Αιγυπτιακές κυψέλες από πηλό που βρέθηκαν στο Νείλο.

Το μέγεθος αυτών των αρχαίων κυψελών διέφερε από περιοχή σε περιοχή από ότι λένε τα αρχαία κατά τόπους ευρήματα. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι συγγραφείς όμως μας δίνουν επιπρόσθετες πληροφορίες επί του θέματος και τοποθετούν το μήκος τους στα 90 εκατοστά και διάμετρο 30 εκατοστά περίπου. Οι κυψέλες μελισσών είναι σε χρήση για περισσότερα από 5000 χρόνια στην Αίγυπτο.

Οι παραδοσιακές κυψέλες όλων των μεσογειακών χωρών είναι περίπου ίδιες, σαφώς επηρεασμένες από τις πρώτες Αιγυπτιακές. Ακόμη και σήμερα σε πολλά μέρη χρησιμοποιούν τις ίδιες κυψέλες και μεθόδους μελισσοκομίας που είχαν σε χρήση χιλιάδες χρόνια πριν. Σημαντικό είναι το εύρημα από την περίοδο του Παλαιού Βασιλείου, ένα πραγματικό κομψοτέχνημα σε ιερό τέμπλο του Θεού Ήλιου της εποχής του Φαραώ Neuserre, που βρισκόταν κοντά στην πυραμίδα Djoser και τώρα ευρίσκεται και εκτίθεται στο Αιγυπτιακό τμήμα του μουσείου του Βερολίνου (και αυτό κλεμμένο). Αναπαριστά μελισσοκόμους σε διάφορες μελισσοκομικές εργασίες σε μελισσοκομείο. Το τέμπλο χρονολογείται από το 2500 π.Χ.

Νομαδική μελισσοκομία
Κατά τους χρόνους της βασιλείας των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο οι μελισσοκόμοι περιόδευαν κατά μήκος του ποταμού Νείλου αφού πρώτα τοποθετούσαν και στερέωναν τις κυψέλες τους καλά πάνω σε πλοιάρια της εποχής. Με την έλευση της άνοιξης ακολουθούσαν τις ανθοφορίες και, ανεβαίνοντας, έφταναν στην Πάνω Αίγυπτο. Αναφορές ιστορικών, αρχαιολόγων και ερευνητών λένε πως ακολουθούσαν την ίδια διαδρομή μέχρι και το τέλος του 1800.

Στην αρχαία Αίγυπτο το μέλι ήταν τόσο ακριβό που μόνο οι πλούσιοι μπορούσαν να το έχουν.

Κλοπές
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έδιναν μεγάλη αξία στο μέλι, επειδή πολλές φορές ομάδες ληστών πήγαιναν και έκλεβαν το μέλι από τις κυψέλες, βασιλική φρουρά από τοξότες έμεναν για μεγάλα διαστήματα κοντά στα μελισσοκομεία για να τα προφυλάξουν από διάφορους τέτοιους άρπαγες. Στον πάπυρο Harris αναφέρεται και ο διορισμός συνδέσμου ανάμεσα στους τοξότες και τους συλλέκτες μελιού για να εξασφαλισθεί η σοδειά και να παραδοθεί ο (αξιοσέβαστος) φόρος, κάθε χρόνο, στο θησαυροφυλάκιο.

Ένας από τους τίτλους που έφερναν οι Φαραώ ήταν και αυτός του “Βασιλιάς-Μέλισσα” (Bee King), και Θεός με συνεργάτη τη μέλισσα. Οι ναοί του θεού Όσιρις εθεωρείτο ότι το μέγαρο της μέλισσας τύχαινε μεγάλης προσοχής, αξίας και λατρείας σαν σύμβολο.

Το κέντρο της μελισσοκομίας βρισκόταν στην Κάτω Αίγυπτο όπου και υπήρχαν απλωμένα πολλά, πολύ καλά οργανωμένα, μελισσοκομεία. Το είδος των κυψελών όπως απεικονίζονται στις διάφορες αρχαίες Αιγυπτιακές παραστάσεις, γίνεται ακόμα και σήμερα στο Σουδάν. Πλέκουν κυλινδρικά καλάθια και αφού τα καλύψουν με χώμα τα αφήνουν στον ήλιο να στεγνώσουν και κατόπιν τοποθετούν μέσα τα μελίσσια τους.

Πηγή: melissokomos.com επιμέλεια: Κ. Μυγδανάλευρος

Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Tony Gutierrez, ένας μοριακός βιολόγος της Διοίκησης Δημόσιας Υγείας του Στρατού των ΗΠΑ στο Μέριλαντ, ανακάλυψε ένα σύστημα που αποτελείται από μία κάμερα εξοπλισμένη με έναν φακό macro, μια βάση με ένα ρυθμιστικό, και ένα πρόγραμμα για υπολογιστή κατάλληλο για να ενώνει εικόνες μαζί.

“Η Καταπληκτική Μπλε” – Augochloropsis sumptuosa – Φωτογραφία από τον Sam Droege, USGS

Για τη λήψη εικόνων στο επίπεδο μεγέθυνσης που απαιτείται για τις μέλισσες ή τα κουνούπια αναγκαστικά δεν θα υπήρχε απολύτως κανένα βάθος πεδίου, λέει Droege. Μόνο κάποια τμήματα του εντόμου θα είναι εστιασμένα κάθε φορά. Έτσι, εάν οι ερευνητές ή το προσωπικό του Στρατού ήθελαν μια εικόνα από ένα έντομο που να είναι εντελώς εστιασμένο, θα έπρεπε να τραβήξουν αρκετές φωτογραφίες, η κάθε μία εστιασμένη σε διαφορετικό σημείο του δείγματος και να συνδυάσουν όλες τις φωτογραφίες μαζί για να πάρουν μια πλήρως εστιασμένη φωτογραφία.

Η τοποθέτηση της φωτογραφικής μηχανής με το φακό macro πάνω στη βάση με το ρυθμιστικό που είχε προγραμματιστεί να περάσει από όλες τις διαφορετικές θέσεις εστίασης, επέτρεψαν στον οποιοδήποτε να μπορεί να πάρει τις φωτογραφίες. Ο Droege και ο Gutierrez συνεργάστηκαν πριν μερικά χρόνια. Όταν ο βιολόγος του USGS πήρε την πρώτη του εικόνα των μελισσών με τη βοήθεια του Gutierrez διαπίστωσε ότι ήταν κάτι το καταπληκτικό.

“Οι εικόνες είναι τόσο λεπτομερείς που μπορούν να δημιουργήσουν ένα εικονικό μουσείο για τα δείγματα αυτά“, λέει. Ένας επιστήμονας θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις εικόνες αυτές για να διεισδύσει πάνω στο επίπεδο της λεπτομέρειας που απαιτείται για την αναγνώριση των ειδών.

Η μέλισσα της άμμου. Τρέφεται από τη γύρη των λουλουδιών που βρίσκονται στις άκρες των αμμόλοφων.

Όταν ο Droege εκπαιδεύτηκε επαρκώς στο σύστημα ώστε να μπορεί να κάνει τις δικές του ρυθμίσεις, άρχισε να τραβάει τις δικές του εικόνες και να τις αναρτά στο photo-sharing site flickr.com το 2010. Η μέλισσα που απεικονίζεται πιο πάνω είναι γνωστή ως Augochloropsis sumptuosa , είναι μια μέλισσα που ζει στην άμμο, εξηγεί ο ίδιος. “Βρίσκεται στους αμμόλοφους της Βόρειας Καρολίνας. Θα τις δείτε στην ανατολική ακτή σε περιοχές αμμοθινών. ”

πηγή: National Geographic.